Karuzela pomyłek. Tom 23

W roku 2025, gdyby twórca sycylijskiego komisarza Montalbana - Andrea Camilleri - jeszcze żył, świętowałby swoje setne urodziny. Ale mimo tego, że od jego śmierci upłynęło już sześciu lat, to nadal jest obecny duchem, a dzięki uniwersalności swoich powieści nie umrze tak naprawdę nigdy! Od początków lipca 2025 polski czytelnik może się cieszyć serią z Montalbanem rozszerzoną o dwudziesty trzeci tom pt. “Karuzela pomyłek”, choć wcale nie trzeba znać wcześniejszych, by czerpać przyjemność z tego. Bo właśnie taka to jest powieść - bardzo przyjemna, momentami wręcz kojąca, ale też wcale nie uciekająca od trudnym emocji i bolączek sycylijskiego świata. Tu jest miejsce na wszystko - na spacer brzegiem morza, na przepyszne jedzenie, ale i na namiętne kłótnie i oczywiście zbrodnie. Zbrodnie dziwne, bo jakby przypadkowe? To właśnie na przypadkowości zbudowana jest intryga tego tomu, tu nic wydaje się do siebie nie pasować, a do tego pewność Montalbana zostaje powoli podkopywana - coraz więcej ludzi wypomina mu, że jest stary… A przecież właśnie rzucił się dobrowolnie w powstrzymanie dwóch bijących się ze sobą mężczyzn na plaży! No dobrze, może to zły przykład, bo nie skończyło się to dla niego najlepiej… Autor doskonale oddaje ten sycylijski klimat, w lekkim humorze i dialogach, które zachwycają świetną wymianą słów, zabawą językiem. Kiedy jednak trzeba, nie boi się też pójść w drugą stronę, bywa i dosadny, i nawet brutalny, choć oczywiście nie jest to jego cel, a środek przekazu. Intryga oparta na dedukcji i bystrych, charakternych bohaterach, a przede wszystko po prostu na zwyczajnych ludziach - to coś, co w kryminałach mocno sobie cenię. Wystarczyła mi dosłownie jedna styczność z powieścią tej serii, bym mogła wpisać ją na półkę swoich ulubionych, do nadrobienia w jak najszybszym czasie!

Macie ochotę na dobry kryminał we włoskim klimacie? Mieszanka tajemniczych porwań, mafijnych tropów i zagadkowych pożarów tworzy fabułę gęstą jak sycylijska mgła o świcie. Ale, ale… jednocześnie całość nie jest ciężka i duszna niczym upały, których w tym roku w Polsce brakuje 😉

Zagadka jest tu świetnie skonstruowana, a całość prowadzi przez zaskakujące zwroty akcji aż do końcówki. Warto też docenić język – lekki, pełen czarnego humoru i złośliwości. Klimat sycylijskiego miasteczka wylewa się z każdej strony i nawet nie trzeba samolotu, żeby tam się przenieść.

Gęsta, mroczna, zawikłana i pełna zwrotów akcji. Andrea Camilleri w najlepszej formie.

Znikają kobiety: jedna, druga, a potem trzecia. Łączy je podobny wiek i to, że pracują w filiach banku. Porywacz nic nie robi pierwszym dwóm, trzecia zostaje poraniona. W tym samym czasie płonie sklep, którego właściciel i narzeczona znikają. Komisarz Montalbano nie wie, co o tym wszystkim sądzić. Może to mafijne porachunki? Niewiadomych jest bardzo wiele, a śledczy są jak na karuzeli: raz na górze, a raz na dole.

Powieść pełna niedopowiedzeń, mylących tropów. Autor genialnie buduje atmosferę napięcia, a nawet strachu. Zagłębiamy się wraz z komisarzem w krainę ludzkich słabości, zdrady, bólu, zemsty, a nawet złej miłości. Ta książka wciąga w swój mroczny świat i każde podążać mrocznymi ścieżkami.

