Jestem otchłanią

Miałam okazję zapoznać się z kilkoma pozycjami tego autora. Już nie mogłam doczekać się lektury jego najnowszej powieści.

Mało kto zwraca uwagę na osoby sprzątające i odpowiedzialne za śmieci. To własnie na takim zawodzie w swoim najnowszym utworze przede wszystkim skupia się Donato Carrisi. Wynajdywanie swoich ofiar nie jest rzeczą łatwą i każdy zabójca ma do tego jakiś swój specjalny sposób. Problem pojawia się wtedy gdy trzeba wybrać czy ratować dziecko, któremu grozi śmierć czy raczej pozostać nadal w ukryciu?

Donato Carrisi to już tak znany autor, że nie sposób przejść obok jego pozycji obojętnie. Gdy tylko nadarzyła się okazja od razu postanowiłam skusić się na nowy tytuł spod jego pióra. Od samego początku byłam nim zachwycona i tak pozostało aż do ostatniego zdania. Historia w bardzo przystępny sposób pokazuje, że niekiedy trzeba złamać swoje zasady.

Napisanie dobrej powieści z dreszczykiem nie jest sprawą łatwą. Zagraniczny autor w tym przypadku jednak spisał się na medal. Jest to jedna z tych pozycji, w których z wielką niecierpliwością wyczekuje się kolejnych scen, by jak najprędzej poznać dalszą linię fabularną.

,,Jestem otchłanią", którą napisał Donato Carrisi to prawdziwy majstersztyk na wolny dzień. Jestem zachwycona, że zdecydowałam się na lekturę tego wydania.

Rok temu po raz pierwszy zetknęłam się z twórczością Donato Carrisi. Zachwyciłam się książką "Dom głosów" i od tamtej pory czekałam na nową powieść tego włoskiego autora. Kiedy w zapowiedziach Wydawnictwa Albatros zobaczyłam książkę "Jestem otchłanią" z niecierpliwością wyczekiwałam, by móc ją przeczytać. Czy jest równie wciągająca co poprzedni thriller autora? Zapraszam do przeczytania recenzji.

Już na wstępie napiszę, że ta książka hipnotyzuje, wciąga, rozbudza czytelniczą ciekawość do czerwoności. Po mistrzowsku budowane napięcie sprawia, że nie można rozstać się z książką, z historią w niej opowiedzianą. A kiedy poznamy jej finał, na długo pozostaje w naszej pamięci, wciąż na nowo maglowana i rozpamiętywana. Genialnie skonstruowana, kompletna fabuła, dopracowana w każdym calu. Tu wszystko ma znaczenie i wszystko dzieje się po coś. Liczne wątki łączą się w zakończeniu zapewniając fascynujące i satysfakcjonujące zakończenie. Narracja prowadzona na dwóch płaszczyznach czasowych - teraźniejszym i retrospekcje z dzieciństwa głównych bohaterów to zabieg, który pozwolił w pełni zrozumieć całą historię. Gęsta, duszna, pełna mroku atmosfera potęguje uczucie niepokoju, a czasem wprost przerażenia. Intrygujące postaci i dopracowane rysy psychologiczne poszczególnych bohaterów to również plusy książki.

"Jestem otchłanią" to historia opowiadająca o losach bezimiennego mężczyzny, sprzątaczu, który żyje w cieniu, nie rzuca się w oczy, by móc z powodzeniem skrywać swoje tajemnice. Sprzątający mężczyzna wie, że czasem wystarczy przeszukać wyrzucone śmieci, by poznać ludzkie tajemnice, ich przyzwyczajenia. To z kolei pozwala mu pomóc trafnie wybrać swoją kolejną ofiarę. Na tyle zawsze bezbłędnie je wybiera, że nigdy nie zostaje powiązany z wyławianymi z jeziora ofiarami. Do tego zawsze jest ostrożny, niewidzialny dla społeczeństwa. Do czasu, aż w przebłysku ludzkiego współczucia i chęci niesienia pomocy, w chwili swojej słabości ratuje tonącą dziewczynkę. Sprowadza to na niego zaciekawienie pewnej kobiety i dziewczynki, którą uratował. Czy któraś w końcu odkryje prawdę i powiąże go z morderstwami?

Szczerze polecam ten thriller, jest bardzo emocjonujący, porusza trudne społecznie kwestie, zmusza do refleksji.

