Kobieta jest na emeryturze. Mieszka razem z dorosłą córką, której życie nie ułożyło się tak, jak chciałaby matka. Kobieta nie wyszła za mąż, nie ma dzieci, nie zrobiła kariery zawodowej. Zamiast tego wpadła w nałóg. Na szczęście udało jej się z niego wyzwolić i przestała pić.
Emerytowana matka nie jest jednak kobietą, która już usunęła się w cień. To prawda, często snuje wspomnienia, przypomina sobie własną młodość, nie rozumie, dlaczego młodzi wcale nie kochają stabilizacji i koniecznie chcą wszystko zmieniać. I może trochę zazdrości. Bo sama nigdy nie miała w sobie takiej odwagi, raczej starała się dopasować do innych. Nie przekazała tej odwagi również własnej córce. Może dlatego córka zaczęła pić? Jak duża jest w tym wina matki, że jej dziecko nie potrafiło ułożyć sobie życia?
Wewnętrzny świat bohaterki staje przed czytelnikiem otworem. Jej rozterki, wątpliwości, pytania, jakie sobie zadaje... A może najważniejsze jest przesłanie tej powieści. Kobieta, mimo zaawansowanego wieku, postanawia opuścić swój bezpieczny świat, którego symbolem jest kamienica i kuchenne okno. Wychodzi na świat, idzie do teatru, do kawiarni na filiżankę kawy. W końcu znajduje w sobie odwagę, której nie potrafiła znaleźć w młodości...
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii literatura piękna obca
