Jeden rok na skok w bok

Po ciężkich historiach lubię odpocząć przy komediowej pozycji, tym razem skusiłam się na książkę Gabrieli Gargaś.

Ksenia nie wiem czy być ze statecznym Robertem, a może wybrać Emila przy którym nie będzie się nudzić?

Blanka jest wściekła, że jej partner żyje z nią a jednocześnie nie potrafi uwolnić się od byłej żony.

Natalia chciałaby prawdziwego związku a Michał oferuje jej tylko przyjaźń i przyjemności łóżkowe.

Trzy przyjaciółki i ich perypetie.

Okazało się, że ta książka to druga część serii. Czy mi to przeszkadzało? Ani trochę, dobrze się bawiłam nawet bez znajomości poprzedniej części. Lekka historia, którą bardzo przyjemnie się czyta. Autora pisze w taki sposób, że ciężko się od książki oderwać i jednocześnie można się dobrze przy niej bawić.

Polecam, warta przeczytania.

🌟Codzienne życie przynosi wiele zaskakujących momentów.Szczęście nigdy nie jest pewne,gdy zabraknie w nim dbania o swój związek i trochę empatii w zrozumieniu ukochanej osoby.

Przyjaciółki ponownie przeżywają mnóstwo emocji związane z codziennym życiem.Brak zrozumienia,rutyna bądź niezrozumienie są początkiem końca relacji na które nikt nie jest przygotowany.Wraz z nowymi trudnościami rozpoczyna się cierpienie i ból samotności.Dzięki przyjaciołom można zadzwonić i otrzymać wsparcie.

🌟Powieść jest bardzo wiarygodną historią osób zmagających się z uczuciami i rozterkami w związkach.Pragnienie kochania miesza się z rozczarowaniem oraz niezrozumieniem.Nowe znajomości,randki Tinderowe przynoszą nowych doznać i zaskakujących zwrotów akcji.A w związku z tym nie możemy się nudzić z bohaterami.

🌟Czy w codziennym życiu można wreszcie się ustatkować i spełnić swe pragnienia?Tego dowiedzie się w szalonych poczynaniach naszych przyjaciół,dla których los wcale nie jest łaskawy.A dzięki temu możnemy z nimi poczuć niezliczoną ilość emocji.

🌟To musicie przeczytać!

P O L E C AM

Po randkowych i miłosnych perypetiach opisanych w pierwszym tomie serii, czyli „Jeden miesiąc na miłość”, wydaje się, że każde z czworga przyjaciół znalazło to czego szukało – miłość. Taką przez wielkie M. Ksenia jest z Robertem, Blanka z Adamem, Daniel z Natanielem, nawet Natalia i Michał, tworzą coś na kształt związku, mimo iż tak tego nie nazywają. Jednak jak to zwykle bywa, po początkowych motylkach w brzuchu, spijaniu z dzióbków, do związku wkradają się ich najwięksi wrogowie: rutyna i oczekiwania wobec partnera. Kto skończy związek, a kto stanie na ślubnym kobiercu?

„Jeden rok na skok w bok” to przewrotny tytuł pokazujący związki współczesnych trzydziestolatków i szukanie miłości w czasach Tindera i szybkich randek.

Gabriela Gargaś po raz kolejny pokazuje, że jest świetną obserwatorką życia. Powieść wypełniona jest życiowymi prawdami. Bo sami powiedzcie, czy zamiast ślubować „dopóki śmierć nas nie rozłączy”, a potem się męczyć w związku, w którym uczucia już nie ma, albo – co gorsza -pojawia się przemoc, nie lepiej byłoby użyć takich słów „chcę być z tobą, dopóki będziemy się kochali”. Kontynuując myśl Kseni „nie jest prawdą, że ludzie się kochają przez cały czas tak samo. Miłość ma swoje upadki, wzloty, zadrapania, rysy, kanty. Swoją szorstkość. Swoje dramy, żale i kłótnie.”

Ta powieść to taka słodko-gorzka opowieść, miłości, bo każdy z bohaterów kocha inaczej, mają swoje wzloty i upadki. Bohaterowi muszą podejmować nierzadko trudną decyzję, czy poświęcić się/swoją karierę dla dobra partnera(ki)/dla jego(jej) kariery, czy trwać przy swoim nawet kosztem związku i zaczynać wszystko od początku. Ale żeby nie było tak poważnie, bo oczywiście nie jest, w powieści pojawia się sporo humoru sytuacyjnego i słownego (zwłaszcza tinderowe randki, tym razem Natalii, wywołują sporo śmiechu).

Powieść czyta się szybko, dzięki lekkiemu pióru autorki. Bohaterowie wykreowani bardzo realistycznie, ze wszystkimi ludzkimi przypadłościami, tęsknotami, pragnieniami i zobowiązaniami. Przyjaźń czwórki bohaterów to przyjaźń, pełna wsparcia, ale i brutalnej szczerości, a kiedy trzeba motywującego kopa, czyli taka, jaka powinna być prawdziwa przyjaźń.

Mimo że ten tom nie skończył happy endem dla wszystkich, to znowu cytując Ksenię „Najważniejsze, by kochać i być kochanym chociaż przez chwilę.”