Katastrofa w Andach

Uwielbiam Maxa Czornyja w reportażowej wersji. Jego kryminały oraz thrillery zawsze pozostawiają po sobie apetyt na więcej, ale to w roli opartej na prawdziwych wydarzeniach wypada po mistrzowsku.

Dziś na tapecie pojawia się katastrofa lotu 571, która miała miejsce 13 października 1972 roku. Wówczas doszło do tragedii, która wydaje się trwać po dziś dzień, ponieważ dotknęła ona nie tylko pasażerów, ale także ich rodziny. I właśnie to próbuje pokazać nam autor, tą bezsilność związaną z brakiem ukojenia, tragedią doprowadzającą na skraj rozpaczy, powiązaną z pokoleniami, równie trudną dla tych co tam byli, jak i tych, którzy z przerażeniem obserwowali rozwój wypadków. Autor zrobił wszystko, by odwzorować realność wydarzeń, nawiązał do konkretnych faktów, zrobił niesamowity research i tym sposobem napisał książkę od której trudno się oderwać.

Załoga rugbystów wraz z rodzinami rozbiła się gdzieś w Andach. Zginęło wiele osób, garstka jednak przetrwała. Niestety nim zostali ocaleni, przyszło im zmierzyć się z prawdziwym piekłem. W niskiej temperaturze, wysoko ponad światem, bez jedzenia, bez kontaktu z cywilizacją walczyli o życie przez 72 dni. Natychmiast po wypadku rozpoczęto akcję poszukiwawczą, więc co poszło po drodze nie tak?

Historia sama w sobie jest dramatyczna, ale pisana przez autora w pierwszoosobowej narracji po prostu wciska w fotel. Czornyj dołożył wszelkich starań, aby zaangażować czytelnika w treść, postawić go na miejscu bohaterów, pokazać ogrom tej trudnej do opisania tragedii. Żonglował emocjami, plastycznie odmalowywał wszelkie przeżycia, zagłębił się w temat rodziny poszkodowanych osób i pokazał jak dużym wyzwaniem było także dla nich pokonanie tej traumy. Plusem fabuły jest także zupełnie nowe spojrzenie na sprawę, stawiające więcej pytań niż jest odpowiedzi, zmuszające czytelnika do zatrzymania się i podjęcia konkretnej analizy otrzymanych faktów. Tylko czy w tym wszystkim jest jedna odpowiedź dla tego piekła? O tym musicie przekonać się sami sięgając po książkę, która zdecydowanie warta jest poświęconego jej czasu.

Bardzo, bardzo dobra książka. Mrożąca krew w żyłach, intensywna, ekscytująca, emocjonalna. "Katastrofa w Andach" jest tak racjonalnie przedstawionym opisem wydarzeń, tak nietuzinkowym oraz wymykającym się schematom, że stanowi idealną przygodę dla tych, którzy dopiero raczkują w reportażach. Po takiej lekturze trudno będzie znaleźć coś równie treściwego, więc nie przechodźcie obok tej książki obojętnie, dajcie jej szansę, ponieważ stoi na równi z fikcją literacką a jej przewagą jest oddanie prawdziwych wydarzeń.

"[...] Z losem nie ma co walczyć (...) Nikt nigdy z nim nie wygrał. [...]"

O katastrofie lotu 571 słyszałam i oglądałam film, jednak nigdy nie czytałam książki na ten temat. Wszystko się zmieniło za sprawą najnowszego dzieła Maxa Czornyja pod tytułem "Katastrofa w Andach". Autor genialnie podszedł do tematu. Aż miałam ciarki. Narracja pierwszoosobowa zrobiła swoje. Dzięki temu poznałam myśli, przemyślenia i oczywiście emocje uczestników feralnego lotu, ich rodzin oraz osób, które zaangażowały się w ich odnalezienie.

Czy możliwe jest, żeby ktoś przetrwał katastrofę lotniczą, a potem żył ponad dwa miesiące w bardzo spartańskich warunkach? Wyobrażacie to sobie? Mróz, zimno, lawiny, głód i oczywiście rany nabyte podczas katastrofy nie sprzyjały ocalałym. Każdy dzień zwłoki w ich odnalezieniu, groził poważnymi konsekwencjami, w tym oczywiście śmiercią.

Po opisach głównych postaci czułam się tak, jakbym była uczestniczką lotu 571. Czułam ich strach, przerażenie, ból, smutek i złość. Byłam przerażona faktem, do czego musieli się posunąć, żeby przetrwać. Ich ciała same się zjadały, dlatego musieli posunąć się do kanibalizmu. Nie winię ich za to. Musieli przetrwać, a to była jedyna droga. Pewnie każdy z nas będąc na ich miejscu, zrobiłby dokładnie to samo.

Podobało mi się również to, jak autor przedstawił ich siłę walki. I niepoddawanie się mimo niesprzyjających warunków.

