Jeszcze nie dzisiaj

Młody geniusz, Sherlock, walczy o życie na oddziale onkologicznym. W przerwach między kolejnymi dawkami chemii wraca do swojego domu. Domu dziecka.

Pomimo młodego wieku życie ciągle daje mu w kość.

Pewnego dnia pod szpitalnym oknem zjawia się tajemniczy bezdomny, z którym Sherlock rozpoczyna... grę w szachy.

Co może połączyć chłopca i owego człowieka? Oprócz miłości do szachów?

•••

PRZEPIĘKNA KSIĄŻKA.

Historia jest niesamowicie przemyślana. Do ostatnich stron (dosłownie) zaskakuje. Postacie są niezwykle głębokie, wyraźne i bardzo szybko kupują sobie sympatię czytelnika. Żal było mi kończyć tą historię, bo nie chciałam rozstawać się z tak cudownymi bohaterami.

Co bardzo cenie w książkach - poboczna akcja nie jest oderwana od kontekstu. Zawsze bardzo mnie to irytowało, a w tym przypadku nawet poboczne epizody czyta się z zaciekawieniem i mają one głębszy sens.

Mimo wszystkich plusów tej książki na największe uznanie zasługuje jej przekaz - JESZCZE NIE DZISIAJ.

Jutro się poddam. A dzisiaj jeszcze powalczę.

Zawsze warto dać sobie kolejną szansę.

Warto zaczekać jeszcze jeden dzień.

Może jutro wydarzy się coś, co zmieni wszystko.

Może jutro pojawi się nowy sens życia.

Może jutro uśmiechnie się szczęście.

Może jutro świat będzie Cię szczególnie potrzebował.

Nigdy nie wiesz, co wydarzy się jutro.

Ale masz wpływ na dzisiaj. I zrób wszystko, aby nie zabierać sobie szansy na to jutro.

Historia Sherlocka i niepozornego bezdomnego z wyjątkową życiową misją zapadnie Wam w pamięć naprawdę na bardzo długo.

Da do myślenia, ale i wzruszy.

Jak dla mnie - bezsprzeczne 10/10!

Książka z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty]

,,I przez chwilę tak sobie trwali- głowa przy głowie. Dziewczyna w zielonej chustce i łysol w okularach, dwójka dzieciaków z różnych kręgów, których losy splotły się we wspólnym doświadczeniu cierpienia i we wspólnej walce z niewidocznym, cholernie agresywnym złem. Bezbronne istoty zawieszone między życiem a śmiercią, wciąż nietracące nadziei, że dzięki współczesnej medycynie uda im się jednak zwyciężyć. "

Powiem wam, że w pierwszym odczuciu bardzo zdenerwował mnie mały druk, który jakby ukrył przede mną wartość treści. Dopiero w momencie, kiedy przeczytałam kilka pierwszych stron w zupełności przestał się liczyć. Zadałam sobie pytanie, czym jest mały druk w obliczu śmierci? Czy faktycznie wygląd książki jest ważniejszy niż wartościowa treść? Uwierzcie mi, że nie jest. Gdybym nadużywała alkoholu, to powiedziałabym, że tego nie da się czytać na trzeźwo. Ciężko jest zwyczajnie rozmawiać o chorobach, o śmierci, o współczesnej medycynie, która w obliczu raka nadal trwa w miejscu. Ludzie wymyślają nowe samochody, statki kosmiczne, badają planety, a nadal trwają w czarnej otchłani jeśli chodzi o choroby nowotworowe. A to właśnie tutaj potrzebna jest pomoc. Nie nowy personel, więcej łóżek, tylko właśnie leki, które działały by konkretnie na daną chorobę. Po co nam roboty z ludzką inteligencją, skoro możemy uratować siebie nawzajem. I dlaczego tego nikt nie robi?