Camilleri buduje fabułę na zasadzie kontrastów. Widzimy oczami bohaterów, zawilgocone, odrapane mury komisariatu, niemalże dotykamy ciężkiej, czarnej nocy, która potęguje strach, wędrujemy wąskimi ulicami pośród rozpadających się kamienic.

Jednocześnie Sycylia Camilleriego jest pełna uroku, zapachu jedzenia, szumu fal, śmiechu, tętni życiem, ale wystarczy przejść kawałek, zajrzeć za zakręt…

Komisarz Montalbano usiłuje znaleźć rozwiązanie, a im bardziej się w nie zagłębia, tym trudniej jest znaleźć rozwiązanie. Winny wydaje się być oczywisty, ale komisarz nie daje się zwieść, tylko dalej poszukuje prawdy.

Zło ma bardzo różne twarze i nie zawsze takie, jakie sobie wyobrażamy. Czasem są one zupełnie poza schematami. Wszystko kręci się jak w wesołym miasteczku na karuzeli, w której na miejscu dla pasażerów umieszczone są różne emocje od miłości po zemstę.

Jak raz zaczniecie czytać, to nie będzie łatwo odłożyć tę powieść…

Gdy wszystko wskazuje jeden kierunek warto czasem rozejrzeć się i zastanowić czy jest on właściwy. Nie zawsze to, co wydaje się oczywiste jest takim. Jeśli przyjrzeć się z bliska okazuje się, iż pewne detale nie pasują do całości, chociaż na pierwszy rzut wydawało się zupełnie inaczej. Od tego już krok by rozpocząć poszukiwania właściwego celu.

Jedno porwanie to mógłby być przypadek, nie takie rzeczy przecież mają miejsce na Sycylii. Dwa to już zaczyna dość jednoznacznie wskazywać na mafijny cień. Jednak komisarz Montalbano nie jest przekonany do tej teorii, woli sprawdzić pewne tropy, ale nie przynosi to rozwiązania, a kolejne pytania. Zresztą sytuacja dynamicznie rozwija się, co wcale nie pomaga w dochodzeniu. Natomiast czas zaczyna naglić i byłoby dobrze widziany gdyby były jakieś efekty pracy policjantów z Vigaty. Czy zaufanie śledczej intuicji, która do tej pory nie zawiodła komisarza tym razem nie okaże się pudłem? Zwłaszcza, że znikają kolejne osoby, czegoś takiego długo nie było w tym mieście. Czas zrobić porządek i przede wszystkim odkryć prawdę, jakiej nie spodziewa się nikt i niejeden będzie zaskoczony. Czy można było spodziewać się takiego obrotu spraw? Montalbano kierując się logiką odsłania złożoną intrygę, jakiej finał pokazuje oblicza człowieka, nie wahającego się popełnić przestępstwa w imię… No właśnie, co go pchnęło na drogę zbrodni?

Kryminalna wycieczka do sycylijskiego miasteczka Vigata okazała się strzałem w przysłowiową dziesiątkę. Niech nas nie zmylą włoskie południe, cień mafii i kulinaria, bo to jedynie tło dla śledztw prowadzonych przez komisarza Montalbano. Tym razem intryga okazuje się być mistrzowsko zakamuflowana, lecz jak wiadomo zbrodnia doskonała jest tylko do momentu, gdy ktoś nie zacznie czegoś podejrzewać. Nie inaczej jest i tym razem, chociaż wiele wskazuje na całkiem inny trop. Andrea Camilleri buduje fabułę wydawałoby się z elementów niepasujących do siebie, lecz muszą mieć jakiś punkt wspólny. Czy to będzie ten, który jest na wyciagnięcie ręki? Może, jednak byłoby to zbyt proste i przekonujemy się o tym niebawem. Główna postać wykorzystuje swoją intuicję śledczą, by znaleźć dowody na poparcie swojej teorii i obalić te, jakie zdają się prowadzić prosto do rozwiązania. Kryminalna zagadka krąży po Vigacie i okolicach, obejmując swoich zasięgiem kolejne osoby, która z nich będzie tą, od jakiej rozpocznie się przełom? Każda z nich kluczy, nie do końca jest szczera i ma swoje tajemnice. W takim labiryncie łatwo może dojść do pomyłki, lecz taki klimat służy komisarzowi Montalbano. Jego twórca postarał się by wciągnąć czytelnika w dochodzenie, gdzie prowadzący je nie stawia na oczywistość i powierzchowne opinie, a zagłębia się plątaninę ludzkich emocji, zwłaszcza tych prowadzących do zbrodni.

