Jedna noc. Julia Szyszka. Tom 1

RECENZJA

„Jedna noc”

Autor: Kinga Wójcik

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Współpracy reklamowa, barter

„Jedna noc” to kryminał, który od pierwszych stron wciąga jak zimny, rwący nurt Pilicy. Kinga Wójcik otwiera nową serią i robi to w sposób zdecydowany, bez zbędnych wstępów, bez rozwlekania, za to z klimatem tak intensywnym, że czytelnik niemal czuje wilgoć spalskiego powietrza na skórze.

Jedno zdarzenie, jeden mroczny poranek i spokojna przestrzeń Spały zaczyna pękać w szwach od sekretów, które długo pozostawały zakopane głębiej niż rzeka.

„Jedna noc” to opowieść o kobiecie próbującej uciec przed własną przeszłością i o tym, jak los potrafi sprowadzić nas na drogę, od której tak bardzo chcieliśmy odejść.

Do Spały, miasteczka na pierwszy rzut oka spokojnego i sielskiego trafia Julia Szyszka, była policjantka, kobieta niosąca w sobie więcej blizn, niż ktokolwiek by przypuszczał.

Jej wędrówka przez Polskę, to nie kaprys, lecz forma rozliczenia z samą sobą, czymś w rodzaju samonarzuconej pokuty. Gdy kontuzja zmusza ją do zatrzymania się w Spale, Julia liczy jedynie na chwilę oddechu. Zamiast niego znajduje ciało młodej dziewczyny nad rzeką, tuż obok domku, który wynajęła. Ten moment sprawia, że cała misternie budowana tarcza obojętności pęka, a Julia, choć nie powinna, wciągana jest z powrotem w wir śledczych instynktów.

Tempo wydarzeń rośnie z każdą kolejną stroną. Niedziałająca jak należy lokalna policja, pełna sekretów społeczność i bohaterka, która mimo niechęci znów zaczyna łączyć fakty.

I nagle całe to miasteczko piękne, ciche, zaczyna odsłaniać zupełnie inną twarz. Tajemnice, które mieszkańcy skrzętnie skrywali, wychodzą na powierzchnię niczym cienie podążające tuż za bohaterką. A Julia, choć próbuje trzymać się z daleka, choć powtarza sobie, że nie jest już policjantką, nie potrafi zignorować tego, co widzi i czuje.

Wójcik mistrzowsko buduje atmosferę: gęstą, duszną, niepokojącą, a jednocześnie tak prawdziwą, że czytelnik niemal słyszy szelest liści pod stopami i czuje chłód unoszący się znad rzeki. Spała staje się tu nie tylko tłem, to pełnoprawny bohater, miejsce, które wie więcej, niż mówi, które milczy wymownie i skrywa więcej, niż ktokolwiek chciałby przyznać.

Autorka tworzy intrygę wielowarstwową, precyzyjnie zaplanowaną. Każdy trop, każdy dialog, każdy gest ma znaczenie. Nie ma tu zbędnych ozdobników: fabuła płynie pewnie, konsekwentnie, pozwalając czytelnikowi uczestniczyć w śledztwie zamiast tylko obserwować. To nie kryminał bazujący na krzykliwych twistach. To kryminał inteligentny, psychologiczny, oparty na napięciu i emocjach, które narastają jak ciśnienie przed burzą.

Autorka pozwala nam myśleć, analizować i próbować rozwikłać zagadkę równolegle z bohaterką.

Autorka kreśli te wątki z wyczuciem, nie epatuje nimi, lecz powoli odkrywa, jak wiele osób zostało złamanych przez jedno wydarzenie.

Jednocześnie to nie tylko opowieść o zbrodni. W tle majaczą rodzinne sekrety, skomplikowane relacje i przemilczane fakty, które przez lata narastały jak niebezpieczna mgła nad miasteczkiem. Wójcik świetnie łączy warstwę kryminalną z obyczajową, dzięki czemu historia jest pełniejsza i bardziej wielowymiarowa.

Najsilniejszym elementem powieści jest jednak Julia, bohaterka, o której chce się czytać. Jest jednocześnie krucha i twarda, pełna sprzeczności, a przy tym autentyczna do bólu. Jej przeszłość nie przytłacza fabuły, ale nadaje jej ciężaru i głębi. Wójcik prowadzi wątek Julii z niezwykłą delikatnością, pozwalając czytelnikowi stopniowo odkrywać, co ją złamało, a co wciąż trzyma ją przy życiu.