⭐RECENZJA⭐

"Śmieci wyrzucone przez człowieka opowiadają jego prawdziwą historię. Bo w przeciwieństwie do ludzi śmieci nie kłamią."

😵

Kochani!

Długo zastanawiałam się, jak zacząć tę recenzję.

Długo zastanawiałam się nad tym, co ja mam Wam napisać w ogóle o tej książce.

Powieść "Jestem otchłanią" pisarza @donatocarrisi w moim odczuciu jest dziwną lekturą, przede wszystkim zważywszy na imiona, jakie noszą nasi bohaterowie. Nie są one normalne, nie są takie, jakie byśmy dali swoim pociechom, czy ogólnie, nie są takie, jakie moim skromnym zdaniem być powinny. Są dziwne, nienaturalne i irytujące. Nie wiem dlaczego mi to tak przeszkadzało, ale jakoś przeżyłam to 🙊🙈 Kreacja postaci była wyważona, dobra i realna. Uważam, że gdyby nie te nieszczęsne imiona byłoby wspaniale 🤪😜 Ale cóż... bywa. Jeśli chodzi o fabułę to była scalona, przemyślana i trzymała fason, ale również była taka nietuzinkowa oraz niespotykana. Ze strony na stronę byłam coraz bardziej ciekawa tego, co się wydarzy i w jaką stronę potoczy się cała ta historia. Akcja na początku była spokojna, stonowana, ale do czasu. Autorowi zapewne chodziło o to, żeby wzbudzić w czytelniku ogromną ciekawość oraz zaintrygować go i uważam, że mu się to udało. Jak akcja ruszyła z kopyta, a jej zwroty momentami szokowały.

Autor ma świetny język i styl, dzięki czemu przez książkę się "leci" i strona ucieka za stroną.

😵

Współpraca z @wydawnictwoalbatros 💚

😵

Każda zapowiedź premiery nowej powieści Donato Carrisi, to dla mnie zawsze oczekiwanie na czytelniczą ucztę. Autor szturmem wkroczył na listę moich ulubionych pisarzy i wiem, że po jego książki mogę sięgać w ciemno. "Jestem otchłanią" to było moje siódme spotkanie z jego twórczością i cóż, po lekturze mogę powiedzieć tylko, że jestem zachwycona.

Sprzątający mężczyzna żyje zgodnie z utrwalonym rytmem, chce pozostać niewidzialny, bo tylko w ten sposób potrafi funkcjonować. Wszystko zmienia się, gdy ratuje życie tonącej dziewczynki. Tym samym naraża się na niebezpieczeństwo, bo jego tropem podąża Łowczyni much.

"Jestem otchłanią" hipnotyzuje. To niezwykle trudna opowieść, która zanurzy was w otchłani smutku. Przepełniona jest bólem i cierpieniem. Bez zbędnej brutalności, za to z mistrzowsko rozbudowaną psychiką postaci, Autor buduje napięcie, które nie pozwoli wam oderwać się od lektury i co najważniejsze, szybko o niej zapomnieć. Na długo pozostanie w waszej pamięci, gwarantuję. To jedna z tych historii, obok których nie sposób przejść obojętnie. Carrisi nie boi się poruszać trudnych tematów. W "Jestem otchłanią" mówi o problemie społecznym, jakim jest przemoc. Maltretowane kobiety, krzywdzone dzieci, dla których dom, który powinien być azylem, staje się miejscem koszmaru. Przeraża to, ile bólu człowiek jest w stanie wyrządzić osobom, które powinien kochać i chronić. Często ofiar tak bardzo skrzywdzonych przez los, nie potrafimy zauważyć.

Carrisi po raz kolejny pokazuje, że jak mało kto potrafi tkać mroczne i pełne emocji powieści. "Jestem otchłanią" jest przemyślana i dopracowana w każdym calu. Tutaj każdy szczegół ma znaczenie, wszystko jest po coś. Nawet brak imion nadanych głównym bohaterom. A wszystkie te wątki łączą się w niezmiernie satysfakcjonujące zakończenie.

Takie książki chcę czytać! Polecam bardzo!