Nawet nie macie pojęcia, jak ja bardzo przeżywam tą książkę. Wpierw poznałam osobę, która pracuje przy dzieciach śmiertelnie chorych. Opisuje ona przez co przechodzi każdego dnia, jak czasem jest jej ciężko, kiedy oni odchodzą. Później przedstawiona jest historia chłopca z domu dziecka, który został porzucony, gdy miał cztery dni. W miarę upływu czasu okazało się, że jest nad wyraz inteligentnym dzieckiem. Mając cztery lata, jego mózg funkcjonował jakby miał już lat osiem. Bardzo szybko się uczył i pragnął zdobywać coraz to większą wiedzę. Niestety później okazało się, że ma guza mózgu. Od tamtej pory systematycznie odwiedza szpital. Zapoznał tam młodą dziewczynę również bardzo chorą. Ich rozmowy i przyjaźń była dla mnie bardzo budująca. Pocieszali się wzajemnie i prowadzili naprawdę inteligentne rozmowy. Kolejnym ważnym bohaterem jest tutaj bezdomny, który zwrócił nie tylko moją uwagę. Jego wiedza medyczna była dla mnie godna podziwu. Przez przypadek zwrócił na siebie uwagę i to, co powiedział spowodowało, że będą chcieli go odszukać. Oczywiście historia postaci jest opisana każda z osobna, jednak one później się scalą. Wyjdzie na to, że nic w naszym i bohaterów życiu nie dzieje się bez przyczyny. Jak zatem zakończy się ta opowieść? Kto wygra?

Jeśli lubicie się wzruszać, to koniecznie powinniście ją przeczytać.

Powieść porusza tematy, których nie chcemy znać i najlepiej, byśmy nigdy nie mieli z nimi do czynienia. To walka o życie nie tylko własne. O uczuciu przyjaźni, które bywało przerywane i scalane. O bliskości na odległość i niesprawiedliwości losu. O przemijaniu, bólu i sztucznym uśmiechu, byleby tylko drugiemu nie sprawić przykrości. O wewnętrznej walce z samym sobą i groźnym przeciwnikiem. Po prostu piękna opowieść. Bardzo, ale to bardzo wam polecam!!!

Książka z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty].

"Dok nie jest, k03wa, Chrystusem. Zyga nie żyje. Nie żyje, rozumiesz?"

Oto i ona. Książka przedstawiająca brutalność realnego świata, niewidzialne potwory, z którymi walczą maluchy, wyobcowanie i grzech śmiertelny, za który przyjdzie komuś gorzko zapłacić. „Jeszcze nie dzisiaj” Sergiusza Sawina to emocjonujący debiut tego roku.

Maja to młoda dziennikarka prowadząca audycję radiową dla studentów. Kiedy Piotrek opowiada jej historię o genialnym bezdomnym spotkanym w parku w jej głowie zapala się zielona lampka. A może by to opisać? Pomysł Mai jest jednak ciężki do wykonania. Dok od paru lat skrupulatnie się ukrywa. Zdesperowana Maja zrobi wszystko, żeby jej plan się udał, nawet jeśli będzie wiązało się to z wniknięciem w kręgi bezdomnych.

Historia ta nie ogranicza się do jednego wątku. Opowiadana jest z punktu widzenia pięciu osób. Początkowo wydawało mi się to lekko niedorzeczne. Nic nie łączyło się w całość, żadna postać poza Mają i Dokiem nie była ze sobą powiązana. Dopiero kiedy akcja zaczęła nabierać tempa kawałki puzzli zaczęły do siebie pasować. Jeśli już mowa o akcji, moim zdaniem nie była ona równomierna. Czasem przyśpieszała, a czasem toczyła się zdecydowanie za wolno, co wprawiało w senność.

Podczas czytania uroniłam nie jedną łzę. Nastał też moment, w którym moje serce zostało rozerwane na małe kawałeczki. Śmierć Ali była dla mnie ogromnym ciosem. Zmarła tak nagle i niespodziewanie, że nie mogłam się z tym pogodzić.

Odniosłam również wrażenie, że autor ukrył pod postacią szefa redakcji swoje poglądy polityczne.

Zdania na ten temat mogą być podzielone, jednak po skrupulatnej analizie tekstu jestem tego bardziej niż pewna.

Minęło już trochę od przeczytania tej książki, jednak nadal mam problem z sprawiedliwym ocenianiem jej. Całość jest przepiękna, na pewno daje do myślenia, momentami wprawia w osłupienie, kiedy indziej powoduje, że czujemy się jak małe, bezbronne dziecko nieumiejące poradzić sobie z takim, a nie innym biegiem wydarzeń. Z drugiej strony potrafi być też nieziemsko nudna i wydarzenia są porozrzucane po całej książce.

Sądzę, że 3,5 gwiazdki będą odpowiednie.

⭐⭐⭐,5/5

W tej historii poznacie Sherlocka, 10 letniego, nadzwyczajnie mądrego i bystrego chłopca, który choruje na raka mózgu. Poznacie też Doka, mężczyznę o wielu twarzach , z tajemniczą misją. Połączy ich wspólna pasja. W tle powieści, dziennikarka Marta próbuje rozwikłać niewyjaśnione śledztwo sprzed lat...