To nie jest zwykły kryminał – to gęsta jak sycylijska noc opowieść o ludzkich słabościach, wypaczonej miłości i zbrodniach, które rodzą się z głęboko zakorzenionego bólu i pragnienia zemsty. Camilleri z chirurgiczną precyzją operuje ironią, psychologicznym napięciem i groteską, tworząc powieść pełną wielowymiarowych znaczeń.

Komisarz Salvo Montalbano jest jak zawsze błyskotliwy i czujny. Choć czas nieubłaganie odciska piętno na jego ciele i duszy, nie traci ani odrobiny ze swojej przenikliwości i moralnej siły. Gdy inni dostrzegają jedynie powierzchnię – on zagląda pod nią. To nie policjant, to filozof śledztwa, który myśli sercem, a czuje rozumem.

Śledztwo, które prowadzi, przypomina tytułową karuzelę. Jest ono pełne zawrotów akcji, fałszywych tropów i zwodniczych powiązań. Mamy trzy kobiety – porwane, odurzone, a jedna brutalnie poraniona. Nie łączy ich z pozoru nic oprócz miejsca pracy i wieku. W tle płonie sklep, a jego właściciel i narzeczona znikają bez śladu. Czy to mafia? Porachunki? A może coś jeszcze bardziej złowieszczego? A to dopiero początek. Nic więcej wam o fabule nie napiszę. Nie chce psuć elementu zaskoczenia. Warto, zdecydowanie warto przeczytać tę książkę.

Camilleri jak nikt inny potrafi malować słowem. Jego Sycylia tętni życiem, zapachami, upałem i melancholią. Nocne sceny w Vigacie są niemal poetyckie lub jak namalowane przez mistrza pędzla. Jednocześnie każdy akapit pulsuje grozą, niedopowiedzeniem, czarnym humorem i czymś, co można nazwać „egzystencjalnym niepokojem”.

Styl autora to nie tylko narracja, to przede wszystkim doświadczenie. Czytelnik nie tyle czyta, co wchodzi w świat powieści. Czytelnik wręcz czuje zawilgocone mury komisariatu, słyszy ironiczne komentarze Montalbana i niemal czuje zapach dań Enza z ukochanej trattorii.

To, co wyróżnia Karuzelę pomyłek spośród innych powieści kryminalnych, to genialna konstrukcja fabularna. Camilleri bawi się, zwodzi czytelnika, prowadzi go przez labirynt, w którym logika co chwilę przeczy samej sobie. A jednak – wszystko się spina. Z każdym rozdziałem odsłania się nowa warstwa, nowy motyw, który zmienia całkowicie perspektywę.

Końcowe rozwiązanie jest zaskakujące, mroczne, a jednocześnie boleśnie ludzkie. Pokazuje ono, że zło nie zawsze ma twarz gangstera czy psychopaty. Czasem jest zakorzenione w zwyczajności, samotności i odrzuconym uczuciu.

Karuzela pomyłek to kryminał wyjątkowy, nie tylko dla miłośników zagadek i policyjnych dochodzeń, ale dla wszystkich, którzy cenią literaturę z duszą. To powieść, która miesza gatunki, emocje i filozofię, pozostawiając po sobie intelektualne drżenie i emocjonalną zadumę.

Andrea Camilleri pokazuje pełnię swojego talentu – ironicznego, a zarazem bezlitośnie prawdziwego. To książka, którą czyta się jednym tchem, ale pamięta przez lata. Nie sposób się od niej oderwać. Nie sposób o niej zapomnieć. Polecam i jestem zachwycona.