Kiedy żył nikt za bardzo nie zwracał na niego uwagi. Ot, niezbyt lubiany kolega. Samotnik. Aż pewnego dnia ta koleżanka uznawana za dziwaczkę podczas spaceru po torach kolejowych okrutnie krzyknęła. Tam leżało ciało Jamiego Marksa. Teraz wszyscy muszą skonfrontować się z jego śmiercią. Jednak powieść „Jedna wrona smutek wróży” Christophera Barzaka jest o innym chłopcu. O chłopcu, który ciągle żyje, jednak w tym życiu jakoś mu źle. Adam zaprzyjaźnia się z duchem zmarłego kolegi. Jamie staje się jego obsesją, ukojeniem, wyrocznią.

Adam to taki dzieciak puszczony samopas. Do tego jest to osobą z obrzeży kręgu towarzyskiego. Zmagający się z odosobnieniem, brakiem akceptacji, problemami w szkole i w domu. Zostawiony sam ze swoim czasem, obowiązkami i problemami. A te ostanie tak bardzo się nawarstwiały, że musiały znaleźć ujście, aby chłopak się nie wykończył. Śmierć kolegi okazała się zarówno kroplą, która przelała czarę, jak i katalizatorem.

Barzak ciekawie podszedł do tej historii. Z jednej strony mamy klasyczne dylematy nastolatków jak koleżeństwo, akceptacja, pierwsze fascynacje, inicjacja. Z drugiej przedstawił je w nieoczywistej formie sięgając po elementy metafizyczne i psychologiczne. „Jedna wrona smutek wróży” jest naszpikowana symboliką, aluzjami. Ponieważ Adam niejako oddala się od świata żywych, a swoje problemy rozwiązuje niemal w innym wymiarze, Barzak uzyskuje wrażenie mrocznej melancholii. Pogłębia poczucie pustki swojego bohaterka.

Fabuła sprawia wrażenie poszatkowanej. Być może autorowi chodziło po prostu o to, aby skupić się na scenach. Jednak ja miałam trudność w określeniu celu niektórych z nich, jak i w śledzeniu ciągu przyczynowo-skutkowego. Być może wielu czytelnikom nie będzie to przeszkadzało. Zatopią się w emocjach jakimi epatuje ta powieść i będą eksplorować zakątki delikatnej nastoletniej psychiki.

„Jedna wrona smutek wróży” to książka lodowata, jak śmierć i właśnie ten chłód ma nami poruszyć. To w tym chłodzie jest zamrożona cała gama emocji. Trzeba wykuć sobie swoją drogę do ich odkrycia.

Czy można zaprzyjaźnić się z kimś, kto już nie żyje? To pytanie towarzyszyło mi przez całą lekturę książki Christophera Barzaka. A, że autor snuje historię niezwykle subtelną i przejmującą, w której granica między światem żywych a umarłych zaciera się w cieniu młodzieńczego bólu, żałoby i potrzeby bliskości, toteż pytanie wydawało się być zasadne. Trzeba jednak powiedzieć wprost, że to nie jest horror, a raczej opowieść o dojrzewaniu w obliczu straty, oraz o tym, jak łatwo zagubić się między pamięcią a rzeczywistością.

Głównym bohaterem jest piętnastoletni Adam McCormick. Jego życie zmienia się w momencie, gdy w lesie zostaje znalezione ciało Jamiego Marksa, chłopaka z jego klasy, o którym niewielu w ogóle pamiętało. Jamie był niewidzialny, samotny i niekochany, i dopiero po śmierci zostaje dostrzeżony. Najpierw przez Adama, który zaczyna z nim rozmawiać, a później przez czytelnika, który stopniowo odkrywa, jak wielki ciężar niósł ten cichy, zagubiony nastolatek. Spotkanie z duchem Jamiego początkowo wydaje się dla Adama ratunkiem. To przyjaźń, jakiej nigdy nie miał. Ale im mocniej zbliża się do Jamiego, tym wyraźniej oddala się od świata żywych, ucieka od rodziny, znajomych, od samego życia. Barzak bardzo sugestywnie pokazuje, jak łatwo można zatracić się w żałobie, jak kusząca bywa myśl, że da się zatrzymać tych, którzy już odeszli.