Zakończenie? Jednocześnie satysfakcjonujące i zostawiające czytelnika z niedosytem. To finał, który wywołuje silne emocje, ale przede wszystkim otwiera drzwi do kolejnych tomów. I trudno się nie cieszyć, bo jeśli następne części będą równie dobre, czeka nas jedna z ciekawszych serii kryminalnych ostatnich lat.

„Jedna noc” to nie tylko kryminał. To historia o winie i odkupieniu, o ciszy, która potrafi być głośniejsza niż krzyk, i o prawdzie, która czasem potrafi zaboleć bardziej niż kłamstwo. To opowieść, która otula klimatem i jednocześnie budzi niepokój. Książka, którą czyta się jednym tchem, a jednocześnie nie chce się, by się kończyła.

A „Jedna noc” to tytuł, który zdecydowanie warto mieć na półce, zwłaszcza jeśli lubicie kryminały emocjonalne, nastrojowe i na tyle realistyczne, że aż niepokojąco bliskie.

Z całego serca polecam i już wyczekuję kontynuacji.

*współpraca reklamowa*

Kolejne spotkanie z twórczością autorki, kolejne bardzo udane, a książka tak jak przypuszczałam pochłonęła mnie bez reszty. Kryminał, przepełniony tajemnicami, domysłami, spekulacjami, zwrotami akcji, ale też elementami prywatnego śledztwa, a wszytko to po nitce do kłębka. Nowa seria kryminalna, która zachwyca już od pierwszego tomu.

Julia wyrusza w swoją pokutną wędrówkę przez Polskę z plecakiem. Kontuzja zmusza ją jednak do zrobienia sobie dłuższej przerwy w podróży. Zatrzymuje się w Spale, wynajmuje domek nad Pilicą, a następnego dnia znajduje zwłoki dziewczyny. Gdy wychodzi na jaw, że Julia była policjantką, miejscowi niemal na siłę wplątują ją w śledztwo, a kobieta ulegając swoim instynktom daje się w nie wciągnąć bez większej walki. Kobieta odkrywa lokalne tajemnice, także te sięgające przeszłości, a to sprowadza na nią niebezpieczeństwo.

To tego typu kryminał, który ja bardzo lubię. Gdzie akcja jest płynna i dynamiczna, gdzie śledztwo miesza się z prywatą i wieloma tajemnicami, gdzie panuje logika i porządek wydarzeń, gdzie wszytko dzieje się po coś. Gdzie możliwe jest samodzielne rozwiązanie zagadki, bo autorka krok po kroku prowadzi nas do rozwiązania. Do tego cała historia jest lekka, czasami zabawna, ale w gruncie rzeczy zajmująca.

Książka napisana w świetnym stylu, fabuła była rozbudowana, dopieszczona i wielowątkowa. Na rozgrywające wydarzenia patrzymy z kilku perspektyw, przez co widzimy szeroki obraz toczącej się sprawy. Fabuła wciąga, dostarcza wielu wrażeń i emocji, zmusza do myślenia i analizy faktów. Oprócz wątków kryminalnych, które moim zdaniem wiodą tutaj prym, pojawia się wiele wątków obyczajowych, głównie rodzinnych tajemnic, które na wskutek tragedii zaczynają wychodzić na jaw.

To książka, która czytała się sama, której fabuła całkowicie mnie porwała, pozwalając ze sobą płynąć. To książka, która powinna się podobać fanom kryminalnych czy detektywistycznych zagadek, jak i tym, którzy dopiero zaczynają przygodę z tym gatunkiem. Mi się bardzo podobało i nie żałuję, że zaczęłam kolejną serię.

*olilovesbooks2*

To dla Julii miał być czas odpoczynku od pracy i od problemów, a głównie od myśli jakie ją nawiedzają od czasu śmierci najbliższych. Cóż, już pierwszej nocy nieopodal wynajętego domku znajduje ciało młodej dziewczyny. Mieszkańcy, a zwłaszcza rodzina ofiary podchodzą do jej obecności nieufnie, jednak z czasem to właśnie ją proszą o pomoc. Jest coś co przyciąga byłą policjantkę do wzięcia udziału w śledztwie. Co skrywa przeszłość i dlaczego akurat teraz chce zostać ujawniona.