Jestem otchłanią to historia Sprzątającego Mężczyzny zafascynowanego ludzkim życiem ukazanym z perspektywy wyrzucanych śmieci. Co więcej, interesuje się głównie samotnymi kobietami między pięćdziesiątym a sześćdziesiątym rokiem życia, których nikt nie będzie szukał. Mężczyzna od lat wykonuje polecenia tajemniczego Mickiego. Rutyna zostaje zaburzona, kiedy ratuję tonącą nastolatkę...

Narracja prowadzona jest w dwóch płaszczyznach czasowych, w czasie teraźniejszym i retrospekcje z dzieciństwa Sprzątającego Mężczyzny.

Po przeczytaniu ostatniej strony znów miałam mętlik w głowie i milion myśli na minutę. Właśnie to ze mną robi kazda historia autora. Tym razem nie było brutalnie czy dosadnie, ale niepokojąco i przerażająco w zupełnie inny sposób.

Uwierzcie mi, że autor ma ogromny dar do tworzenia z jednej strony tajemniczych, ale zarazem pokręconych historii, które lubią rozgościć się w głowie na dłużej.

Tym razem przeniosłam się w otchłań ludzkiego umysłu i jego niezmierzonej głębi. Carrisi pokazał w jaki sposób działa nasza psychika i czytelnik uświadamia sobie jak bardzo to przeraża.

Jak nieludzkie traktowanie w dzieciństwie przez najbliższe osoby może spowodować nieodwracalne skutki w psychice, tak jak w przypadku Sprzątającego Mężczyzny.

W zasadzie od samego początku czułam do niego ogromne współczucie nawet pomimo stopniowego pogrążania się w mroku. W pewnym momencie granica między dobrem a złem się zaciera...

Nie ma tu wartkiej akcji, która porywa, ale za to jest mrok chwytający w swoje szpony. A sam finał zaparł mi dech w piersi. Nie spodziewałam się takiego zakończenia pewnego wątku.

Podtrzymuję stanowisko, że Carrisi to mistrz wzbudzania w czytelniku niepokoju. Ta gęsta atmosfera, którą można by kroić nożem, udzieliła mi się od pierwszych stron. Natomiast informacja o wydarzeniach rzeczywistych odbiera mowę. Ja jestem zachwycona jego piórem. Polecam, bo to mocna historia.

Historię przedstawioną w thrillerze warto rozpatrywać w kilku wymiarach. Na wierzchu jest oczywiście intryga. Zaangażowani w nią bezimienni bohaterowie nie pozwalają czytelnikowi na nudę. Choć intryga składa się z wielu z pozoru odległych od siebie elementów, można mieć poczucie, że istnieje jakiś wspólny mianownik.

Kolejno: warto spojrzeć na tę powieść z perspektywy społecznych problemów, jakie porusza. Choroby psychiczne, miłość rodzicielska, opieka społeczna. Carrisi zostawia czytelnika z mnóstwem refleksji na ich temat.

I na koniec: emocje. Ten thriller aż od nich kipi. Jest oczywiście mrocznie, niejednokrotnie przerażająco, tajemniczo. Jednak przede wszystkim porusza okrucieństwo psychiczne i fizyczne wobec dzieci, samotność bohaterów, ból matki.

Donato Carrisi poprzez styl, w jakim jest napisana powieść, zbudował wokół tej historii mroczny, tajemniczy klimat. Budzi niepewność, mąci w głowie czytelnika i zmusza do refleksji.

Główni bohaterowie nie mają imion, jednak Autor nadał każdemu z nich indywidualny charakter. Pokazał samotność, ból, mrok i trudne doświadczenia, jakie w sobie skrywają. Nie pozwala ich jednoznacznie ocenić: każdy z nich może być zarówno postawiony po stronie dobra, jak i zła.

Thriller Jestem otchłanią nie pozwala o sobie zapomnieć. To historia wyjątkowa: poruszająca i przerażająca zarazem. Carissi po mistrzowsku skonstruował ją z wielu elementów, które idealnie ze sobą połączył. Zaskakuje, smuci, daje powody do refleksji. Smaczku dodaje to, że ta historia jest oparta na prawdziwych wydarzeniach.

Czy można być złym do szpiku kości czy jednak gdzieś w środku tli się maleńka iskierka dobra? Czy rodzimy się przeklęci i naznaczeni złymi zamiarami czy może to środowisko determinuje człowieka do popełnienia zbrodni?