Zastanawiam się, co by się stało, gdyby inspektor policji Danilo Astori potraktował poważnie słowa babci jednego z uczestników feralnego lotu. Czy zawsze warto wierzyć szamanom?

Do opisanej Katastrofy lotu Fuerza Aérea Uruguaya 571 doszło 13 października 1972 roku. Głównymi pasażerami byli młodzi rugbyści oraz ich rodziny. Chociaż od tego wydarzenia minęło ponad pięćdziesiąt lat, cały czas jest wiele pytań, na których nie ma odpowiedzi, np. dlaczego piloci zdecydowali się na lot pomimo złych warunków atmosferycznych?

Jestem wdzięczna Maxowi Czornyjowi za przedstawienie nam tej historii. Cieszę się, że zmierzył się z tym tematem. Mimo trudnego tematu "Katastrofę w Andach" bardzo szybko się czyta. Cieszę się, że ta książka napisana jest z kilku perspektyw. Dzięki temu mamy szerszy obraz i oczami wyobraźni widzimy więcej niż na filmach.

Jeżeli tak jak ja uwielbiacie serię True crime Maxa Czornyja, to nie powinniście przegapić tego tytułu. "Katastrofa w Andach" to idealna historia na upalne lato.

@kilka_slow_o_ksiazkach

Drużyna rugbystów Old Christians wybiera się na mecz do Santiago. Lecą wojskowym samolotem, a oprócz nich na pokładzie znajdują się ich rodziny i przyjaciele, a także kobieta, która leci na ślub swojej córki. Przed nimi trudny lot, ponieważ muszą przelecieć nad Andami, a pogoda niespodziewanie się pogarsza.

W piątek 13 października 1972 roku dochodzi do strasznej katastrofy. Urugwajski samolot, na pokładzie którego znajduje się ponad 40 osób, rozbija się w samym sercu Andów. Część pasażerów ginie na miejscu, a dla innych rozpoczyna się dramatyczna walka o przetrwanie.

Jak daleko jest w stanie posunąć się człowiek, by przetrwać?

Książka „Katastrofa w Andach” to poruszająca historia, która wydarzyła się naprawdę. Jest to mocna opowieść, pełna emocji, bólu, cierpienia i strachu. Czytelnik może spojrzeć na te tragiczne wydarzenia oczami ich uczestników, a także oczami ich bliskich. Nie jestem w stanie sobie wyobrazić przez jakie piekło musieli przejść ci, którzy ocaleli.

„Wokół nas rozpościera się obraz hekatomby. Apokaliptyczne dzieło zniszczenia, wypełnione jękiem, łkaniem i smrodem benzyny zmieszanej z krwią”.

„Wyobraźcie sobie, jak potworny musi być ból, który sprawia, że chce się umrzeć”.

Trudne zimowe warunki, głód, brak wody i odpowiedniej odzieży, słuchanie jęków i próśb o śmierć to tylko niektóre z problemów, z którymi musieli mierzyć się pasażerowie. Najgorszy chyba był kanibalizm… Ci którzy przeżyli żywili się mięsem tych, którym nie udało się przetrwać. Wspierali się jak mogli, dodawali sobie otuchy, dzielili się wszystkim, co znaleźli, a także próbowali szukać ratunku. Dzięki narracji pierwszoosobowej można doskonale poczuć emocje uczestników tego feralnego lotu – strach, zwątpienie ale także nadzieję. Fabuła wciąga czytelnika w sam środek tragicznych wydarzeń i sprawia, że trudno się oderwać od tej historii. Polecam wszystkim tę książkę. Jest to trudna, głęboko poruszająca lektura, którą naprawdę warto przeczytać.

Myślę, że o tej katastrofie lotniczej słyszała większość z Was. Samolot z grupą rugbystów, ich bliskimi i innymi podróżnymi rozbił się w Andach w okolicach granicy Chile z Argentyną.

W wyniku katastrofy część pasażerów zginęła na miejscu. Dla tych, którzy przeżyli, rozpoczął się koszmar i prawdziwa walka o przetrwanie.

Rozbitkowie utknęli na wysokości 3600 m n.p.m w bardzo trudnych, zimowych warunkach. Aby przetrwać, musieli posunąć się do bardzo makabrycznych rzeczy. Chyba najstraszniejszą z nich był kanibalizm. Ci, którzy przeżyli, żywili się mięsem tych, którym nie udało się przetrwać.

Po kilku nieudanych próbach dwójka rozbitków postanowiła spróbować kolejny raz wyruszyć po pomoc. Po ponad tygodniu marszu w końcu trafili na trzech pasterzy. W końcu po 72 dniach od katastrofy zostali ocaleni.

Max Czornyj pokazuje również inne oblicze tej tragedii. To, które często jest pomijane. Pokazuje dramat rodzin pasażerów feralnego lotu. Jedni nie mogli pogodzić się ze stratą bliskich i do końca wierzyli w ich odnalezienie. Ojciec jednego z mężczyzn sam organizował wyprawy poszukiwawcze. I w pewnym momencie był bardzo blisko.