Klimat małomiasteczkowego społeczeństwa, młodzi ludzie poszukujący rozrywek i perspektyw na przyszłość. Dawne rany zaklejone plastrem, który pod wpływem czasu zaczyna się odklejać. Tajemnice i siostrzane spory.

Autorka po raz kolei stworzyła fabułę, z której ciężko się wyplątać. Nitki prowadzące na początku w różnych kierunkach by pod koniec już jako jedna dojść do celu. Główna bohaterka, poraniona przez życie, szukająca czegoś, czego mogłaby się uczepić i mająca zdolność do szybkiego łączenia faktów. To wszystko razem sprawia, że książkę się "połyka". Jest ciekawie, wciągająco i intrygująco. Mam jedno małe zastrzeżenie...jak dla mnie jest w niej nieco zbyt wiele alkoholu.

Polecam fanom kryminałów, zwłaszcza tym, którzy stronią od ich krwawych wersji.

Jedno nieprzemyślane zdarzenie, jedna czarna noc zmienią na zawsze przyszłość.

Samotna piesza wędrówka po Polsce ma pomóc Juli rozliczyć się z przeszłością. Nieprzewidziana kontuzja zatrzymuje ją w cichej Spale. Rano w pobliskich szuwarach była policjantka odnajduje zwłoki młodej kobiety. Czy to był wypadek, samobójstwo czy zamierzona śmierć?

Autorka czyni nas aktywnymi obserwatorami wydarzeń. Umieszcza nas w środku akcji i wciąga w zawiłe śledztwo. Przeszłość i teraźniejszość przewijają się przez powieść tworząc coraz spójniejszy obraz. Czy przyczyna śmierci dziewczyny tkwi w skrzętnie skrywanej, starej tajemnicy?

Mieszkańcy Spały znają się dobrze. Nie jednak na tyle dobrze, żeby wiedzieć o sobie wszystko. Niektóre sprawy przykryte są gęstym dywanem tajemnicy, niektóre relacje ukrywają swoje sekrety w ciemnych kątach. Nawet bliska rodzina w obliczu tragedii staje się sobie obca.

Akcja powieści nie jest szybka, nie ma tutaj brutalności ani legionów ofiar. Jednak historia wciąga, wierci dziurę w brzuchu, rozbudza ciekawość. Czytelnik kalkuluje, szuka śladów, na własną rękę próbuje rozwikłać zagadkę.

Główna bohaterka Julka nie jest nachalna, przypomina dobrą znajomą. Walczy z demonami z przeszłości, próbuje uporać się z teraźniejszością. Wzbudza naszą sympatię, przywiązuje nas do siebie.

„Jedna noc” to była dla mnie bardzo komfortowa powieść. Zapewniła emocje, zainteresowała, ale nie przytłoczyła morzem krwi. Wskoczyłam w nią niczym w dobre buty, które niejedno widziały i wiele ścieżek schodziły.

Właśnie takie historie uwielbiam, bezgranicznie wsysające do swej rzeczywistości, fundujące całkowite zapomnienie i angażujące do tego stopnia, iż czytelnik zupełnie zapomina o otaczającym go świecie. Kinga Wójcik dopieściła to jeszcze bolesną, trudną tematyką, jaka wzbudza wiele skrajnych emocji, w skutek czego kartki przelatują przez palce w zawrotnym tempie, a przerwa w lekturze staje się czymś niemożliwym.

Historia zaczyna się z przytupem, a to dopiero początek silnych doznań, jakie zafundowała autorka. Już na wstępie pisarka skutecznie podkreśliła, iż nie zamierza oszczędzać swoich bohaterów, zapewniając tym samym czytającemu niezapomnianą, jakże emocjonującą jazdę bez trzymanki. Nie sposób przewidzieć, czym zaskoczą następne strony, dlatego kolejne słowa połykane są w zawrotnym tempie. Akcja nie daje ani chwili wytchnienia, ani nakreślonym postaciom, ani pochłoniętemu bez reszty czytelnikowi. Tak, to jedna z tych powieści, którą połyka się na raz, bo dawkowanie mogłoby się okazać zbyt wielką męczarnią dla zaintrygowanego czytelniczego serca.