Donato Carrisi to jeden z moich ulubionych autorów. Wiem, że każda kolejna książka, która wyjdzie spod jego pióra, nie tylko dostarczy mi emocji, ale okaże się również atrakcyjną literacką łamigłówką. „Jestem otchłanią” zaskoczyła mnie pod wieloma względami.

Nie jestem pewna, co najbardziej urzekło mnie w tym tytule. Może zacznę więc od tego, co jest dla mnie najważniejsze w każdej mrocznej opowieści. Przemyślana, dobrze napisana, zgrana i kompletna fabuła. Już pierwsze strony książki sugerowały, że ta opowieść jest warta poświęcenia jej czasu. Sprawiała wrażenie mało skomplikowanej, a jednocześnie świeżej i pomysłowej. I rzeczywiście. Ten tytuł był nieco prostszy w odbiorze od tych, do których przyzwyczaił mnie autor, ale niczego w nim nie zabrakło.

Fabuła okazała się wystarczająco mroczna, niepokojąca i nietypowa. Książkowe wydarzenia rozgrywały się dość powoli, ale dawały do myślenia i pozwalały się zaangażować. Uwielbiam opowieści, w których mogę uczestniczyć, wcielając się w role detektywa amatora. Choć wydaje się, że w tym tytule niewiele jest do odkrycia, to autor stopniowo daje nam do zrozumienia, że najlepsze zachował na koniec. „Jestem otchłanią” to historia składająca się z kilku wątków. Zrozumienie, w jaki sposób zostały połączone, dostarczyło mi dużo rozrywki i przyjemności.

Najnowsza powieść Carrisiego to taka kryminalna perełka. Błyskotliwa i zaskakująca, ale przy tym nieprzekombinowana. Zazwyczaj lubię, kiedy w mrocznych historiach dzieje się więcej, a krew obficie zalewa strony. U tego autora najbardziej cenię jednak wątek psychologiczny, który jest najlepszym dowodem na to, że często to umysły i myśli bohaterów mogą przerazić i zaskoczyć bardziej, niż najgorsze zbrodnie. Psychiczne choroby i zawirowania zdają się być specjalizacją włoskiego autora. Szczerze uwielbiam takie podejście.

Psychologiczne tło i mroczna przeszłość bohaterów wprawiły mnie w przyjemnie niepokojący nastrój. Podążając za Carrisim czułam wiele emocji i dużo sobie wyobrażałam. Książka działała na moje zmysły, jak pyszny posiłek- pełno w niej było smaku, zapachu i koloru. Czerpałam radość i dawkowałam sobie przyjemność rozkładając tę niedługą historię na kilka dni. Nie spieszyłam się, żeby móc dłużej cieszyć oczy, głowę i duszę tą dziwną i przewrotną opowieścią.

Carrisi ma wspaniały, wypracowany styl. I to również bardzo uprzyjemnia lekturę. Łatwo za nim podążać i nadążać. Nie trzeba być w tym przypadku żadnym ekspertem od kryminalnych zagadek. Autor zaprasza czytelnika do odbycia wspólnej przygody mroczną ścieżką zbrodni. A ja jestem za taką możliwość bardzo wdzięczna.

Gorąco polecam Wam ten tytuł. Ale zachęcam również do poznania innych książek autora. Z pewnością nie pożałujecie.

Sprzątający mężczyzna wie, że chcąc poznać ludzkie tajemnice należy przeszukać ich śmieci. W koszu każdej rodziny kryją się mroczne i pilnie strzeżone sekrety. Śmieci to przedmioty, a przedmioty to tropy, dzięki którym znajduje swoje kolejne ofiary.

„Śmieci wyrzucane przez człowieka opowiadają jego prawdziwą historię. Bo, w przeciwieństwie do ludzi, śmieci nie kłamią”.

Mężczyzna żyje w cieniu, chce pozostać niewidzialny. Wszystko zmienia się, kiedy pomaga tonącej dziewczynce. Czuje przyciągnie, jakiego nigdy nie czuł. Ta krótka chwila słabości, nagle ściąga na niego spojrzenia, a on nie może sobie na to pozwolić…

Donato Carrisi, to włoski autor thrillerów, który potrafi mnie zaskoczyć! „Jestem otchłanią” to mroczna historia człowieka o czarnej duszy. Ta historia składa się z małych elementów. Jest jak klocki. Każdy klocek to nierozłączny element czyjegoś życia. Kiedy już wszystkie elementy zostają ułożone, nagle okazuje się, że ta układanka to przerażająca budowla ludzkich słabości i popędów nad którymi nie jesteśmy w stanie zapanować.

