Jednak mnie kochaj

Kasten, Iosivoni - miejcie się na baczności, bo Kneidl depcze Wam po piętach! A ja zaczynam mieć coraz większy problem ze wskazaniem, której z tych autorek styl pisania najbardziej mi odpowiada i która historia miłosna najmocniej mnie poruszyła.

Sage przyjeżdża na studia do Malview w Newadzie. Bohaterka nie ma przyjaciół, kasy ani dachu nad głową a za lokum służy jej samochód. Przypadek sprawia, że do dziewczyny uśmiecha się los i poznaje ona swoją bratnią duszę - April, która zostaje jej najlepszą (i właściwie jedyną) przyjaciółką. Nikogo pewnie nie zdziwi, że nowa znajoma Sage ma brata - Lukę (chociaż równie dobrze można by było go nazwać ciachem, łamaczem serc lub flirciarzem, który lubi się zabawić bez zobowiązań). Główna bohaterka ze względu na swą nieciekawą przeszłość za wszelką cenę próbuje trzymać się z daleka od nieznajomych facetów. Do tego grona zalicza się również brat April, ale wspólna praca (a później mieszkanie) sprawiają, że Sage coraz lepiej poznaje chłopaka i sama jest zdziwiona tym, jak bardzo jest ON wrażliwy oraz zraniony. Ta dwójka metodą małych kroczków zbliża się do siebie, bo okazuje się, że mogą sobie nawzajem pomóc. I kiedy już wszystko zaczyna rysować się w jasnych barwach, wydarzenia z przeszłości uderzają w bohaterkę ze zdwojoną siłą i jest ona zmuszona do podjęcia trudnej i bolesnej decyzji..

(Tutaj muszę wspomnieć, że Luca to facet praktycznie idealny, więc moja sympatia (i serce) zostały przez niego skradzione :D).

Ależ to jest emocjonalna historia! Napięcie jest stopniowo budowane poprzez odkrywanie kolejnych sekretów z cholernie trudnej przeszłości Sage. To, co przeżyła ta dziewczyna i jej trauma z tymi wydarzeniami związana są praktycznie nie do opisania (i trudne do wyobrażenia) a autorce udało się je przedstawić w sposób niezwykle wiarygodny i wstrząsający. Książka wciąga, rozwala na kawałki i nie pozwala na jej odłożenie chociażby na chwilę. Zagrywki w stylu: tylko dokończę ten rozdział i kładę się spać w tym przypadku totalnie nie przejdą. Nie zaśniecie, dopóki nie dowiecie się, jak się potoczy ta opowieść. A jak już to sprawdzicie, to będziecie mieli ochotę rzucić książką o ścianę albo podłogę (chociaż ja w ostatniej chwili się powstrzymałam, bo jednak okładka jest taka śliczna, że szkoda mi było ją niszczyć :D).

A ja po zakończeniu, jakie zaserwowała Kneidl potrzebuję drugiego tomu, na cito! Z czystym sumieniem polecam Wam tę powieść - czyta się ją błyskawicznie i z galopującym sercem a dla fanów młodzieżówek o miłości jest to pozycja obowiązkowa!

𝒁𝒍𝒂𝒎𝒂𝒏𝒊𝒆 𝒐𝒛𝒏𝒂𝒄𝒛𝒂 𝒑𝒐𝒅𝒛𝒊𝒂𝒍 𝒏𝒂 𝒅𝒘𝒊𝒆 𝒄𝒛𝒆𝒔𝒄𝒊, 𝒌𝒕𝒐𝒓𝒆 𝒏𝒂 𝒑𝒐𝒘𝒓𝒐𝒕 𝒎𝒐𝒛𝒏𝒂 𝒛𝒍𝒐𝒛𝒚𝒄, 𝒂 𝒎𝒐𝒋𝒆 𝒔𝒆𝒓𝒄𝒆 𝒘 𝒋𝒆𝒅𝒏𝒆𝒋 𝒔𝒆𝒌𝒖𝒏𝒅𝒛𝒊𝒆 𝒓𝒐𝒛𝒍𝒆𝒄𝒊𝒂𝒍𝒐 𝒔𝒊𝒆 𝒏𝒂 𝒕𝒚𝒔𝒊𝒂𝒄 𝒌𝒂𝒘𝒂𝒍𝒌𝒐𝒘