Język pisarki jest lekki, przyjemny i ekspresyjny, momentalnie przenosi czytającego do naszkicowanego z precyzją świata, fundując mu przy tym moc nieopisanych wrażeń. Stopniowo ujawniane mroczne sekrety i intrygujące powiązania między postaciami skutecznie podsycają podejrzliwość i niepokój, które nie odpuszczają niemal do samego finału. To lektura, którą odbiera się wszystkimi zmysłami, zmuszająca do całkowitej uwagi oraz gotowości.

„Jedna noc” to znakomicie nakreślony, wciągający, nieobliczalny kryminał, dopieszczony niepokojącym, przeszywającym na wskroś klimatem. Poszukiwanie mordercy dziewczyny, wstydliwe tajemnice, małomiasteczkowa atmosfera i demony przeszłości, ścigające główną bohaterkę, byłą policjantkę, która przypadkowo znalazła się w samym środku niebezpiecznej intrygi, a wszystko to nakreślone wyjątkowo przyjemnym, ekspresyjnym piórem. Fani porywających, fundujących moc silnych wrażeń historii, będą zachwyceni. Polecam gorąco!

Co najbardziej cenisz w kryminałach?

Sięgnęłam po „Jedną noc” z ogromną ciekawością, bo z thrillerami Kingi Wójcik znamy się już całkiem nieźle. Ale tym razem dostałam coś więcej niż klasyczną zagadkę kryminalną. Dostałam emocjonalny cios w splot słoneczny.

Poznajemy Julię Szyszkę - byłą policjantkę, która po ogromnej stracie nie widzi dla siebie miejsca na świecie. Rusza w pieszą podróż przez Polskę, licząc, że każdy kolejny kilometr oddali ją od wspomnień. Ale zostaje zmuszona do postoju w Spale - miasteczku, które przyjęło jesienne milczenie, jakby samo miało coś do ukrycia. Wynajmuje domek nad Pilicą. Rano wychodzi tylko na spacer… a wraca z traumą, bo na brzegu rzeki znajduje ciało młodej dziewczyny.

Brzmi jak początek klasycznej zbrodni? A jednak to dopiero wierzchołek góry lodowej.

Wójcik nie stawia zbrodni na piedestale - zbrodnia staje się tu skutkiem. Konsekwencją dawno zapomnianych, pozornie niewinnych decyzji, skrywanych tajemnic, rodzinnych tragedii. Każdy w Spale coś ukrywa. Każdy ma swoją wersję wydarzeń. I każdy czegoś najbardziej na świecie się boi: żeby prawda nie wyszła na jaw.

To, co najbardziej mnie poruszyło, to sposób, w jaki autorka pokazuje Julię - silną, ale poranioną; profesjonalną, ale rozsypującą się w środku. Jej przeszłość odsłaniana jest powoli, tak subtelnie, że czytelnik ani się obejrzy, a już czuje, że to jego serce zaczyna boleć razem z nią. Świetnym ruchem było też pokazanie fabuły w różnych perspektywach i czasach. Dzięki temu układamy historię niczym puzzle, z których każdy kolejny element zmienia cały obraz.

Małomiasteczkowy klimat? Trafiony w punkt. Mimo spokojnej akcji napięcie rośnie z każdą stroną - jakby w ciszy czekało coś naprawdę niebezpiecznego. A zakończenie? Takie, po którym zamyka się książkę z szeroko otwartymi oczami i myślą: „O nie. To nie może tak zostać.”

To historia o winie, która wraca do nas jak bumerang. O żałobie, której nie da się przeczekać. O ludziach, którzy próbują udawać normalność, choć w środku od dawna płoną.

„Jedna noc” to dopiero początek - i jeśli takie wejście ma Julia Szyszka, to ta seria ma szansę stać się jedną z najlepszych w dorobku autorki.

Ocena: 9/10 - wyższa będzie, jeśli kolejny tom utrzyma ten poziom emocji.

