Utkane zaklęcia

Czy są tu jacyś miłośnicy Jane Austen? Bo mam coś dla was! Ta książka, będzie dla was perfekcyjna, a dodatek magi? Zdecydowanie na plus! Przyznam szczerze, że nie często czytam tak urocze historie, przepełnione tęsknymi spojrzeniami i rumieńcami, ale od czasu do czasu fajnie przenieść się do zupełnie innego świata, który może oczarować nas balami, tajemnicami, spiskami i przepięknymi kreacjami, które z odrobiną magi mogą sprawiać cuda! Jeśli chodzi o fabułę, zdecydowanie się w niej odnalazłam. Najbardziej przemówiły do mnie spiski, te zamkowe i poza zamkowe, oraz wszystkie polityczne dylematy, które dręczyły naszych bohaterów. Nie zabrakło mi również dworskich zasad i konwenansów, tak mocno odbiegających od naszych czasów! Muszę przyznać, że połączenie obu tych wątków nadało tej książce niesamowity klimat.

Jeśli chodzi o wątki uczuciowe, jestem totalnie zauroczona nieśmiałością bohaterów, niewinnymi spojrzeniami, rumieńcami i delikatnymi uniesieniami, którymi uraczyła nas ta historia. Przy aktywnym wysypie książek o szybkich i gwałtownych miłościach, ta wyróżnia się swoją delikatnością i powolnym rozwojem akcji, dzięki czemu było to naturalne! 🌸

Choć nie do końca polubiłam się z Kitem, naszym panem młodym, to starałam się go zrozumieć i polubić, z jakim skutkiem? Cóż, bliżej mi do akceptacji! 😅

Ja się świetnie bawiłam, nie jest to mój typ historii, ale zdecydowanie cieszę się, że trafiłam na tę książkę, bo zapewniła mi sporo zabawy! 🌷

[ współpraca reklamowa z wydawnictwem ]

„Utkane zaklęcia” to książka z bardzo ciekawym motywem magii, którą główna bohaterka wplata w tworzone kreacje. Nie spotkałam się wcześniej z czymś takim, a jako laik w świecie fantasy byłam zachwycona tym pomysłem – był oryginalny i łatwy do wyobrażenia.

Niamh Ó Conchobhair od początku wzbudziła moją sympatię. Bierze na swoje barki za dużo i pracuje ponad siły, by poprawić sytuację rodziny. Jej determinacja była godna podziwu, choć momentami miałam ochotę powiedzieć jej, żeby w końcu odpoczęła.

Wątek romantyczny bardzo mi się podobał. Relacja rozwijała się spokojnie, naturalnie, bez pośpiechu, ale z dawką świetnego dogryzania. Kit początkowo sprawiał wrażenie chłodnego, ale pod twardą skorupą krył się dobry człowiek. Jego przemiana dawała nadzieję całemu królestwu.

Mocno zainteresował mnie również Jack, niosący ogromną odpowiedzialność. Zamiast szukać wsparcia, odsuwa od siebie bliskich. Było w tym coś bardzo smutnego, ale i ludzkiego.

Książkę czytało mi się naprawdę dobrze. Napięcie rosło stopniowo, a historia rozwijała się w swoim tempie. Nie ma tu nieustannej akcji, ale można spokojnie zanurzyć się w świecie bohaterów.

Zabrakło mi jednak rozwinięcia kilku tematów. Chciałabym dowiedzieć się więcej o chorobie Niamh oraz poznać szczegóły konfliktu pomiędzy rodami. Niektóre kwestie potraktowano zbyt skrótowo.

Mimo tych drobnych zastrzeżeń bawiłam się świetnie. To książka z ciekawym światem, sympatycznymi bohaterami i oryginalną magią. Dla osoby rzadko sięgającej po fantasy była to bardzo przyjemna przygoda.