Jesień, by Ci wybaczyć

"- W przeciwieństwie do nich jednak ja nie udaję twojej przyjaciółki – mówię, nadal opanowana. - Nigdy nie wbiję ci noża w plecy. Będę celowała prosto w serce, upewniwszy się, że zobaczysz, jak zadaję cios."

🎻🎻🎻

Uprzywilejowana, wyrachowana grupa młodych ludzi i zbrodnia, o którą posądzony zostaje jeden z nich. Brzmi znajomo, trochę jak połączenie "Plotkary" i "Słodkich kłamstewek", możliwe, ale nie dajcie się zwieść i dajcie się zaskoczyć, bo będzie zdecydowanie lepiej.

Edynburg idealnie ilustruje tę opowieść, jest romantyczny, zmysłowy i niepokojący jednocześnie.

Bohaterowie, cóż, powiedzmy, że są niejednoznaczni i skomplikowani, chociaż na usta cisną mi się mniej cenzuralne słowa.

Autorka ma bardzo przyjemne i plastyczne pióro, które sprawia, że już pierwsze strony wciągają czytelnika w fabułę, która ma w sobie to magiczne coś, a piszę to, chociaż przewidziałam "kto zabił" gdzieś w połowie książki.

Podsumowując, nie jest to wcale taka oczywista historia, jak można by zakładać. Nie jest tutaj tak romantycznie, jak myślałam, że będzie, ale za to jest bardziej dramatycznie, a nawet mroczniej, niż się spodziewałam...

Bez wątpienia "must read" tej jesieni.

4,5/5

Jeszcze nigdy nie czytała połączenia kryminału z romansem, a wyszło to po prostu świetnie. Lubię oba gatunki, więc liczyłam, że mi się spodoba, jednak bałam się, że romans przysłoni zagadkę kryminalną lub odwrotnie. Na szczęście zostało to bardzo dobrze wyważone.

"Jesień by ci wybaczyć" zaczyna się krótkim cofnięciem do przeszłości, gdzie widzimy jak zaczęło się dręczenie głównej bohaterki, Camelii O’Brien przez grupę bogatych bachorów. Następnie w powrocie do teraźniejszości dowiadujemy się o śmierci Rory'ego, przywódcy tej paczki, a o wszystko oskarżony jest jego najlepszy przyjaciel (a nawet ktoś więcej), Lou McAllistera. Camelia zostaje we wszystko wplątana, przez kolejne manipulacje chłopaka, który namawia ją do rozwiązania tej zbrodni zostawiając jej w spadku wszystkie swoje książki.

Camelia, obecnie studentka prawa, postanawia przejąć sprawę Lou i poznać prawdę, niezważając czy go nią pogrąży. Tym samym wplątuje się w sieć kłamstw i manipulacji bogatych przyjaciół krążących wokół Rory'ego. Z każdą chwilą poznaje ich coraz mroczniejsze sekrety, a miłość powstająca przy tym też nie jest zbyt czysta.

Książka tworzy niesamowity klimat, nie doświadczyłam go w żadnej innej powieści. Jest bardzo duszna atmosfera i nic nie jest tu zbyt wesołe, wszędzie czai się jakaś manipulacja.

Podobał mi się pomysł przeplatania rozdziałów z retrospekcją z nocy śmierci Rory'ego i to właśnie z jego perspektywy, dzięki czemu może wniknąć w jego dziwny umysł. Nie powiedziałabym, że jest to zbyt stabilna osoba, ale to właśnie to sprawia, że jestem zafascynowana by to dalej czytać.

Największy minus dla mnie, to fakt, że gdzieś w połowie książki następuje dość długi przestój. Śledztwo w ogóle nie idzie do przodu, jest kilka dowodów na postacie, ale to za mało, a nic więcej nie ma, więc się tak po prostu kręci to w kółko, aż coś się w końcu wydarzy.

Tak samo uważam, że scena z tajnym bractwem była kompletnie niepotrzebna, dosłownie w niczym nie pomogła, bo i tak rozwiązano to potem inaczej, chyba służyło to tylko do wywołania obrzydzenia graficznymi scenami.

Zakończenie za to było niesamowicie ciekawe, w ogóle się tego nie spodziewałam, a rozważałam kilka różnych opcji.

Na pewno sięgnę po kolejną część, chociaż ta już jest typowo romansem.