Julia Szyszka po tragicznej śmierci męża i córeczki, rzuca pracę w policji i rusza w wędrówkę po Polsce, by znaleźć cel w życiu lub utwierdzić się w przekonaniu, że nie warto żyć. Nogi zaniosły ją do Spały, gdzie wynajmuje domek nad brzegiem Pilicy od tajemniczego Bernarda. Gdy następnego ranka nad brzegiem rzeki odkrywa ciało młodej kobiety zostaje mimowolnie wciągnięta w śledztwo. Z pierwszej podejrzanej zostaje nieoficjalną śledczą. Jakie tajemnice skrywa senna Spała? Kto zabił dziewczynę? Czy Julia odnajdzie sens życia? Czy powrót do służby jest możliwy? "Jedna noc" to wciągający od pierwszych stron kryminał, opowiada nie tylko o zbrodni, poszukiwaniu zabójcy ale też o trudach pracy w policji, tajemnicach, które zawsze wychodzą na jaw. Jak potoczą się dalsze losy byłej policjantki? Ja już czekam na drugi tom.

Dostaliśmy drugą po Lenie Rudnickiej serię, w której kolejna kobieta wiedzie prym i wprowadza nas w swoje życie, oraz wydarzenia, które mają miejsce w małym i spokojnym miasteczku. Poprzednia seria bardzo mi się podobała i z niecierpliwością wyczekiwałam tej książki, by przekonać się, czy będzie to coś nowego, czy też bliźniacza forma poprzednich bohaterów. Tym razem autorka zaskoczyła mnie tym, że podjęła temat z innej strony. Bo sprawa martwej dziewczyny krąży na orbicie, a centrum i sedno całej fabuły to rodzina dziewczyny, ich tajemnice i zagadkowa przeszłość. Autorka skupiła się na relacjach między ludźmi, wiszącymi nad nimi tajemnicami i główną bohaterką, która odkrywa przed nami swoje demony przeszłości, stratę, jaka ją spotkała i plany, które względem siebie stworzyła z tego powodu. Już teraz mogę stwierdzić, że polubiłam Julię i ogromnie jej kibicuję. Książkę czytało mi się ekspresowo i naprawdę wciągnęłam się w życie postaci i mam nadzieję, że następny tom nie będzie ich całkowicie pozbawiony. Zapowiada się kolejna ciekawa seria, ale cóż w tym dziwnego, skoro autorka już wcześniej udowodniła, że jej styl pisania potrafi uzależnić czytelnika, który po sięgnięciu po jej książki, całkowicie w nich przepada.

" [...] Są ludzie, których nigdy nie posądzałoby się o wyrządzenie komukolwiek krzywdy, a którzy potrafią zabić najbliższą osobę bez mrugnięcia okiem. [...]"

Nie wiem jak wy, ale ja cenię sobie twórczość Kingi Wójcik, dlatego z przyjemnością sięgnęłam po najnowsze jej dzieło, pod tytułem "Jedna noc". Jest to pierwszy tom z Julią Szyszką w głównej roli. Do jej przeczytania skłoniła mnie przede wszystkim okładka i oczywiście filmiki, które znalazłam na Instagramowych kontach Wydawnictwa Prószyński i S-ka. Po ich zapowiedziach wiedziałam, że to będzie idealna lektura dla mnie. I powiem wam szczerze, że się nie myliłam. To był strzał w dziesiątkę.

Treść "Jednej nocy" jest jeszcze lepsza niż okładka. Wciąga od samego początku, aż do samego końca, a nawet jeszcze dalej. Szczerze, ja już się nie mogę doczekać dalszej części. Z przyjemnością odkryję wszystkie sekrety głównej bohaterki. 

Z Julią Szyszką od razu przypadłyśmy sobie do gustu. Ma przeszłość, o której nie potrafi zapomnieć i niestety, to ciągnie ją na sam dół. Ma niebezpieczne myśli. Wyjechała, żeby sobie wszystko poukładać i wpadła z deszczu pod rynnę. Ten wypad okaże się dla niej bardzo niebezpieczny, a nawet prawie śmiertelny. Bardzo się o nią bałam. Kinga Wójcik pomału odsłania jej historię. Dzięki temu zabiegowi możemy się nią delektować, jak najlepszą i najcenniejszą czekoladką. Powiem wam, że historia Julii tak poruszyła mnie, że aż płakałam. Warto poznać jej historię, a dopiero później ją oceniać.