Autor bardzo mnie zaskoczył. Nie spodziewałam się togo, co na mnie czekało. Głosem dorosłego mężczyzny krzyczy dziecko. Zranione, porzucone, pozbawione miłości. Czy tak powinien wyglądać świat?

Bardzo polecam Wam książkę autora. Ta historia pełna trudnych decyzji, najgorszych instynktów, negatywnych emocji i nienaturalnych zachowań na długo pozostanie w mojej pamięci. Czekam na kolejne książki autora!

Autor Donato Carrisi stworzył bardzo tajemniczy, mroczny i bardzo smutny thriller - „Jestem otchłanią”. Jeżeli jeszcze nie mieliście okazji przeczytać tej powieści to radzę szybko to nadrobić. Dzięki autorowi zajrzycie w czarną otchłań, która jest ukryta głęboko w każdym z nas.

Poznacie pewnego tajemniczego sprzątacza, który chce być niewidzialnym i niezauważalnym dla otoczenia. Jest bardzo niebezpieczny. Czy morderca może być jednocześnie bohaterem? Dzięki pewnej tonącej dziewczynce zaczyna myśleć, że może być dobrym człowiekiem. Dostaje dobrego życiowego impulsu, jednak czy to wygra z jego czarną otchłanią? Czy przestanie wybierać kolejne ofiary? Poznacie jego straszne dzieciństwo. To ono go ukształtowało. W jego domu za zielonymi drzwiami mieszka tajemniczy Micky. To on wie o sprzątaczu dosłownie wszystko. Nic się przed nim nie ukryje. Micky strasznie się gniewa na naszego bohatera jak tylko on nie robi wszystkiego zgodnie z jego wolą. Brutalnie karze za to sprzątacza. Nie chcielibyście wtedy być w jego skórze. Micky ma bzika na punkcie dojrzałych kobiet z blond włosami.

Powieść „Jestem otchłanią” zmusza nas do intensywnego myślenia i poszukiwania prawdy. Znajdziecie tutaj mnóstwo tajemnic do ukrycia. Nie wszystko jest takie na jakie wygląda. Musicie poznać postać ukrywającą się za zielonymi drzwiami. Dlaczego nasz bohater tak się jej boi i chce ukryć fakt, że zamiast zabić dziewczynkę to ją uratował?

Czy wierzycie, że nasza przeszłość, a właściwiej dzieciństwo ma ogromny wpływ na naszą przyszłość? Ta historia niestety pokazuje jak fatalne dzieciństwo miało wpływ na przyszłość naszego bohatera. Oczywiście książka „Jestem otchłanią” wywołała u mnie mnóstwo różnych emocji od strachu aż do nienawiści. A co powiecie o przemocy? Mogę śmiało stwierdzić, że przemoc rodzi przemoc. W dużej ilości przypadków maltretowane dziecko w przyszłości będzie takie samo jak jego oprawca lub jeszcze go w tym przebije. Czytając tą historię możecie się o tym przekonać.

Poznacie również Łowczynię Much- kobietę, która pomaga innym maltretowanym kobietom. Jednocześnie próbuje zapomnieć i uciec od przeszłości. W życiu spotkała ją straszna tragedia. Czy losy sprzątacza i Łowczyni Much się skrzyżują?

„(…) Śmieci wyrzucane przez człowieka opowiadają jego prawdziwą historię. Bo w przeciwieństwie do ludzi śmieci nie kłamią. (…)

Sprzątający mężczyzna potrafi interpretować człowieka na podstawie jego śmieci. Dzięki temu potrafi również poznać głęboko skrywane sekrety. Jaką tajemnicę o was zdradzają wasze śmieci? Czy nasz sprzątający bohater byłby wami zainteresowany?

Czy w waszym domu, za zielonymi drzwiami mieszka niebezpieczny i bardzo brutalny lokator podobny do Mickyego?

Opowiedziane w tej książce historie zainspirowane są prawdziwymi wydarzeniami. Przerażające.