Ta książka jest wspaniała. Mroczne sekrety, zemsta, gniew i uczucia, które mieszają nienawiść z pożądaniem i miłością. “Jesień, by ci wybaczyć”, jest dowodem na to, że powiedzenie:trzymaj blisko przyjaciół, ale wrogów jeszcze bliżej, w pełni znajduje uzasadnienie. Każda kolejna strona odkrywa coś nowego, każda kolejna strona mąci w głowie jeszcze bardziej, każda kolejna strona wzbudza coraz silniejsze emocje.

Camelia O’Brien jest przyszłą prawniczką. Gdy jej dawny prześladowca umiera w tajemniczych okolicznościach, a jego najlepszy przyjaciel Lou staje się głównym podejrzanym, dziewczyna widzi szansę na rozwiązanie pierwszej sprawy i wyrównanie dawnych rachunków. Lou musi zmierzyć się z przeszłością i własną winą, a Camelia jest odpowiedzią na wiele jego pytań. Teraz czeka ich konfrontacja z bólem, pragnieniem zemsty i tęsknotą, która nigdy nie zgasła. Może ta jesień przyniesie wybaczenie?

Morgane Moncomble napisała słodko-gorzką historię, utaplaną w mrocznej i toksycznej bańce. Tu nikomu nie można wierzyć, nikomu nie wolno zaufać. Jeden fałszywy krok i przegrywasz. A samo zakończenie — rewelka. Przyznam, że coś mi w głowie dzwoniło, ale za daleko, żeby spodziewać się takiego finału.

Bardzo podobała mi się relacja Camelii i Lou. Ona go nienawidzi, nigdy mu nie wybaczy, a jej bliskość ma być dla niego karą. Jego łączyła bliska więź z jej prześladowcą, więc jest współwinny temu, czego przed laty doświadczyła, ale osobiście nigdy nie pozwoli, by stała jej się krzywda. Odpychają się i przyciągają, walczą ze sobą na słowa i czyny, a każda kolejna przepychanka i wspólny cel, tylko umacniają ich relację.

Motyw przyjaźni w tej historii jest daleki od wyobrażeń jej temat. Tu przyjaźń jest niczym uzależnienie, którego chcesz się pozbyć, aby przestać czuć się tak, jakby chemiczne substancje, wypełniały twoje żyły. Z jednej strony ufasz, poświęcasz się i w pełni oddajesz siebie, a z drugiej jesteś czujn* i podejrzliw*.

Ta powieść ma niesamowicie tajemniczą atmosferę. Autorka zadbała o jesienny klimat, lokując wydarzenia właśnie o tej porze roku. Edynburg został pokazany jako miejsce klimatyczne, nieco melancholijne, a imprezy halloweenowe tylko podkreślają aurę czyhającego zła i sekretów, które rozdrapują wszystkie i tak niezabliźnione rany.

Czy polecam, pytacie? Polecam totalnie, tak tak i jeszcze raz tak!

Miłość. Pragniecie jej czy Was może przeraża?

Podobno to choroba psychiczna, ale tak popularna i mimo to jakoś nikt nie ogłasza epidemii. Jednak jest zniewalająca i groźna. Niezależnie od pory roku ;)

Jesienią wielu z nas chętniej sięga po mroczniejsze, mocniejsze historie. Morgane Mancomble chyba właśnie z myślą o takich czytelnikach stworzyła historię idealną - “Jesień, by ci wybaczyć.” Miks kryminału z romansem, wątek enemies to lovers, subtelne lgbt i sceny tak pikantne, że rozgrzeją w nawet te mroźne dni. Ale przeplatane próbą rozwikłania zagadki morderstwa jednego z paczki…przyjaciół ?

Tak… To jest takie niepewne. Bo kim są przyjaciele ? To chyba ludzie, którzy pójdą z nami czy za nami w ogień. A tu można odnieść wrażenie, że paczka do której należy Skye, Alaistar, Gideon, Lou i… Rory raczej w ten ogień nawzajem by się wpychała. Nooo może nieco przesadzam, bo Lou i Rory’ego łączyło coś wyjątkowego ale mimo to właśnie Lou siedzi w więzieniu oskarżony o jego zabicie, więc trudno doszukać się tu szczerej, prawdziwej przyjaźni.