Co takiego może wydarzyć się w ciągu jednej nocy? Dosłownie wszystko. Tutaj ktoś traci życie. Nie wiadomo, czy to było samobójstwo, czy raczej morderstwo. Zginęła młoda dziewczyna. Jej ciało jakimś dziwnym trafem odnalazła Julia. Czy to za jej sprawką, denatka straciła życie? Tropów będzie dużo. Jak zwykle ta sprawa nie będzie wcale taka prosta. Policjanci będą mieli niełatwy orzech do zgryzienia. Czy nasza Julia rozwiąże szybciej sprawę niż miejscowe służby? O tym oczywiście przekonacie się, podczas czytania. 

Jeżeli lubicie poznawać mroczne małomiasteczkowe tajemnice, to idealnie trafiliście. Autorka w idealny sposób o to zadbała. Dzięki temu przyciąga do siebie czytelnika.

Fabuła to po prostu majstersztyk. Idealnie nadaje się na ekranizację. Podobał mi się małomiasteczkowy klimacik. Akcja przebiegająca w spokojnym tempie, a zakończenie powodujące zatrzymanie serca. Poznając je, byłam po prostu w szoku. W sumie jeszcze w nim jestem. 

Kinga Wójcik w "Jednej nocy" zmierzyła się naprawdę z trudnymi tematami. Jednym z nich jest śmierć w rodzinie i traumą z nią związana. Ten, kto się z nią zmierzył, ten wie, że nie jest łatwo pójść do przodu i zostawić to za sobą. 

Jeżeli lubicie czytać mocne historie, które na długo pozostają w pamięci i wywołują poczucie, że chce się więcej, to śmiało sięgnijcie po "Jedną noc" autorstwa Kingi Wójcik. Nie zawiedziecie się. Dla takiej lektury warto zarwać nockę.

Mam nadzieję, że autorka nie karze nam długo czekać na kolejną część. Chętnie poznałabym wcześniejsze jak i późniejsze losy Julii Szyszki. 

To była naprawdę wciągająca lektura od samego początku, gdzie na dzień dobry zostaliśmy świadkami czegoś, co ktoś stracił. Nie znamy szczegółów, lecz dalej wchodząc w treść czytamy o pewnej kobiecie, która ledwo żywa przeszła ogromny odcinek drogi. Wiemy, że czuje się słaba, zmęczona i bardzo smutna. Zdecydowanie czuć tutaj ogromną stratę, która początkowo pasuje nam do prologu. Poszukuje ona domku, czegokolwiek gdzie mogłaby odpocząć. Wiemy, że pieniądze nie grają dla niej roli, ale nie lubi ich pokazywać. Dnia następnego to ona odnajduje zwłoki innej dziewczyny o miedzianych włosach i jest pierwszą podejrzaną. Przy policji udaje oczytaną i pewną siebie, ale wciąż niewiele o niej wiedząc, niczego nie jesteśmy pewni. Z pewnością stara się wzbudzić zaufanie, ale to ona jest w małym miejscu nowa, więc jakby mamy ją na oku. Nie mija wiele czasu i odkrywamy kolejną zagadkę, gdyż mężczyzna, który wynajął jej miejsce pobytu nagle znika. Zupełnie jakby nigdy go tam nie było. Prawowita właścicielka jest zaskoczona całymi wydarzeniami, a my zamiast się na tym skupiać spostrzegamy, że kobieta przybyła zaczyna być obserwowana. Ona sama zauważa coraz więcej nieścisłości i zamiast zrobić to, co podpowiada jej instynkt, pozostaje, by samodzielnie pomóc w rozwiązaniu zagadki śmierci tamtej dziewczyny. Im dalej, tym treść zaczyna sięgać głębiej w każdą z postaci. Wychodzi na to, że małe miejsce, gdzie toczy się akcja ma zamiar zatrzeć wszelkie ślady. Tutaj nikt nie lubi mówić o sobie, wszystko zatrzymują dla siebie, gdyż pobudki jakie nimi kierują, są znane jedynie dla ich samych. Nie osądzaj, zanim nie poznasz szczegółów, takiego jestem zdania i właśnie tą wartość podkreśla książka. Trzeba pamiętać o tym, że ta sama krzywda może być odebrana na tysiąc reakcji i każda będzie inna. Właśnie tak bogate osoby zostały tutaj ukazane. Śledztwo jest ciekawe, gdyż skupia się też na domysłach oraz sprawach, które mogłyby kimś kierować w określoną stronę. Poszukiwanie prawdy odbywa się nie tylko za pomocą dowodów, ale i zrozumienia, byśmy wiedzieli dlaczego od wewnętrznej strony do tego doszło. To bardzo uczłowieczyło tutaj każdego. Mega mi się spodobała, wniosła taką świeżość do kryminału:-) Bardzo ją polecam:-)

Q: Co jest dla Was najważniejsze w kryminałach?