Dobry thriller, który wciągnął mnie od samego początku. Nie mogłam przestać czytać. Jestem zadowolona z tej książki. Czas poświęcony na czytanie tej historii nie był czasem straconym. Chętnie zobaczyłabym sprzątacza i Łowczynię Much na dużym ekranie. To byłby przerażający dreszczowiec.

Zachęcam do przeczytania - #mommy_and_books

Donato Carrisi pojawia się na scenie jak zawsze - z przytupem i pewnością siebie. Wszystkie jego powieści trzymają wysoki poziom a każdy nowy tytuł jest obietnicą wielkiej, niebezpiecznej przygody. Nic więc dziwnego, że z niecierpliwością czekaliśmy na premierę "Jestem otchłanią", która na szczęście okazała się idealnym odzwierciedleniem charyzmatycznego stylu autora.

Uwielbiam takie mroczne, nieprzewidywalne, przeszywające historie. Uwielbiam również pomysłowość Carrisi oraz jego brak zahamowań. Otrzymujemy więc mieszankę wybuchową, lekturę, która porządnie miesza nam w głowie, zmusza do intensywnego myślenia oraz prowadzi przez bardzo zagadkową opowieść, której rozwiązania nie możemy być pewni do samego końca. Jeśli miałabym porównywać nowe dzieło autora do jego wcześniejszych książek to przyznaję, że pod względem intrygi oraz dopracowania ta historia śmiało mogłaby stanąć na czele.

Nikt nie spodziewał się, że na podstawie tego co wyrzucamy do kosza wnikliwy obserwator potrafi wyłowić swoją ofiarę. Zwykły mężczyzna zajmujący się spotkaniem okazał się bezwzględnym drapieżnikiem. Donato Carrisi gra na naszych emocjach udowadniając, że w pędzie życia umykają nam istotne szczegóły a każdy najmniejszy ruch może być wstępem do tragicznych wydarzeń. O tym przekonał się nasz główny, niepozorny bohater, uratowana przez niego dziewczynka oraz pewna kobieta z misją. Co ich łączy? Pozornie nic, ale według otchłani - wszystko.

Fabuła na początku może wydawać się banalna, ale zadaniem autora było porządne jej zagmatwanie wraz z pojawiającymi się wątkami i Carrisi wykonał swoją pracę wzorowo. Otrzymujemy mroczną, niepokojącą, budzącą wiele skrajnych emocji fabułę, która wielokrotnie szokuje. Na równi z intrygującymi i dobrze wykreowanymi bohaterami poznajemy opowieść pełną ukrytych znaczeń, o człowieczeństwie, naturze, ludzkich odruchach, o niewinności dziecka oraz wychowaniu, które rzutuje na naszą przyszłość. Spodziewajcie się niespodziewanego a autor na pewno pozytywnie Was zaskoczy.

"Jestem otchłanią" to głęboki obraz składający się na wiele warstw. Thriller zagadka, pozwalający czytać między wierszami, nie pozostawiający czytelnika biernego na to co dzieje się dookoła. Donato Carrisi jak zawsze w pierwszej kolejności skupia się na emocjach, ale istotą jego powieści jest całokształt, który wciąga, intryguje i budzi napięcie od pierwszej do ostatniej strony.

Autor: Thieving Books 7 komentarzy:

Mówi się, że oczy są zwierciadłem duszy. Czy jeśli spojrzymy w oczy mordercy dostrzeżemy w nich otchłań zła?

W oczy Sprzątającego mężczyzny nikt nie spogląda. Nikt go nie zauważa. Jest niewidzialny dla otoczenia, ale on na podstawie wyrzucanych śmieci wie niemal wszystko o interesujących go osobach. Osobach równie samotnych jak on, które wybiera na swoje ofiary. Jego otchłań pozostaje nieodkryta do czasu, gdy pomaga uwikłanej w szantaż Dziewczynce z fioletowym kosmykiem. Zaczyna się nim wówczas interesować Łowczyni much pomagająca ofiarom przemocy. Czy odkryje tajemnicę skrytą za zielonymi drzwiami, które dotychczas pozostawały zamknięte?