Autor nieustannie balansuje na granicy między realizmem a snem, a nastrój tej powieści jest gęsty, melancholijny, czasami wręcz oniryczny. To nie opowieść, w której liczą się szybkie zwroty akcji, tu chodzi o emocje, o atmosferę, o to, co dzieje się w środku bohaterów. I właśnie to sprawia, że historia zostaje w pamięci.

To przede wszystkim powieść o samotności, dorastaniu i o tym, że każdy z nas pragnie być dostrzeżony. To także przestroga dla innych, że trzymanie się kurczowo przeszłości i tego, co utracone, może sprawić, iż przegapimy to, co najważniejsze, a tym jest życie, które wciąż trwa.

To książka dla czytelników, którzy lubią historie melancholijne, pełne symboli i niedopowiedzeń. Jeśli szukacie opowieści mrocznej, ale zarazem czułej, mówiącej o stracie, przyjaźni i poszukiwaniu sensu, to Barzak ma Wam wiele do zaoferowania.

Barwna, niemal radosna okładka i zapowiedź nadchodzącego thrillera z elementami grozy. Czy to w ogóle możliwe? Okazuje się, że owszem a Christopher Barzak łączy to wszystko rewelacyjnie!

Na początku warto zaznaczyć, że to nie jest książka wzbudzająca dreszcz przerażenia. Tutaj chodzi o sens istnienia, o egzystencję, która powinna mieć znaczenie za życia a nie po śmierci. Autor stworzył niezwykle dojrzały obraz bohaterów, których czytelnik musi rozłożyć na czynniki pierwsze, wejść w ich skórę, zrozumieć zasady postępowania oraz motywy jakimi się kierowali. Wówczas wyciągnie z tego wartą zapamiętania lekcję życia, którą w połączeniu z plastyczną, ekscytująca, emocjonalną fabułą zamknie się w całość do której będzie się wracać wielokrotnie.

Oto opowieść o Adamie, nastoletnim chłopcu powoli wchodzącym w dorosły wiek. Stając na granicy już na starcie mierzy się z problemami, które nie powinny dotykać młodych ludzi. A jednak ginie jeden z jego kolegów i tak rozpoczyna się zaskakująca podróż. Duch Jamiego nie chcąc opuścić ziemi towarzyszy tym, którzy pozostali wśród żywych udowadniając, że nie zawsze obrane priorytety są słuszne.

Fabuła opowiada o dojrzewaniu, szukaniu własnego miejsca w świecie. O zasadach rządzących w społeczeństwie, które boimy się przekraczać a tylko w ten sposób zbudujemy swój charakter. Piękna, nostalgiczna, silnie uderzająca w serce i rozum czytającego poprzez swoją złożoność oraz połączenie licznych gatunków. Barzak żongluje new adult, thrillerem, grozą, fantastyką czy literaturą piękną i na przestrzeni niewiele ponad trzystu stron prezentuje zachodzące zmiany w bohaterach, zarówno tych żywych jak i martwych. To niespieszna książka, szczera do bólu i dojrzała, którą warto czytać słowo po słowie a także wyłapywać wątki ukryte pomiędzy wierszami.

"Jedna wrona smutek wróży" to niepokojąca książka pełna wyzwań czyhających na czytelnika. Mocna, pomysłowa, bardzo dobrze napisana. Przede wszystkim - inteligentna oraz błyskotliwa. Odnosi się do prawd otaczających nas na co dzień oraz do oczywistości pomijanych w pędzie życia. Christopher Barzak udowodnił jak trudne potrafi być życie młodego człowieka, który powinien być wolny od wszelkiego piętna a jednak w tym przypadku coś nieoczywistego stało się motorem napędzającym zmiany. Nikt się tego nie spodziewał, wszyscy natomiast docenią kunszt oraz wykonanie.