Współpraca recenzencka z @proszynski_wydawnictwo

Przybywam do Was z recenzją dzisiejszej premiery, czyli powieści "Jedna noc" od @kingawojjcik Sięgając po tę książkę, miałem bardzo duże oczekiwania wobec niej, ponieważ przeczytałem wszystkie wydane do tej pory książki tej autorki i po prostu je uwielbiam. Stąd wiedziałem, na co stać Kingę Wójcik i miałem nadzieję, że także tym razem się nie zawiodę.

"Jedna noc" rozpoczyna nowy cykl, o Julie Szyszce, ekspolicjantce, która przemierza Polskę pieszo z plecakiem w ramach pokutnego marszu. Po zatrzymaniu się w Spale odnajduje zwłoki młodej dziewczyny i oczywiście chcąc, nie chcąc zostaje przez miejscowych wplątana w śledztwo.

To tyle tytułem wstępu, od razu powiem Wam, że jest to świetna powieść, ma wszystko to, co uwielbiam w kryminałach. I od tego właśnie zacznę, od tych najważniejszych elementów. Uwielbiam to jak Kinga Wójcik buduje napięcie w swoich książkach i tak prowadzi fabułę, że ciężko do samego końca stwierdzić, kto popełnił zbrodnię. Dosłownie co rozdział autorka rzuca nam takimi faktami, że nasze podejrzenia przechodzą na kolejnego bohatera, przez co koniec końców podejrzewamy wszystkich. Kolejna rzecz warta wspomnienia to styl autorki, która całość pisze takim lekkim stylem, że przez tę książkę sie mknie i to najchętniej nie odrywając się nawet na chwilę od lektury. "Jedną noc" przeczytałem w 2 dni, co jest u mnie normą przy książkach Wójcik, bo praktycznie każdą w tyle kończyłem. A że ten tytuł pierwszego dnia tylko napocząłem i przeczytałem zaledwie 30 stron, a kolejnego ponad 300, to w zasadzie tę książkę można przeczytać w tytułową jedną noc.

A jak wypada fabuła? Bardzo dobrze, cała sprawa jest intrygująca i ma drugie dno, mnie się zdecydowanie całość podobała, nie czułem, że coś jest naciągane, jak to czasem w kryminałach bywa.

Wspomniałem, że jest to pierwszy tom serii o nowej bohaterze, więc parę słów o niej. Jak dla mnie Julia Szyszka, to postać, która ma duży potencjał na bycie gwiazdą nowego cyklu. Po pierwszym tomie odbieram ją trochę jako ugrzecznioną wersję Leny Rudnickiej, czyli bohaterki pierwszej serii Kingi Wójcik.

Jestem niezmiernie ciekawy dalszych losów Szyszki, choć w pewnym momencie ciężko mi było je sobie wyobrazić. Bardzo dużo zmienia jednak epilog, który jest świetnym cliffhangerem i zwrotem akcji, które uwielbiam. Reasumujac, "Jedna noc" to powieść świetna, ale właśnie tego od Kingi Wójcik oczekiwałem, bo gdyby książka była tylko dobra, to szczerze mówiąc byłbym rozczarowany.

Jeśli wśród najbliższych macie fanów kryminałów to polecam tę książkę pod choinkę (i poprzednie tytuły od Kingi Wójcik) również.

Julia nie ma już domu, przemierza z plecakiem kolejne kilometry, starając się zapomnieć o przeszłości. Ze zranioną nogą dociera do turystycznej miejscowości Spała i przypadkowo zauważa ofertę wynajęcia domku nad Pilicą. Z ulgą korzysta z tej możliwości, planując wyleczyć otarcia. Ma szczęście - chatka jest piękna, w kominku napalone, a mężczyzna z kluczami na miejscu. Postanawia odpocząć, zregenerować siły przed kontynuowaniem wędrówki.