Carrisi pokazuje po raz kolejny, że jest mistrzem w konstruowaniu mrocznej, wypełnionej po brzegi trudnymi emocjami i najniższymi ludzkimi instynktami fabuły, w której nic nie jest oczywiste. Tu przeszłość głosem przerażonego dziecka krzyczy o zainteresowanie, czułość i miłość. Teraźniejszość przynosi już tylko akceptację bezbrzeżnej samotności i niewidzialności wykorzystując je jako atuty w swoich planach. Wycieczka w głąb ludzkiego umysłu, w jego najciemniejsze, nieujawniane zakamarki fascynuje i przeraża zarazem.

Podczas gdy w „Domu głosów” ślizgałam się zaledwie po powierzchni otchłani, za sprawą hipnozy nieśmiało zaglądając czasami poza jej skraj, tak w przypadku najnowszej powieści ugrzęzłam na jej dnie bez szans na ratunek. Sprzątający mężczyzna niepostrzeżenie, tak jak on to potrafi, zakradł się do mojego umysłu i został w nim długo po odłożeniu powieści. Zakończenie, tak charakterystyczne dla Carrisiego, ukazuje zaskakujące powiązania, których oczekiwałam, ale i tak nie byłam w stanie przewidzieć. Pełna satysfakcja!

Skończyłam czytać. Z trzaskiem zamykam książkę i czuję, że galopujące w szaleńczym tempie serce za chwilę chyba obudzi śpiącego obok męża. A może właśnie warto go obudzić by nie czuć, że jestem sama? W Jestem otchłanią od pierwszych stron dzieją się takie rzeczy, że ciągle czułam dyskomfort i napięcie. To wniknięcie do najgłębiej skrywanych fragmentów ludzkiej psychiki. Do tych obszarów, o których istnieniu nikt z nas nie chciałby się nigdy przekonać. Teraz mogę powoli się uspokoić i przede wszystkim odetchnąć, ponieważ ostatnie strony doczytałam już na jednym wdechu i dopiero to dostrzegłam.

Co to była za książka! Ile w niej napięcia oraz duszącego i wywołującego ciarki na plecach klimatu. Jaki kunszt i precyzja, ponieważ Donato Carrisi po prostu świetnie pisze. Nie buduje emocji na brutalnych opisach czy nagłych zwrotach akcji, za to pozwala wniknąć głęboko w psychikę człowieka złamanego przez traumatyczne dzieciństwo. Zło rodzi zło, a w tym przypadku tworzy bestię niczym Frankenstein, która żyje po to by z precyzją i skrupulatnością zabijać nie zdając sobie sprawy, że to nieodpowiednie. Jestem otchłanią brutalnie rozdziera obraz rodzicielstwa. Wiele w tej książce różnych jego odcieni, ale wszystkie bardzo mroczne, wypełnione bagnem niedojrzałości, brutalności i nieodpowiedzialności. Pokazuje jak przeszłość nieodwracalnie splata się z teraźniejszością. Choć fabuła nie jest bardzo zagadkowa, a akcja nie pędzi na łeb na szyję to jednak czyta się ją w tempie ekspresowym. Na tyle, że nawet gdy książka leżała na szafce przy łóżku, a ja wykonywałam domowe obowiązki to jednak ciagle myślałam o powrocie do lektury.

Zastanawialiście się kiedyś ile informacji o człowieku można wyczytać z jego śmieci? Można poznać preferencje, przyzwyczajenia, tak naprawdę wniknąć w życie i najintymniejsze sekrety. Ja po przeczytaniu tej książki z pewnością zacznę częściej zadawać sobie to pytanie.

Jestem w otchłani smutku, do której strąciła mnie lektura tej powieści. Carrisi nasycił swoich bohaterów wyobcowaniem, doświadczył głęboko traumą i przerażającą samotnością. Dał im doświadczenia, jakich nikt nie chciałby mieć. Dla innych są przezroczyści, niewidoczni, nie zasługują nawet na imiona – nazwani są „sprzątającym mężczyzną” , „dziewczynką z fioletowym kosmykiem”, „łowczyni much”. Niemal jak duchy… Ich ścieżki przecinają się, krążą coraz bliżej siebie.

