Jej porywacz. Zmień mnie. Twist me. Tom 1

Zdążyłam się zorientować, że książki autorstwa Anny Zaires są ciężkie i trudne. Często szokują i dotykają tematyki niezwykle trudnej, bohaterowie budują relacje, które wydają nam się nienormalne. Takie powieści są jednak potrzebne, są ludzie, którzy czytają takie mocne powieści chcą znaleźć się przez chwile w zupełnie innym świecie, doświadczyć emocji, które potrafią człowiekiem wstrząsnąć. Chciałam przeczytać cykl Twist me, poznać bohaterów i wejść w ten świat. Czy było to udane spotkanie?

Główną bohaterką książki „Jej porywacz. Zmień mnie” jest Nora Leston to młoda, przeciętna dziewczyna, która mieszka z rodzicami, ma przyjaciół i będzie kończyła szkołę średnią. Całe życie stało przed nią otworem. Podoba jej się pewien chłopak i wszystko szło ku dobremu. Pewnego dnia poszła do klubu z koleżanką bawiła się dobrze, ale dostrzegła pewnego mężczyznę, który spoglądał na nią i to z drugiego końca sali. Był intensywny, nieco mroczny i wydał jej się niebezpieczny. Nora podświadomie o nim myślała, była nim w pewien sposób zafascynowana, ale budził jej niepokój. Ten tajemniczy mężczyzna nazywa się Julian Esguerra i pojawił się na rozdaniu dyplomów. Jego pojawienie się bardzo zaniepokoiło dziewczynę, miała bardzo złe przeczucia i wkrótce miało się okazać, że dziewczyna miała rację. Pewnego dnia wracała z kolegą z kina, spędzili wspaniały czas, a ona była szczęśliwa, stało się coś nieoczekiwanego. Kiedy mieli się pocałować mężczyzna upadł na ziemię, a ona została zabrana przez mężczyznę, który zajmuje się handlem bronią. Jej życie gwałtownie się zmieniło, musi pozostać posłuszna inaczej chłopakowi stanie się krzywda. Julian, jej porywacz ma głębokie i mroczne pragnienia seksualne, a jej zadaniem będzie je zaspokoić. Im więcej ujawnia swoich najgłębszych pragnień, dostrzega, że stają się one jej pragnieniami. Nora odkrywa, że przyjemność można czerpać z bólu, czy będzie jej się podobało takie życie? Czy kiedyś odzyska wolność? Czy właśnie jej będzie potrzebowała najbardziej?

„Jej porywacz. Zmień mnie” autorstwa Anny Zaires jest opowieścią o niewoli, o zniewoleniu drugiej osoby, zmuszeniu jej do postępowania zupełnie inaczej niż chciała i niż by przypuszczała, że w taki sposób mogłaby odczuwać przyjemność. Książka porusza trudne tematy, mroczne, znajdziecie tutaj także elementy BDSM.

Chociaż początek powieści był powolny, to mnie to zafascynowało, zaciekawiło, postacie były naprawdę interesujące i chciałam wiedzieć, jak potoczy się historia. Norę pociąga Julian, wyczuwa w nim ciemność, wie, że nie boi się zranić ani zabić, ale nie może powstrzymać przyciągania. Mimo wszystko dziewczyna walczy, stara się to przetrwać i przeżyć. Kwestionuje swój pociąg, walczy ze swoimi uczuciami, ale ostatecznie Julian był mistrzem manipulacji, nie było szans żeby wygrała w tej grze. Julian z pewnością nie jest dobrym człowiekiem, ewidentnie ma problemy, jest brutalny, jednak w pewien sposób potrafi dać dziewczynie czułość, potrafi być sprzeczny, chyba sam nie przypuszczał, że Nora tak mocno wpłynie na niego. „Jej porywacz. Zmień mnie” to historia, która zostaje z czytelnikiem na długo po zamknięciu książki, narracja, była wciągająca i nie sposób się przy tym nudzić.