Sytuacja diametralnie zmienia się, gdy rano tuż przy plaży znajduje martwą dziewczynę. To nie wszystkie bieżące problemy, po przyjeździe patrolu, okazuje się, że właścicielką domku jest kobieta. Kim był więc Bernard, który przyjął zapłatę i przekazał klucze? Później jest tylko gorzej – ktoś ją obserwuje, ktoś krąży nocą wokół domku. Mimo tego, podejmuje decyzję, że postara się pomóc rozwiązać zagadkę śmierci Oliwii. Jaką cenę zapłaci za wtrącanie się w sprawy mieszkańców Spały?

Sama Julia również ma tajemnice, najchętniej ukryłaby swoją przeszłość, chociaż zdaje sobie sprawę, że status świadka raczej w tej sytuacji nie pomaga. Uwierzcie, fabuła dopiero się rozkręca, każdy z bohaterów powoli odkrywa zaskakujące karty, udowadniając, że wszyscy jesteśmy skomplikowani, nie lubimy mówić o własnych problemach, tłumimy emocje. Innym staramy się pokazać lepszą twarz, zakłamując rzeczywistość.

A tytuł? Odnosi się do kilku bohaterów. W życiu niektóre momenty okazują się przełomowe, odciskając piętno na teraźniejszości i przyszłości. A miłość, chęć zemsty, gniew często determinują plany, ambicje, motywacje. Najgorsze jednak są kłamstwa, gdyż popychają człowieka do najgorszych czynów i tajemnice – te niszczą wszystko.

Kryminał czyta się świetnie, kolejne rozdziały wymuszają poznacie nowych faktów, nie można przestać przewracać stron. Julia jest świetną bohaterką, nie mogę się doczekać jej dalszych losów. Zakończenie jest tak skonstruowane, że mam ochotę napisać do @kingawójcik i błagać o pisanie kolejnej części… Umieram z ciekawości czy zmieni swoją dobitną, przerażającą decyzję i czy aspirant Miłosz Orłowski pozostanie na dłużej w jej życiu.

Jeśli książka może zacisnąć się niczym pętla wokół szyi pętle napięcia, to ta właśnie to robi. Autorka dała się już poznać jako niebywały architekt historii, gdzie przeszłość i teraźniejszość są na kursie kolizyjnym i zderzają się niczym muflon z pustym łbem teściowej, a głównymi poszkodowanymi są bohaterowie powieści.

Julia Szyszka to główna bohaterka, która toczy wyścig z własnymi demonami. Cała kreacja bohaterki jest bardzo autentyczna a jej kontrast kruchości i „twardości” jest uderzający i bardzo ją uwiarygadnia. Splot wydarzeń wciąga Julię w śledztwo, które jest dla niej sprawdzianem i wewnętrzną próbą siły.

Kupił mnie klimat tej historii, który w scenerii „opuszczonej” Spały tworzy nietuzinkową aurę, pełną chłodu, szarych barw i „odludzia”, a kto wszystko znakomicie zgrało się z tajemnicą, które miały niemi pozostać na zawsze. Miasteczko wraz ze swoim społeczeństwem skąpane w ludzkich dramatach, niedopowiedzeniach i konotacji, co sprawia, że mnogość podtekstów może jeszcze bardziej niepokoić. Motyw spuszczonej kurtyny milczenia jest jednym z moich ulubionych wiec zawsze mnie satysfakcjonuje.

Niezmiennie doceniam wyczucie Wojcik w dozowaniu informacji i zręcznym odsłaniane warstw zawsze dopieszczonych intryg. Uczucie zagrożenia w tej książce miało w sobie coś z „miecza Damoklesa”, dając poczucie nieuchronnej katastrofy, która niczym prawo Murphy’ego się wydarzy.

Finał nie jest jednowymiarowy i oczywisty, nie ma w nim taniej sensacji, tutaj wszystko było w pełni logiczne i niezwykle emocjonujące.
„Jedna noc” jest mieszanka kryminału i thrillera z nutami obyczajówki, który znakomicie dozuje napięcie i pokazuje, jak przeszłość może być dewastującą. Jeśli ktoś jak ja lubi klimat małych miasteczek, to znajdzie tu absolutnie wszystko, co gwarantuje literackie doznania na najwyższym poziomie.