Diabeł to upadły anioł. Czy może jednocześnie po obu stronach granicy, być dobrym i złym? Skrajnie introwertyczny sprzątacz poznaje ludzi poprzez to, co wyrzucają do kosza. Bezbłędnie odczytuje wszystkie wskazówki, ukryte znaczenia, widzi wszystkie szczegóły. Śmieci nie kłamią. Jest przy tym niewidzialny, przecież nikogo nie interesuje, ma tylko robić swoje. Aż wykracza poza swoją rutynę i ratuje tonącą dziewczynę. Jego przyjaciel, Micky, nie będzie zadowolony…

Łowczyni much porzuciła swoje życie prywatne, by wypełniać swoją misję. Jest niezwykle zaangażowana w pomoc ofiarom przemocy, stara się poprzez taką działalność zatrzeć przeszłość, o której nie może zapomnieć.

Zło zatacza koło. Ciągle obecne, blisko. Znęca się okrutnie nad bohaterami.

„Jestem otchłanią” to przejmująca powieść. Pełna przemocy, przygnębienia i rozczarowana. Nie chodzi w niej o samo odkrywanie tajemnic i powiązań, lecz ważniejsze jest spojrzenie na wnętrze człowieka, emocje – lub ich brak, pustkę…

Niejednoznaczna, niebanalna. Zdecydowanie polecam!

ŻYĆ I DZIAŁAĆ W CIENIU

Chociaż Donato Carrisi jest uznawany za jednego z mistrzów włoskiego thrillera, „Jestem otchłanią” to dopiero pierwsze moje spotkanie z jego twórczością. Bo może i jestem fanem mocnych wrażeń, ale współczesne dreszczowce, w większości kiepsko pisane i powielane wręcz mechanicznie, to nie moja bajka. Ale kupiła mnie ta okładka. Opis też brzmiał zresztą nieźle. I dobrze się stało, bo proza Carrisiniego, chociaż stylistycznie prosta, okazała się bardzo przyjemna w odbiorze.

Są ludzie, na których nie zwracamy uwagi. Wydają się cieniami. Jednymi z nich są sprzątacze. Usuwają nasze śmieci i brudy, ale nie mamy pojęcia, co na tej podstawie mogą o nas wiedzieć. I jeden z takich sprzątaczy wie wiele, żyje i działa w cieniu i tam chciałby pozostać. Jednak pod wpływem impulsu ratuje tonącą dziewczynkę i… Od tego momentu nic już nie będzie takie, jak dotąd…

Po tej całkiem mocnej okładce można by się spodziewać, że mocny będzie też środek. I może dla niektórych coś takiego się znajdzie, chociaż autor unika dosadności, nie wiem, ale ja, czytelnik wychowany na plastycznych opisach makabry Grahama Mastertona, dosadnym pisarstwie Thomasa Harrisa czy po prostu szarpiących nasze nerwy i zmysł estetyczny dywagacjach Chucka Palahniuka skupionych na wszelkich odpychających detalach, po prostu jestem już odporny na wszelkie tego typu elementy. Tak czy inaczej jednak powieść odkrywało i pochłaniało mi się miło i szybko.

Jaka jest proza Carrisiniego? Nieskomplikowana, ale konsekwentna. Włoski autor nie rozpisuje się, nie smakuje słów ani nie rozwleka się fabularnie. Wątków nie wrzuca dużo, zagadki nie robi mocno rozbudowanej. Skupia się właściwie na jednym temacie, krok po kroku obudowując go, rozwijając i prowadząc do finału. Właściwie powieść można rozdzielić na dwie części, nierozerwalnie splatające się ze sobą od samego początku: obyczajową i thrillerową.

Strona obyczajowa spleciona jest mocni z tematyka dzieci i rodzicielstwa. Strona thrillerowa, też zresztą podszyta mocno wątkami życiowymi, koncentruje się na ludziach, których nie dostrzegamy, ich władzy, jaką mogliby nad nami posiadać i tym, co mogliby z nią zrobić. Wszystko to łączy się niepokojącą, dobrze napisaną historię, której wielką siłą nie jest ani makabra, ani brutalność, nie jest nią też wielopoziomowa zagadka i szybka akcja, a przekonująca, zaangażowana treść. Treść bliska życia, realnych problemów i ważnych tematów.

Wszystko to daje nam naprawdę dobry thriller. Zaskakujący? Nie do końca, ale dobrze napisany, nieźle pomyślany i oferujący więcej, niż tylko kryminalne zagadki, porcję makabry i pełną sensacyjnej dynamiki akcję.