Na początku miałam spore obawy wobec serii Zaires, ponieważ z tyłu głowy miałam poczucie, że czeka na mnie banalny romans. Książka nie wyróżniała się niczym szczególnym, nie przyciągała mnie do siebie jak czasem dzieje się z lekturami, które po prostu muszę przeczytać. Ciekawość jednak wzięła górę i zdecydowałam się na serię Jej porywacz, która okazała się całkowitym przeciwieństwem moich oczekiwań i pozytywnie mnie zaskoczyła.

Pierwszy tom jest stosunkowo krótki, ponieważ liczy sobie niespełna trzysta stron, ale jest to z pożytkiem dla historii, ponieważ autorka przekazała czytelnikowi wszystko co chciała a jeśli mamy ochotę dowiedzieć się więcej - w tym samym dniu premierę miały wszystkie trzy części, więc po prostu warto sięgnąć po kontynuację, która wyjaśnia co dalej dzieje się z bohaterami.

Fabuła opowiada o dziewczynie, które popełniła błąd nowicjuszki. Nora wiedziała, że spotkany w klubie mężczyzna jest niebezpieczny a i tak czuła do niego pewien pociąg. To miała być jedynie przygoda, dobra zabawa, ale ON nie chciał odpuścić. Pojawił się w jej życiu ponownie i to całkowicie zmieniło jej dalszą historię.

Książka jest dynamiczna, pomysłowa i wyróżnia się oryginalnością. Już kiedyś czytałam kilka powieści romantycznych opartych na wątku porwania, ale ta ma w sobie urok, który wyróżnia ją spośród tłumu i nie pozwala czytelnikowi odejść nim nie dowiemy się jaki będzie finał tej przygody. Historia jest więc dynamiczna, ciągle coś się dzieje, bohaterowie są w pełni wiarygodni a przygoda niezwykle emocjonalna, więc łącząc to wszystko z niewielką liczbą stron otrzymujemy niebanalną lekturę idealną na jeden wieczór.

Jestem bardzo miło zaskoczona lekturą i muszę przyznać, że Anna Zaires dała radę. Pierwszy tom jej serii to nie tylko wciągająca i przywołująca wypieki na twarzy lektura, ale i obietnica kolejnej porcji atrakcyjnych przygód w dwóch kolejnych częściach. Jeśli szukacie oryginalnego, wciągającego i dobrze napisanego romansu w którym nic nie jest takie jakie wydaje się na pierwszy rzut oka - serię Jej porywacz bardzo Wam polecam.

Niektóre koszmary przychodzą nagle i wcale nie są senną marą, wprost przeciwnie. Dzieją się tu i teraz, w rzeczywistym świecie, chociaż zdają się być nierealne. Nie powinny zaistnieć, a jednak w prawie każdej chwili przypominają o sobie, czasem nigdy nie odchodzą, pozostają już na zawsze. Czy możne z nimi żyć? A bez nich?

Jaka jednostka czasu jest potrzebna by zmienić czyjeś życie? Niekiedy to kilka sekund, przelotne wydawałoby się spojrzenie, po prostu chwila. Tyle właśnie zdecydowało o życiu Nory, pogodnej dziewczyny, jaka właśnie miała wejść w dorosłość. W mniej niż kilka minut ktoś odbiera jej wiele, czy wszystko? Julian zawsze bierze to, na co ma ochotę, a teraz jest nią nie właśnie pewna młoda kobieta, nieprzypadkowa osoba, lecz ktoś konkretny. Ona nie ma wyboru, może poza jednym, tak łatwo jednak nie zamierza niczego akceptować. Gra, do której jest zmuszona rozpoczęła się przypadkiem, ale cała reszta nie jest już nim nie jest. Jeden nieostrożny ruch, gest, a nawet myśl oznaczają przegraną, chociaż czy na pewno? Wydaje się, że z tej sytuacji nie dobrego wyjścia, zwłaszcza gdy tych dwoje poznaje się lepiej, lecz to mogą być jedynie pozory. Ile jest w stanie wytrzymać Nora? Musi podjąć decyzję, jaka naznaczy ją na całe życie i to wtedy gdy wydaje się, iż właśnie los daje możliwość by odwrócić sytuację w jakiej znalazła się. Dlaczego wybiera właśnie tę drogę, nie całkowicie odmienną? Kim stał się dla niej Julian?