Babcia innego pasażera udała się do miejscowego szamana. Ten wskazał dokładne miejsce katastrofy. Niestety nikt jej nie chciał słuchać.

Czornyj pokazuje nie tylko walkę o przetrwanie grupy rozbitków, ich wolę życia, ale również trud i walkę o ich odnalezienie. Wielu ludzi poświęcało swój czas, wiedzę, pieniądze na poszukiwania. Wielu wierzyło, że zdarzy się cud. Chociaż ich liczba z dnia na dzień malała. A ta część tej historii jest mało znana. Autor wykonał kawał dobrej roboty przy researchu, docierając do faktów, które nie są powszechnie znane.

Pierwszoosobowa narracja sprawia, że czytelnik przenosi się do wraku samolotu. Czuje przenikliwe zimno razem z rozbitkami. Razem z nimi ma nadzieję i z nimi walczy, aby przetrwać.

Przeczytałam jednym tchem. Mimo że wiedziałam, jak się skończy ta historia, to nie mogłam się oderwać.

O tej katastrofie słyszał cały świat. Powstało wiele książek, programów i filmów. Dlaczego więc warto przeczytać o niej po raz kolejny? Bo autor ma umiejętność oddawania emocji i z każdej podejmowanej przez siebie sprawy True Crime umie wydobyć to, co zaciekawi czytelnika, a jednocześnie z poszanowaniem tematu i osób z nim związanych. Pierwszoosobowa narracja podkręca odbiór historii. Oprócz uczestników katastrofy poznamy niektórych członków rodziny, którzy, gdzieś tam, daleko robą wszystko, by dowiedzieć się, co się stało, a przy tym nie zwariować z poczucia bezsilności i braku jakichkolwiek informacji. W tej historii mocno wybija się wątek kanibalizmu, który pozwolił przetrwać ocalałym 72 dni. Ale to też dylematy moralne (wczoraj to był mój najlepszy przyjaciel, a dziś posiłek) oraz religijne (bezczeszczenie zwłok to grzech). Co jest w stanie zrobić człowiek, gdy nie pozostanie mu już nic do stracenia? Jak zachowuje się ciało, które narażone jest na tak skrajne doznania? Dlaczego nikt ich nie znalazł? Jakie myśli krążą w głowie w takich chwilach? Na wiele z tych pytań znajdziecie odpowiedź w książce. To szokująca, drastyczna, ale również z promykiem nadziei historia, która wydarzyła się naprawdę.

Max Czornyj znany jest z tego, że potrafi zręcznie łączyć dokumentalną dokładność z emocjonalną narracją. W Katastrofie w Andach autor mierzy się z jednym z najbardziej wstrząsających wydarzeń XX wieku – historią lotu 571. Pasażerowie tego lotu musieli przekroczyć granice człowieczeństwa, by przeżyć.

Książka prezentuje znane wydarzenia w nowym świetle. Czornyj nie ogranicza się do przedstawienia faktów. Jak to autor ma w zwyczaju, stara się wejść w psychikę uczestników tragedii oraz ich rodzin. Szczególnie ciekawy jest wątek zaangażowania bliskich w akcję ratunkową oraz odniesienia do rytuałów i przesądów, które w tamtych okolicznościach nabierają zaskakującej mocy.

Narracja pierwszoosobowa sprawia, że opowieść staje się bardziej osobista i sugestywna, choć momentami przytłaczająca – nie przez nadmiar opisów przemocy, ale przez intensywną próbę oddania emocji ofiar. Dla niektórych czytelników może to być atut, dla innych – zbyt ciężka forma. Autor balansuje na granicy reportażu i literatury grozy, co może nie każdemu przypaść do gustu, ale trudno odmówić mu konsekwencji w budowaniu atmosfery.

Drobnym minusem może też być fakt, iż nie wszystkie fragmenty są równe pod wzgledem emocji. Takie przynajmniej odnosiłam wrażenie. W kilku miejscach emocje są zbyt (jak dla mnie) podkreślone, zbyt literackie, jakby autor chciał za wszelką cenę wywołać poruszenie.Rozumiem, że temat książki jest bardzo emocjonalny, poruszający, ale....Ta drobna, w moim odczuciu, wada absolutnie nie znaczy, że to zła książka. Wręcz przeciwnie. Katastrofa w Andach to solidna, rzetelna lektura, która pokazuje dobrze znaną historię z mniej oczywistej perspektywy. Nie jest to przełomowe dzieło gatunku, ale zdecydowanie zasługuje na uwagę. Brawo dla autora za próbę zrozumienia człowieka w ekstremalnych warunkach oraz za przypomnienie, że tragedia rozgrywa się nie tylko wśród ofiar, ale i w sercach tych, którzy na nie czekają. Polecam.

Dla miłośników literatury faktu z mocnym ładunkiem emocjonalnym – pozycja warta lektury.