Czasami ucieczka jest jedynym wyjściem. Dla Sage studia w oddalonej o tysiące kilometrów od jej rodzinnego domu Nevadzie mają stać się nowym początkiem. Mimo braku dachu nad głową, stałej pracy i tak naprawdę jakiegokolwiek wsparcia i stabilizacji, po raz pierwszy od bardzo dawna czuje się bezpieczna. Nie wie jeszcze wówczas, że dawne demony wciąż o niej nie zapomniały, a przeszłość może dopaść ją w najmniej spodziewanym momencie. Czy będzie miała w sobie tyle sił, by walczyć z nią kolejny raz?

Czytając opis znajdujący się z tyłu książki miałam wrażenie, że to historia jakich wiele, kolejny młodzieżowy romans pełen utartych, powielanych schematów. Nawet nie wiecie jak bardzo się myliłam. Kneidl wywołała we mnie masę różnych emocji, podczas lektury niejednokrotnie uśmiechałam się do kartek papieru, by po chwili wycierać płynące łzy. Prawdę mówiąc już dawno tak bardzo nie kibicowałam żadnej z bohaterek, Sage całkowicie kupiła mnie swoją niewymuszoną naturalnością, poczuciem humoru i autentycznością. I chociaż rozwijający się niespiesznie wątek romantyczny przewijał się gdzieś w tle, to jednak główne skrzypce grała tu przyjaźń.

Laura w stworzonej przez nią historii porusza kwestię zaufania, rodzinnych relacji i przeżytych traum. W subtelny sposób ukazała ona również, iż nie zawsze budzące się w nas pozytywne emocje są w stanie przykryć dawne krzywdy, które zakorzeniły się głęboko w nas. Kompletnie zaskakujące zakończenie sprawiło, że żałuję braku przykładania się do zajęć z języka niemieckiego, bo gdybym tylko mogła od razu sięgnęłabym po oryginał. Jeżeli to Was nie zachęca, zapewne już nic tego nie zmieni, ale powiem tylko jedno - musicie ją przeczytać!

Po tej książce nie wiedziałam czego mam się spodziewać. Zaciekawił mnie krótki opis, który przeczytałam w mailu promocyjnym książki, a sama okładka nic takiego nie zdradzała.

Typowe Young Adult, ale nie odczułam tego tak mocno jak przy niektórych pozycjach. Podejrzewam, że było to spowodowane Sage, naszą główką bohaterką, która wydawała mi się dojrzalsza niż swoi rówieśnicy, pomijając kilka momentów.

Niby historią jakich wiele, ale Sage każdego dnia walczy sama ze sobą. Zmaga się z dość zaawansowanym stanem lękowym przed mężczyznami, ale też z traumą z dzieciństwa i jej konsekwencjami, które doprowadziły ją do powyższej fobii.

Więcej na: [Adres usunięty]

„Jednak mnie kochaj”, to klasyczna mieszanka wątków charakterystycznych dla new adult. Mamy tu świeżo upieczoną studentkę z masą kłopotów, od tych małych, po ogromne, gorącego przystojniaka i mroczną przeszłość, która kładzie się cieniem na ich przyszłość. Największym plusem książki zdecydowanie są emocje, które autorka potrafi opisywać po mistrzowsku. Mimo kilku nudniejszych momentów i tego okropnego zakończenia, jestem zachwycona książką i nie mogę się doczekać lektury drugiego tomu. Jeśli podobały się Wam książki Mony Kasten czy Bettiny Belitz, Laura Kneidl również Was nie rozczaruje.

Laura Kneidl porównywana jest do takich autorek jak Mona Kasten, czy Bianca Iosivini, a że obie autorki w ostatnim czasie bardzo pokochałam, nie mogłam zrezygnować z okazji przeczytania czegoś spod jej pióra. Zresztą, nie trzeba było mnie długo przekonywać. Problem był taki, że kiedy zgłaszałam się do tej pozycji, nie wiedziałam, że jest to dwuczęściowa historia - a ja nie znoszę czekać na kolejne tomy, bo zawsze wszystko wypada mi z głowy. Dlatego przeciągałam lekturę "Jednak Mnie Kochaj" jak najdłużej, aż do teraz. Całe szczęście, że wydawnictwo zapowiedziało drugą część, "Tylko Bądź Przy Mnie" na styczeń, ponieważ koniec części pierwszej absolutnie zmiażdżył mi serce. Do tej książki zalecam przysiąść z pudełkiem chusteczek, ponieważ łzy macie zagwarantowane.