I tu do akcji wkracza zaskoczona Camelia. Nie należała do ich grupy, choć chciała. W zamian za tę próbę, za nieświadome zwrócenie na siebie uwagi Lou, przeszła przez piekło. Nienawidzi ich (delikatnie mówiąc), a mimo to Rory ujął ją w swoim testamencie i na swój pokręcony sposób, wrobił w próbę wyjaśnienia zagadki jego śmierci. Czy rzeczywiście to Lou go zabił ? Wszystko na to wskazuje. Z pozoru. Ale czy te wskazówki nie są aż nazbyt oczywiste? Czy nie mają na celu odwrócenia uwagi od tych, które skierowały by wzrok zainteresowanych na prawdziwego mordercę?

“W końcu nadeszła moja godzina zemsty : jestem jedyną osobą, która może mu pomóc. Wszyscy go opuścili. Jego los, jego życie leży w moich rękach.”

Ofiara ma okazję by stać się oprawcą. Czas na odwrócenie ról i Camelia będąc - to wydaje się absurdalne - obrońcą Lou, chce oczyścić go z zarzutów, wydostać z więzienia, by na neutralnym gruncie zrobić z jego życia takie piekło jakie ona sama przez nich przeszła. Będzie tu czarnym charakterem? Heh…

Właśnie, urok tej książki jest taki, że tu są niby same czarne charaktery. Poznając każdego z bohaterów ciężko nazwać kogokolwiek z nich dobrym. Niewinnym się nie da absolutnie. Ale taki Rory… Na wskroś zły czy po prostu panicznie bojący się miłości? Ten bohater wzbudza wyjątkowo dużo emocji i wątpliwości. I tu wręcz owacja na stojąco moim zdaniem się należy autorce, bo wykreowała bohaterów z taką imponującą precyzją, tak skomplikowanych i wyrazistych, że przez całą książkę byłam pod wrażeniem. Każdy z kolei, każdy z osobna jest zagadką i do samego końca, wciąż zmieniając podejrzanego, nie byłam pewna kto jest rzeczywiście winny. Bo mimo, że widać liczne wady tych osób, mimo, że wyrządzili nie raz krzywdę innym lub biernie nie reagowali na takowe czyny, to sami też na swój sposób są ofiarami.

To bez wątpienia kryminał, dominują tu wątki związane z morderstwem ale miłość też odgrywa istotną rolę. Autorka pokazała tu zarówno bohaterów desperacko pragnących miłości, gotowych dla niej stracić honor i godność. Ale też takich, którzy za wszelką cenę unikają tego uczucia, panicznie się go boją. Ale czy da się przed nią uciec?

To książka z rodzaju tych nieodkładalnych. Ponad 400 stron, które dosłownie pochłonęłam w dobę. Jeszcze jeden rozdział to bezdyskusyjnie za mało. Trzeba usiąść, zacząć i skończyć za jednym razem będąc gotowym na lawinę zwrotów akcji i szokujących tajemnic, które duet wrogów, z uporem odkrywa raz za razem. A czy do końca jesieni ktoś zyska wybaczenie to już przekonajcie się sami.

Nie życzę Wam tak emocjonującej jesieni jaką przeżyli bohaterowie ale jeśli każda Wasza książka będzie tak wybitna jak ta, to będziecie szczęśliwi. Ja jestem. Choć byłam bardziej czytając. Żal, że już mi się ta historia skończyła ale! Polecam !!!

I dziękuję za egzemplarz do recenzji. Tak sobie doszłam do wniosku, że książki z Weneedya są zawsze niesamowite.

Q: Lubicie jesień? Macie do polecenia książkę, która wprawia w jesienny nastrój?

Jesień, by ci wybaczyć – Morgane Monocomble

10/10

* Edynburdg jesienią

* tajemnicza zbrodnia

* prawniczka x były prześladowca szkolny

* enemies to lovers

* 16 + (moim zdaniem 18+ z uwagi na spice)

* nietypowy trójkąt miłosny

* przebaczenie czy zemsta?

[ współpraca reklamowa @weneedyabooks ]

Opis fabuły:

Camelia O’Brien jest studentką prawa, pragnie zostać prawniczką i na co dzień odbywa praktyki w jednej z edynburskich kancelarii adwokackich.