Znacie to uczucie, gdy spoglądacie na książkę i wiecie, że jej lektura wymaga odpowiedniego momentu? Takiego gdy będziecie mogli bez pośpiechu rozpocząć czytanie, a zaraz potem wchodzicie do świata bohaterów i od tej chwili prawie nic nie jest was w stanie wyrwać z niego? Twórczość Anny Zaires poznają od jakiegoś czasu i wiem już, że nigdy nie jest to prosta historia, ale skomplikowany węzeł nawzajem wykluczających się emocji. Pisarka raz za razem rzuca wyzwanie temu, co wydaje się oczywiste, pokazuje uczucia z różnych perspektyw, jednocześnie odziera je z sentymentalności, intymności, dodając do niej prawdę, często niewygodną, bolesną i przede wszystkim często brutalną. Nie inaczej jest w przypadku serii Jej porywacz, już prawie sam początek pierwszego tomu „Nie opuszczaj mnie” zdaje się wskazywać jak potoczy się ON dalej. Czy rzeczywiście? Powiedzieć, że nie do końca, jest sporym niedopowiedzeniem, gdyż autorka raz za razem drze na drobne kawałki czytelnicze przypuszczenia i teorie. Główni bohaterowie, a zwłaszcza bohaterka, to więcej niż kontrastowe, zaprzeczające sobie i innym, postacie, ale nie jest to przypadkowy zabieg albo pogubienie się w wątkach, to zamierzone działanie. Widzimy to na każdym kroku tej opowieści, w jakiej miłość, nienawiść, ból i zatracenie wciąż pokazują się od nowej strony. To, co dzieje się na kartkach książki nie pozostawia nas obojętnych, rzuca wyzwanie zasadom i normom, akceptowanym zachowaniom oraz przede wszystkim temu jak postrzegamy miłość. Strach nierozerwalnie zmieszany jest ze szczęściem, lecz w „Nie opuszczaj mnie” jedno i drugie niesie z sobą ogromny ciężar wyborów, dokonywanych prawie na każdym kroku i dalekich od tych codziennych, standardowych czy też jednoznacznych. Pod znakiem zapytanie stawiane jest zresztą dużo spraw, bohaterowie rzucają wyzwaniu wszystkiemu co do tej pory było dla nich oczywiste. Gdzieś pomiędzy buntem na to, co zgotował jeden człowiek drugiemu widać ile oblicz mają emocje i do czego są w stanie doprowadzić.

Nora Leston to najzwyklejszą w świecie nastolatka. Szczęśliwa, zdolna, nieśmiała, podkochująca się w najprzystojniejszym chłopaku ze szkoły i korzystająca z fałszywego dowodu osobistego, żeby wejść na dyskotekę. Tam właśnie, świętując z przyjaciółką swoje urodziny, spotyka tajemniczego mężczyznę, który emanuje pewnością siebie i od razu ją fascynuje. Dziewczyna jednak czuje niebezpieczeństwo bijące od niego i ostatkiem silnej woli kończy rozmowę. Niedługo potem spotyka go na rozdaniu dyplomów, kiedy kończy szkołę. Zaintrygowana jego osobą nie może przestać o nim myśleć. Niedługo po tym zostaje porwana przez tego samego mężczyznę. Wielu z nas chciałoby spakować plecak i zamieszkać na wyspie, ale jestem przekonana, że na własnych warunkach, a nie tak jak Nora- przetrzymywana wbrew swojej woli i szantażowana. Każde jej naganne zachowanie, to kara dla jej sympatii. Jeśli nie będzie posłuszna- chłopak zginie, a ona będzie musiała walczyć z wyrzutami sumienia. Dlaczego ją to spotkało? O co w tym wszystkim chodzi?