Sage przyjeżdża na studia do Melview w Nevadzie, aby być jak najdalej od domu, który kojarzy się jej jedynie z najgorszymi lata jej życia. Nie ma przyjaciół, pieniędzy, ani dachu nad głową i sypia w swoim aucie. Jest zagubiona, niepewna, walczy z demonami i strachem, ale czuje się zdeterminowana, aby rozpocząć nowy rozdział. Gdy na jej drodze staje April, szybko się zaprzyjaźniają i łapią wspólny język. Niestety pojawia się jeden problem - April ma brata, który jest ucieleśnieniem wszystkich koszmarów Sage. Wysoki, postawny i wytatuowany Luca przypomina jej, jak łatwo mógłby ją skrzywdzić, jak wielokrotnie robił to ktoś z jej przeszłości. Sage pragnie trzymać się od niego z daleka, bo tylko tak jest w stanie zapanować nad swoją traumą. Niestety los tak chce, że oboje zaczynają pracować w bibliotece i unikanie go jest niemożliwe. I wbrew temu, czego się spodziewała Sage, z każdym kolejnym spotkaniem przebywanie w towarzystwie Luki staje się dla niej przyjemniejsze i bezpieczniejsze. Okazuje się, że Luca jest czymś więcej niż pewnym siebie kobieciarzem i być może mają o wiele więcej wspólnego, niż jej się wydawało. Ale czy wydarzenia z przeszłości pozwolą jej na to, aby chłopak się do niej zbliżył? Czy jej najgorsze koszmary dogonią ją, zanim Sage i Luca dostaną szansę, aby być razem?

Zagłębianie się w psychikę Sage było trochę jak wbijanie sobie szpilek w ciało. Z każdą odkrytą informacją na temat jej przeszłości trochę bardziej bolało mnie serce, a autorka i tak nie zdradziła nam zbyt wiele. Ostatnio tak bardzo cierpiałam z powodu jakiegoś bohatera chyba podczas lektury "Przypadków Callie i Kaydena" Jessici Sorensen, ponieważ losy Kaydena mnie wyniszczyły. A to było lata temu. Kiedy Sage przenosi się do Melview, gdzie ma studiować psychologię, tak naprawdę wszystko idzie nie tak. Nie ma wystarczająco pieniędzy, aby wynająć pokój, więc musi mieszkać w swoim samochodzie. Uczelnia odrzuciła wszystkie jej wnioski o pomoc, ponieważ jej sytuacja rodzinna nie jest trudna w ich oczach, a przecież nikt nie wie o tym, co działo się w środku. Nawet jej własna matka, ani jej siostra. Jedynym źródłem utrzymania jest jej internetowy sklep z ręcznie robioną biżuterią, ale i to wystarcza jej jedynie na najpotrzebniejsze wydatki. Codziennie walczy ze strachem przed dotykiem i obecnością nieznanych mężczyzn, którzy przypominają jej o koszmarach z domu rodzinnego. Uczy się jak panować nad atakami paniki i znowu żyć normalnie. Ale wreszcie jest tysiące kilometrów od domu i wierzy, że wszystko zacznie się układać.

Myślę, że nikt nie wie, jak przerażające potrafią być ataki paniki, dopóki się ich nie doświadczy. Nawet nie wyobrażam sobie ile cierpienia i bólu nosi w sobie ta dziewczyna każdego dnia. Jednocześnie podziwiam ją za to, że każdego ranka podnosi się i stawia czoło swoim lękom w zupełnie nowym miejscu, otoczona samymi nieznajomymi osobami. Że walczy z przeciwnościami losu i nigdy się nie poddaje, nawet gdy jest jej niesamowicie trudno. To niesamowite, że po tym wszystkim, co spotkało ją w jej własnym domu, w miejscu, które powinno przynosić jej ciepło i bezpieczeństwo, ona jest zdeterminowana, by wygrać z koszmarami i nie pozwolić przeszłości wpłynąć na jej przyszłość. Interesująca jest też jej reakcja na Lucę, z którym nie od początku łapie nić porozumienia. Właściwie na początku ich znajomości Luca mocno ją przeraża, do tego stopnia, że przebywanie w jego towarzystwie sprawia, że pocą jej się dłonie i musi walczyć z atakami paniki. Klasyfikuje go jako faceta pokroju tego, który w przeszłości ją skrzywdził, w niczym nie pomaga też to, że niejednokrotnie jest świadkiem jego erotycznych podbojów.

