Pierwsza z cyklu opowieści o Materze, białym mieście położonym w prowincji Bazylikata we Włoszech i o Immie Tataranni, zastępcy prokuratora w Materze. Imma, 43 lata, niewiele ponad metr wzrostu, kędzierzawe włosy, szpilki, nie liczy zbytnio na swoją wyobraźnię albo przebłyski geniuszu, bardziej na dobrą pamięć, wprawiając tym w drżenie możnych i prześladując zarówno ludzi sprytnych, jak i idiotów.
W swojej drugiej powieści po "Mille anni che sto qui" (Premio Campiello 2007) Mariolina Venezia podejmuje wątek kryminalny, bawiąc się tym gatunkiem, by opowiedzieć również o wadach i zaletach współczesnych Włoch.
W sobotni poranek, gdy Matera przygotowuje się już do popołudniowej sjesty, zastępca prokuratora Imma Tataranni odbiera w swoim biurze telefon. Popełniono morderstwo – młody człowiek został pchnięty nożem. Imma od razu myśli o córce, która o tej porze kończy szkołę. Imma z racji swojego zawodu miała już wielokrotnie do czynienia z nieboszczykami, ale kiedy jednym z nich jest rówieśnik jej córki, matka i prokurator stapiają się w jedno. Dochodzenie prokuratorskie – z jego technikami, dynamiką, dawnymi i nowymi niesnaskami – stopniowo przybiera kształt podróży matki, pragnącej zgłębić większą tajemnicę: kim są nasze dzieci, czego chcą, jakie możliwości mają przed sobą? W zamkniętej społeczności południa Włoch, wśród powierzchownych plotek i występków pogrzebanych pod spaloną słońcem ziemią, Imma analizuje, pyta, gromadzi dane: czasem się potyka, jak na swoich nieodzownych szpilkach, czasem potrafi jednak spojrzeć głębiej, odrzucając pozory.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii kryminał lub z serii Śledztwa Immy Tataranni
Jaki klimat dominuje w kryminale "Kamienne miasto"?
Powieść "Kamienne miasto" łączy klasyczną intrygę kryminalną z głębokim portretem społecznym współczesnych Włoch. Czytelnik odnajdzie tu duszny klimat południowej Matery, gdzie pod powierzchnią codzienności kryją się dawne urazy i sekrety. Autorka umiejętnie przeplata wątek kryminalny z osobistymi dylematami bohaterki, co nadaje całej historii wyjątkowego realizmu. Jest to lektura nastrojowa, skupiona na psychologii postaci oraz unikalnym, lokalnym kolorycie prowincji Bazylikata.
Kim jest główna bohaterka i jaki ma styl prowadzenia śledztwa?
Imma Tataranni to charyzmatyczna, czterdziestotrzyletnia prokurator, która w pracy polega na doskonałej pamięci i nieustępliwości. Jej postać wyróżnia się brakiem wiary w nagłe olśnienia, stawiając zamiast tego na skrupulatne gromadzenie danych i chłodną analizę faktów. Bohaterka porusza się w świecie pełnym lokalnych układów na swoich nieodłącznych szpilkach, co dodaje jej postaci bardzo ludzkiego rysu. Jej podejście do śledztwa jest analityczne i bezkompromisowe, co budzi respekt u współpracowników i strach u podejrzanych.
Czy książka szczegółowo oddaje atmosferę włoskiej Matery?
Tak, włoska Matera stanowi kluczowe tło wydarzeń, stając się niemal pełnoprawnym bohaterem tej opowieści. Opisy białego miasta pozwalają poczuć żar słońca oraz specyfikę zamkniętej struktury południowej społeczności Italii. Autorka precyzyjnie oddaje dynamikę lokalnych plotek oraz powolne tempo życia, które gwałtownie kontrastuje z brutalnością morderstwa młodego człowieka. Dzięki temu czytelnik może w pełni zanurzyć się w unikalnej estetyce i tradycji tego konkretnego regionu Włoch.
Dla kogo ta powieść będzie najlepszym wyborem lekturowym?
Książka jest idealna dla miłośników kryminałów proceduralnych oraz osób ceniących literaturę z silnym tłem obyczajowym. Spodoba się czytelnikom poszukującym dojrzałych bohaterek, które muszą godzić wymagające życie zawodowe z rolą matki dorastającej córki. To doskonały wybór dla fanów włoskiej kultury, chcących poznać mniej oczywiste oblicze kraju poza głównymi szlakami turystycznymi. Powieść usatysfakcjonuje osoby szukające w literaturze gatunkowej czegoś więcej niż tylko prostego rozwiązania zagadki śmierci.
Czy ta książka jest odpowiednia dla czytelników szukających szybkiej akcji?
Ta pozycja nie jest polecana czytelnikom oczekującym bardzo dynamicznej, sensacyjnej akcji i krwawych opisów zbrodni. Mariolina Venezia stawia na powolne budowanie napięcia oraz refleksję nad kondycją społeczeństwa, co może być nużące dla fanów typowych thrillerów. Fabuła koncentruje się bardziej na psychologii i relacjach międzyludzkich niż na widowiskowych pościgach czy częstych zwrotach akcji. Jeśli szukasz rozrywki opartej wyłącznie na adrenalinie, ta nastrojowa i analityczna proza może nie spełnić Twoich oczekiwań.