Do samego końca nie jestem przekonana czy zachowanie Nory to syndrom sztokholmski w której jej reakcja do dotyk i obecność Juliana jest uwarunkowana silnym oddziaływaniem na porwanie, stresem związanym z sytuacji w jakiej się znalazła oraz przez stymulacje jakie na niej stosował. Czy dziewczyna już po spotkaniu w klubie stwierdzając, że jest najprzystojniejszym mężczyzną jakiego w życiu widziała -wiedziała, że nie będzie mogła mu się oprzeć. Czuła do niego fizyczny pociąg. Że już wtedy przepadła w swoich uczuciach.  Przecież od tamtego czasu o nim fantazjowała. Fascynował ją i przerażał jednocześnie. Autorka bez problemu pozwoliła nam wyczuć wszystkie emocje jakie targają Norą. Napięcie i niepewność czy przedstawioną całą relację przynależności. Julian... to bezwzględny, sadystyczny mężczyzna i Autorka nie szczędziła w jego opisie. Nie ma skrupułów, kompasu moralnego ani zahamowań. Bierze wszystko, czego pragnie, a teraz tym pragnieniem jest dziewczyna. 

Mam ogromną nadzieję, że kolejne tomy tej historii dadzą mi odpowiedzi nie tylko na pytania, które mnie dręczą, ale rozwiną trochę akcję. Mieszkanie na tej wyspie nawet i mnie trochę znudziło. Dopiero przy końcówce zabiło mi szybciej serce. Podczas czytania chciało się miejscami rozbudowania sytuacji, więcej dialogów, czegoś co by ożywiło tę historię. Autorka postawiła w tej części na dużą ilość seksu, co mi nie przeszkadza, bo doskonale wie o czym pisze. Tak jak Julian zaciera granice świadomości Nory, tak Autorka przesuwa moje granice i testuje nerwy. I nie, nie akceptuje wielu zachowań głównego bohatera. Zwłaszcza metod jakie stosuje, aby osiągnąć swój cel. Ciesze się, że postawiła na Norę i pokazała jak to wszystko wygląda jej oczyma. Jestem ogromnie ciekawa w jakim kierunku ruszy ta trylogia, dlatego od razu zasiadam do drugiego tomu. Ja polecam, lubię takie mroczne erotyki, niebezpiecznych drani i z piekielną przyjemnością zasiądę do drugiego tomu.

Książka na dzień dobry zaczyna się bardzo dobrze Poznajemy Norę i jej życie. Ale przed swoją osiemnastką wybiera się do klubu gdzie trafia na Juliana od którego bije niebezpieczeństwo ale również pożądanie. Ucieka ale ON zjawia się na jej zakończeniu szkoły.

I gdy bohaterka idzie na randkę z chłopakiem w którym już od dawna jest zauroczona dochodzi do porwania.

Nora budzi się na prywatnej wyspie na której nie ma nikogo oprócz Juliana i jego gosposi. Tylko tym razem nie mamy staruszki która jest oddana rodzinie tylko młodą dziewczynę która kiedyś uratował Julian. Bohaterka pomimo strachu oraz tęsknoty za rodzicami oddaje się porywaczowi i z nim spędza swój pierwszy raz który jest delikatny ale już po tym seks jest mocny, brutalny i dla niektórych na pewno niewyobrażalny więc to jest mocny erotyk bo sceny seksu to co drugi rozdział. Jako fabuła aż tak wiele tu nie było ponieważ cała książka to wyspa jedna próba ucieczki i jedno niebezpieczeństwo. Ale pomimo tego nie brakuje mocnych wrażeń i książka do lekkich nie należy. Co do bohaterów Norę polubiłam ale Julian jak na razie jest dla mnie sztuczny bez uczuć i bez emocji, może dlatego że cała książka to perspektywa tylko głównej bohaterki.

Więc moim zdaniem książka fajna, mocna co lubię ale jednak nie ma wielkiego wow i mam wielką nadzieję że kolejne tomy mnie zaskoczą.