Jak na powieść obyczajową w tej książce dzieje się naprawdę sporo. Nie było chwili na nudę.

Dostajemy historię z perspektyw wielu osób. Na początku można poczuć się przytłoczonym, ale z czasem zaczęłam przywiązywać się do bohaterów i zwyczajnie zacząłem im dopingować. Mały Sherlock zdobył moje serce.

Pierwszym dużym atutem jest temat niewyleczalnych chorób,dotykających dzieci..bolesny temat, który nadał tej historii bardzo emocjonalnej otoczki. Drugim atutem jest świat bezdomnych. Autor w bardzo piękny sposób pokazał, że bezdomni to też ludzie , którzy mają uczucia i potrzeby. A ich życie wygląda całkiem inaczej niż je widzimy . Trzecim atutem są dialogi, które były maksymalnie naturalne. Momentami było mi smutno ,czułam żal nawet rozgoryczenie,a za chwilę autor serwował subtelne żarty, które znakomicie wpasowały się w całość.

Wartość przyjaźni ukazana w książce łapie za serce. Lojalność , dobroć biję od każdego z bohaterów.

To piękna opowieść o tym , ze w życiu nie trzeba gonić. Wystarczy poświęcić komuś chwilę uwagi,aby dla tej osoby tą jedna krótka chwila stała się tą wyjątkową. Powinniśmy cieszyć się z każdego momentu w życiu, bo nigdy nie wiadomo czy jutro nas nie będzie. Chciałabym spotkać taką osobę w swoim życiu jak Dok. Bezcenny człowiek.

Nie każdy bohater nosi pelerynę. Nikt nie powinien być oceniany przez pryzmat wyglądu czy wykształcenia. Cenna lekcja. Fani gatunku przepadną! Ja jestem oczarowana.

Spotkało się we współczesnej Warszawie dwóch genialnych facetów. Nie dane im było zasiąść nad szachownicą i zagrać w spokoju. Skorzystali z jedynej dostępnej okoliczności. Sherlock siedział na parapecie okna szpitala onkologicznego. Dok mu towarzyszył, siedząc obok wózka z marketu i Hipokratesa.

„Dla człowieka zamkniętego w szpitalu okno jest rodzajem bramy, przy pomocy której może czuć się częścią tego prawdziwego, zdrowego świata”

Obydwaj niezwykle wrażliwi, empatyczni. Jeden z nich wycofał się w cień mrocznych zaułków piwnic i pamięci. Różniło ich doświadczenie życiowe – około pół wieku. Drugi z nich walczył o nadzieję, życie.

„Chłopak całe życie był fighterem. Tę walkę też wygra.”

Można mieć odwagę wręcz nieziemską, która nakazuje walczyć do końca. Można mieć w sobie pokłady szlachetności, które pomogą wybaczyć i uratować swojego oprawcę.

Ludzie starają się przygotować na tę ostatnią chwilę. Na pożegnanie. Na odejście bez pożegnania. I pojawia się wtedy pytanie, co jest po drugiej stronie. „Nic – powiedział z przekonaniem. – Gaśniesz jak wyłączony laptop. Cisza. I ciemność.”

Dopóki życie tli się w człowieku, trzeba się nad nim pochylić. Życiowy status nie powinien mieć znaczenia. Nie każdy bezdomny człowiek w ogrzewalni znalazł się na marginesie społeczeństwa z własnego wyboru,

„- Powiem ci, Beti… - W głosie Truskawy można było wyczuć nagle duże wzruszenie. - …że sam fakt, że mamy wśród nas kogoś takiego jak Dok… powoduje… no nie wiem…, że czujemy się jak… istoty ludzkie?”

Charyzma nie jest zaletą przynależną jedynie przywódcom. Bez względu na to, co daje los, wszystko może okazać się nietrwałe. „Nihil ab omni parte beatum” Dopóki „Jeszcze nie dzisiaj” trzeba opuścić to miejsce na ziemi, TRZEBA WALCZYĆ.

Pan Sergiusz Sawin porwał mnie swoją książką już od pierwszych stron. Zachwyciła mnie ta powieść, czułem się fizycznie obecny obok Sherlocka, Doka, Mai, Ali, Nuty… We śnie przeniosłem się w świat, gdzie gość leżący obok po prostu cuchnął. Chciałem stanąć pod drzwiami bloku operacyjnego z nadzieją i niepokojem. Chciałem powieść „Jeszcze nie dzisiaj” ulokować w rankingu książek przeczytanych w już ubiegłym roku. W swojej kategorii znalazła się na najwyższej pozycji z notą 11/10.