Kandydat

„Kandydat” Jakub Żulczyk

Prezydent właśnie odpoczywa. Trwa cisza wyborcza przed wyborami na kolejną kadencję. Stres i niepewność nie odpuszczają a wizja kolejnego pięciolecia choć kusi to zdaje się przytłaczać.

W tym samym czasie Reporter będący w posiadaniu kompromitujących treści próbuje dobić targu z najważniejszymi przedstawicielami mediów w Polsce. Czas jest tutaj niezmiernie ważny a oferty znacznie podbijają stawkę.

Czy newralgiczny artykuł zostanie opublikowany ?

Czy zaburzy to obowiązujące zasady ?

Czy wybory powszechne to tylko ludzkie decyzje ?

Polityczny rollercoaster. Władza i siła. Walka i rodzina. Autor w wyjątkowy dla siebie sposób przybliża kulisy i meandry obstawiania stołków.

Mamy głowę Państwa pełną obaw i trudnych doświadczeń. Mamy Mistrza, który prowadził. Mamy Cara, który steruje i obserwuje.

Całość mocno odnosi się do obecnej sytuacji politycznej. Dla mnie jednak to historia o WYBORACH. Ale nie tych, które odbywają się przy urnach. O decyzjach gdzie bez względu na podjęte działania ktoś będzie cierpiał. Gdzie śmierć i krzywda nic nie znaczy a nasza rola to gra w czyimś teatrze.

Mocne słowa, bulwersujące treści. Życie jakie znamy z TV otwiera przed nami drzwi. Drzwi do bezwzględności i ludzkiego szaleństwa. Przesycone żądzą oraz przypudrowane ogólnym dobrem.

Lektura do mocnego zastanowienia. Myślimy o tych ludziach na stanowiskach i prawdzie, któraś każdego dnia „jest nam sprzedawana”.

„Jak oni wszyscy niewiele wiedzą, myślał Reporter, jak bardzo nie zdają sobie sprawy, że są rozgrywani, jak bardzo są ślepi. I nawet gdyby usłyszeli prawdę – te prawdziwą, bo zawsze istnieje jakaś prawdziwa prawda – po prostu by w nią nie uwierzyli. Bo nikt nie uwierzy w to, jak sam bardzo niewiele wie”.

Ja sama choć nie znoszę polityki, to jednak nieco jestem w nią uwikłana. Wiem, że często ludzie określają ją jako ostatni kawałek chleba, ale nie dodają dlaczego tak uważają. Były czasy, kiedy politykę nazywano przeciwieństwem Kościoła, bo tam były choćby przykazania boskie, które w polityce często są łamane. Nie dodaje tylko nikt, że bywa to różnie, bo i dla dobra społeczeństwa również to działa. Oczywiście zawsze zależy to na jakiego człowieka się trafi:-) Co do treści, to jedyny jej minus to mniejszy druk ciaśniej osadzony. Pomimo tego, książkę bardzo szybko się czyta, bo wszędzie obecna jest wielka niewiadoma i napięcie. To bardzo gęsto napisana historia, która choć zaznaczone, że jest fikcją literacką, to jednak w naszych głowach od razu pojawia się pewien prezydent i dalsze losy odbieramy jak jego. To on jest głównym bohaterem, który stoi tuż przed drugą turą wyborów. Autor wkleił tutaj wiele emocji oraz coś takiego jak przeczucie, które my sami często ignorujemy. Ale zaznacza to po to, by nie tylko postać z książki, ale i sam człowiek zwracał na nią uwagę, bo jak wiadomo zanim do mózgu doją jakiekolwiek informacje z otoczenia, to ciało zawsze jako pierwsze wysyła sygnały, że wie, iż coś się wydarzy. My wiemy bowiem, że coś bardzo go niepokoi, tylko nie zdradza nam co. Twierdzi, że koniecznie musi porozmawiać ze swoją żoną, co często powtarza. Tutaj musicie przygotować się na to, że niektóre cechy bohaterzy będą udawali. ,,Ty nic nie widziałeś" to bardzo znane określenie, które i tutaj będzie w pewien mroczny sposób odzwierciedlone. To najgorsza strona władzy, gdzie każdy będzie gotowy na wszystko, byleby tylko jej dostąpić. Bo jak wiadomo, że tam, to już później można wszystko, czyli choćby sterowanie ludźmi mniej uodpornionymi na mistyfikacje. Tak naprawdę nie chodzi tutaj o pokazanie historii jak ktoś chciał tym prezydentem zostać, tylko wszystko co się dzieje jako ukryte o czym my nie wiemy. To, co się dzieje za zamkniętymi drzwiami, gdzie wartość człowieka jest liczona w przychodach lub odpływach i to dosłownie:-) Jeśli więc macie ochotę na thriller polityczny, a tym bardziej interesuje was władza, to co się tam dzieje, ile czasami trzeba poświęcić by tam wejść, to zdecydowanie powinniście tą książkę przeczytać:-)

Dziś pięknie, więc zaglądam do Was na moment, aby opowiedzieć o książce „Kandydat” Jakub Żulczyk, wydawnictwo Świat Książki.