Ale jak się można spodziewać, z czasem jej reakcja zaczyna się zmieniać, a obecność Luki staje się dla niej czymś naturalnym. Im dłużej spędzają wspólnie czas, czy to w pracy, czy za sprawą przyjaźni Sage z siostrą Luki, April, tym bliżej się poznają i Sage przekonuje się, że całkowicie źle go oceniła. Luca skrywa swoje własne demony i nosi w sercu cierpienie, którym nie dzieli się z nikim. Woli przybierać maskę, aby nie wywoływać niepotrzebnych pytań. Ale gdy otwiera swoje serce na Sage, jej nie pozostaje nic innego, jak zrobić to samo. Bo w końcu zdaje sobie sprawę, że jego przyjaźń jest dla niej bardzo cenna, a jego obecność przynosi jej bezpieczeństwo i troskę, jakiej nawet się nie spodziewała. A Bóg jeden wie, jak bardzo tego w jej życiu brakuje. Ta dwójka skradła moje serce i przez to zakończenie tej części sprawiło, że zalałam się łzami. Nie będę zdradzać, co takiego się wydarzyło, ale powiem tyle, że autorka wiedziała, jak zakończyć powieść, aby czytelnik nie mógł się powstrzymać przed sięgnięciem po kolejną część. Ja nie wiem, jak dam radę wytrzymać ten miesiąc, bo już mnie roznosi.

Muszę przyznać, że na początku obawiałam się, że ta historia okaże się troszkę za długa. W końcu rozłożona jest na dwie części, a na początku trochę mi się ciągnęła. Niektóre momenty się niepotrzebnie powtarzały i spokojnie można było się obyć bez nich. Ale im dalej brnęłam, tym mniej mi to przeszkadzało, a w końcu zmieniłam zdanie i stwierdziłam, że jednak nic bym nie usunęła, bo każdy ten fragment dawał czytelnikowi jakąś cząstkę Sage i jej historii. Uważam, że autorka rewelacyjnie sobie dała radę przedstawiając nam tragiczną historię Sage, ponieważ nie sądzę, aby dało się przejść obok niej obojętnie. Wzbudziła we mnie setki emocji, a na koniec złamała serce. Pochłonęłam ją bardzo szybko i gdyby nie brak czasu, to pewnie zrobiłabym to w jednym posiedzeniu. Bohaterowie, których autorka stworzyła, nie tylko ci główni, ale też drugoplanowi, byli tak charyzmatyczni i realistyczni, że nietrudno było się postawić na ich miejscu.

"Jednak Mnie Kochaj" to bolesna historia o ludziach, którzy walczą z demonami przeszłości. Chociaż może się wydawać, że te same wątki były już poruszane na prawo i lewo, to niewiele jest powieści, które tak dobrze skupiają się na psychice postaci, które mają za sobą traumatyczne przeżycia, jak Laura Kneidl zrobiła w przypadku Sage. Sam Luca jest odwzorowaniem typowego bohatera romansideł, a jednak ma w sobie to coś, co go wyróżnia i sprawia, że się w nim zakochujemy. Autorka wzięła w swoje ręce pomysł na kolejną studencką historię i wniosła do niej uczucie, emocje, cierpienie, ból i miłość, dzięki czemu czytelnik wciąga się tak mocno, że nim się obejrzy, a już przekręca ostatnie strony książki. A to tylko część pierwsza, a jestem pewna, że druga będzie równie dobra. Uważam, że ta pozycja jest godna uwagi każdego miłośnika romansów, które mają w sobie też coś o wiele więcej. Mogę ją polecić z czystym sercem i już nie mogę się doczekać "Tylko Bądź Przy Mnie". Z pewnością sięgnę też po inne powieści tej autorki.

Recenzja z bloga [Adres usunięty]