Od zawsze pasjonowały ją thrillery, zagadki i niewyjaśnione zbrodnie. Okazja do sprawdzenia swoich umiejętności w praktyce nadarza się, kiedy jeden z jej prześladowców szkolnych, Rory zostaje zamordowany w zagadkowych okolicznościach. Oskarżonym jest jego najlepszy przyjaciel – Lou. Wirtuoz skrzypiec i chłopak, którego Camelia nienawidzi z całego serca.

Poprowadzenie jego sprawy ma być dla niej okazją na uzyskanie pozycji w palestrze oraz szansą na zemstę.

Lou nie spodziewał się, że trafi do więzienia za morderstwo jedynej osoby, którą kochał i która kochała jego. Wie, że jest wrabiany, nie może liczyć na przyjaciół. Teraz pomóc może mu jedynie Camelia, dziewczyna, która 5 lat temu zawróciła mu w głowie. Nienawidzi go i słusznie. Ale on zrobi wszystko by zdobyć jej przebaczenie.

Rory nawet zza grobu potrafi manipulować i ranić. Przed śmiercią zostawił wskazówki mające być kluczem do rozwikłania tajemnicy własnej śmierci. Nie był dobrym człowiekiem, uwielbiał zbierać cudze sekrety, a przyjaciół traktował jak pionki. Który z nich w końcu się złamał?

„Nienawidzę cię z całego serca.

Nienawidzę cię za to, że chcę cię tylko dla siebie.”

Recenzja:

Must read tej jesieni? „Jesień, by ci wybaczyć.”

Osobiście nienawidzę jesieni, ale po lekturze tej książki mam ochotę wrzeszczeć hoa, hoa, hoa. Zła pogodo przybądź, liście opadajcie. Jestem gotowa i nastrojona na nostalgię, długie wieczory i nieustający deszcz.

Ta historia wzięła mnie z zaskoczenia – nie spodziewałam się, że to będzie tak znakomicie mroczne. Jeśli spodziewacie się lekkiego młodzieżowego romansu, to nie tutaj. W tej historii spotkacie mrok, toksyczne oraz skomplikowane relacje i uczucie, które nie powinno się narodzić.

Jej klimat jest magiczny, poetycki, nasączony tajemnicą i szokującymi sekretami. Akcja rozgrywa się w Edynburgu – mieście, które jesienią pokazuje swoje najpiękniejsze oblicze, a fabuła w perfekcyjny sposób łączy w sobie romans oraz klasyczny thriller. Mamy jednego zmarłego – Rory'ego narcystycznego przywódcę paczki oraz podejrzanych – jego przyjaciół.

Ta przyjaźń opierała się jednak na wzajemnych zależnościach i manipulacjach, a nie prawdziwej trosce i jak się okazuje, każdy z nich miał dobry motyw by go zabić. Świetnym dodatkiem są rozdziały z perspektywy Rorye’go, które mocno mieszają w głowie. Nie mogłam doczekać się rozwiązania zagadki i chociaż domyślałam się rozwiązania to autorka tak zręcznie mną manipulowała, że koniec mnie zaszokował.

Relacja głównych bohaterów Lou oraz Camelii hipnotyzuje i nie należy do łatwych. Jest skomplikowana, pełna nienawiści, pasji i żalu, ale też wzajemnego, budującego się zrozumienia. Piękna, ale i cholernie bolesna. Camelia bardzo starała się pielęgnować w sobie uczucie nienawiści do Lou, chłopaka, przez którego nie raz była ośmieszana w szkole jednak on nie ustawał w wysiłkach by ją do siebie przekonać. Sam Lou jest postacią niemal tragiczną i przy czytaniu rozdziałów z jego perspektywy nieraz pękło mi serce.

Sięgając po tę książkę nie spodziewałam się tego, ile emocji we mnie wywoła. Dla mnie jest to ten typ historii, który wypala się w pamięci i nie daje zapomnieć o sobie na długo. Nie czytałam jej – ja ją przeżywałam.

Ogromnie polecam. Bardzo się cieszę, że mogłam przeniknąć do tej książki.

„Gdyby mogła bezkarnie wbić sztylet w moje serce, toby to zrobiła. Widziałem to w jej oczach, gdy odpowiedziałem przecząco na jej pierwsze pytanie: słowo „kłamca: miała wypisane na wargach. Nienawidzi mnie, myśli, że jestem mordercą, ale jest gotowa mnie bronić, bez względu na wszystko.”