Ostatnio trafiam, a może inaczej decyduje się sięgnąć po autorów książek, których twórczości jeszcze nie znam i trafiam na interesujące książki. 

Mamy tu drugą turę wyborów prezydenckich, prowadzący kandydat odczuwa niepokój. W tym samym czasie swoje pięć minut na odzyskanie dobrego imienia stara się wykorzystać Reporter. Zaczyna się ciężka przeprawa pełna manipulacji. 

Trafiłam na dość ciężka lekturę z dusznym klimatem, i bardzo gęstą atmosferą. Brak przyjaźni, za to każdy jest od siebie zależny i nie może być samodzielny.  Każdy każdego podejrzewa, knuje za plecami, a zdrada jest na porządku dziennym. Jest to rozgrywka pomiędzy dwoma bohaterami kandydatem na prezydenta, a reporterem. Ten drugi ma do wykonania zadania, jednak nie wierzył w ich powodzenie ze względu na urząd oraz jego mechanizm, o którym działaniu wie dość sporo.

Pomimo dość trudnych reali politycznych, jest sporo akcji, a przez książkę dosłownie się płynie. Niektóre postacie są wzorowane na tych prawdziwych, jednak to fikcja literacka, nie zostają tu umieszczone nazwiska. Zakończenie, zaskakujące na plus, spodziewałam się trochę innego. 

Książkę polecam, jednocześnie ostrzegam że nie jest lekturą dla każdego.

Pomimo tego, że minął już jakiś czas od II tury wyborów prezydenckich, w dalszym ciągu słyszymy w mediach spekulacje o źle policzonych głosach. W idealnym czasie - wyborów prezydenckich w Polsce, powstała powieść „Kandydat”. Dzięki Autorowi możemy wyobrazić sobie jak bardzo wewnętrzne struktury świata politycznego potrafią być zawikłane.

Na przykładzie głównego bohatera- kandydata na prezydenta, obserwujemy jego dzień wyborczy. Poznajemy jego prywatne i publiczne życie, które wcale nie jest takie kolorowe jak się wydaje, bowiem istnieją ludzie, którzy czekają by mu zaszkodzić i wyjawić kompromitujące sekrety, oskarżyć go o przestępstwa. Bezkompromisowym celem jest zaszkodzić zarówno jemu, jak i całej partii z ramienia której występuje. Nikt by nie przypuszczał kto tak naprawdę jest przeciwko niemu.

Równolegle poznajemy również świat reportera i działania mediów, które tylko czyhają na niuanse, by również zaszkodzić danej stronie.. jak się okazuje, są ściśle uzależnione od polityków.

Czytając tę powieść można wielokrotnie zastanowić się kto tak naprawdę steruje polityką krajową. Czy jest to partia polityczna? Czy media ? A może jedna osoba, która czuwa nad wszystkim?

Komu przekazujemy władzę ?

Autor zaznacza, że fabuła jest fikcją, aczkolwiek myślę, że niejednokrotnie znajdziecie powiązania z sytuacją polityczną Polski.

Serdecznie polecam, szczególnie czytelnikom, którzy lubią tematy polityczne. Odkryjecie tutaj świat kłamstw, intryg, propagandy, a także zwykłych ludzi – nieszczęśliwych przez to, że weszli w to "bagno" zbyt głęboko.

Jeśli jest coś, czym z wszech miar absolutnie gardzę to jest to polityka i to właśnie Żulczyk za sprawą swojej powieści wyprowadził cios bezpośrednio w to środowisko. „Kandydat” jest intensywny, bezkompromisowy i hipnotyczny.

Poznajemy dwóch bohaterów jeden to urzędujący przepełniony lekiem Prezydent, który oczekuje na reelekcję, a z drugiej reporter, który będąc dziennikarzem o zszarganej reputacji, próbuje zawalczyć o samego siebie. Właśnie zderzenie tych bohaterów jest kulminacją, a to wszystko poprzedzone jest bezkompromisowym ukazywaniem przez autora ich psychiki.

Chociaż z pozoru tematyka może wydać się nużąca, to Żulczyk historię prowadzi niezwykle intensywnie i co u autora chyba jest znakiem rozpoznawczym, wszystko wymaga skupienia, bo dzieje się dużo a wchodząc w tę historię ja zostałam poddana niemal hipnozie nie pozwalającej mi się od powieści oderwać. Ta książka wbrew temu jakiego dotyka tematu, nie jest ani przez moment banalna jej ciężar jest odczuwalny w sposób narastający i ciągły.

Jak to bywa u Żulczyka, nic nie jest podane na tacy, bowiem ta książka to metafora i to taka z gatunku niezwykle bolesnych, a najbardziej dotyka w tej historii fakt, że jest ona tak strasznie aktualna. Ta historia jeśli się w nią wejdzie, może sprawiać ból, może powodować rozdzieranie szat z bezsilności, bezradności ona ukazuje prostą prawdę, która tak często nie jest przez wielu akceptowana.

W moim odczuciu ta historia jest niezwykle mroczna, jednak nie jest to ten typ mroku, co w „Ślepnąc od świateł”, on jest mniej efektowny aleje bardziej dojmujący psychologicznie.


Ja polecam, bo absolutnie się nie zawiodłam.