Jak zabiłam swoją rodzinę

Debiut beletrystyczny Belli Mackie „Jak zabiłam swoją rodzinę” to powieść kryminalna przesiąknięta czarnym humorem. Jest to historia Grace Bernard, która po tym jak całe dzieciństwo spędziła w biedzie z matką, zemstę na rodzinie ojca, który się jej wyrzekł. Obrzydliwie bogatej, egoistycznej rodzinie. Książka jest jej zapisem, swego rodzaju pamiętnikiem pisanym w narracji pierwszoosobowej opisującym jej skrupulatnie planowane i realizowanie morderstwa. Historię tę spisuje siedząc w więzieniu, czekając na wynik apelacji do wyroku w sprawie morderstwa, którego akurat przewrotnie nie popełniła. Intryga zatem jest prosta, ale realizacja planu Grace już nie całkiem – inteligentna, sprytna, pomysłowa i zabawna wprowadza mocny aspekt komediowy powieści. Jednak pod tym kryje się coś poważniejszego – satyra naszej rzeczywistej współczesności, stylu życia i podejmowanych decyzji. Uwagi są przenikliwe, momentami bezlitosne, ale bardzo trafne. Narratorka to kobieta inteligentna, co prawda mocno zafiksowana na jednym temacie, planie zemsty, który choćby i jej miał zniszczyć życie, musi wykonać. Na jej przykładzie dostajemy więc świetny obraz osób, które nie potrafią odpuszczać, wybaczać, którym nie da się przemówić do rozsądku, gdy już coś sobie postanowią. Bohaterka zatem budzi w czytelniku mieszane odczucia, ale jest sprytna, dobrze wie, jak utrzymać naszą ciekawość przez całą lekturę. Aż do wielkiego, przewrotnego finału :) Podobało mi się, w mojej ocenie to bardzo fajny debiut. Myślę, że książka przypadnie do gustu tym, którzy na życie patrzą lekko ironicznie, ale zamiast płakać nad niedoskonałością świata, wolą się z niej śmiać :)

"Jak zabiłam swoją rodzinę" to intrygująca powieść, która skradła moje serce już od pierwszych stron. Opowieść przedstawia życie Grace Bernard, seryjnej morderczyni, która trafiła do więzienia za zbrodnię, której nie popełniła. W tym zgrabnie napisanym przewrotnym przewodniku przez jej wspomnienia, odkrywamy przygotowania, sposób działania i motywacje, które skłoniły ją do wyeliminowania wszystkich członków swojej rodziny po ojcu.

To, co mnie zauroczyło w tej książce, to unikalne połączenie humoru, ironii i refleksji nad trudnymi tematami, takimi jak relacje rodzinne i brak więzi. Powieść rzuca światło na życie ludzi, którzy pozornie mogą wydawać się szczęśliwi i doskonali, ale tak naprawdę nie jest. Grace, chcąc się zemścić za odrzucenie, planuje zemstę, pozbywając się stopniowo członków rodziny.

Jest to historia o desperackiej potrzebie zemsty, odrzuceniu i rozpadzie więzi rodzinnych, ukazując różne aspekty ludzkiej natury. Humor i sarkazm głównej bohaterki, choć nie dla każdego, dodają tej historii wyjątkowego charakteru.

W "Jak zabiłam swoją rodzinę" oprócz zbrodni i zemsty, otrzymujemy wnikliwy portret psychologiczny postaci, które stawiają wszystko na jedną kartę. Książka ta oferuje inteligentnie poprowadzoną fabułę, różnorodne wątki i zaskakujący finał, który doskonale dopełnia tę wyjątkową opowieść. Z pewnością warto dać szansę tej niekonwencjonalnej i przemyślanej książce.

"Jak zabiłam swoją rodzinę" autorstwa Bella Mackie wydane przez Wydawnictwo Dolnośląskie.

#współpracabarterowa

Grace Bernard okazała się bękartem bogatej szychy korporacyjnej - Simona Artemis. Jednak ten nie przyznaje się do córki z nieprawego łoza. Grace po śmierci matki postanawia więc zabić całą rodzinę Artemis w zemście.

Dość łatwa do opisania fabuła budzi ciekawość. Zawsze jest coś pociągającego w inteligentnych socjopatach, którzy są ewidentnie inni od nas samych i starannie satysfakcjonująco planują każdą swoją zbrodnie z najmniejszymi szczegółami. Grace trochę brakuje, popełnia błędy i ma chyba trochę więcej szczęścia co początkowo mnie odrzucało. Pierwsze 50-100 stron książki nie mogłem się wciągnąć, czytało mi się ciężko i mimo świetnego przekroju fabuły nie mogłem się w tym odnaleźć.... ALE!

Mamy do czynienia z czymś w rodzaju monologu, albo pamiętnika gdzie bohaterka opisuje co zrobiła w przeszłości. Forma czytana nie mogła do mnie trafić i kupiłem audiobooka czytanego przez Kim Sayar. Okazało się to strzałem w dziesiątkę - co zaczęło mnie wciągać i wciągać coraz bardziej, aż doszło do tego, że słuchałem książki robiąc wszystko i chodziłem ze słuchawkami wszędzie. Perspektywa pierwszej osoby znacząco wzmocniły pokłady immersji.

Szczególnie sprawiało to przyjemność ze względu na bogate przemyślenia i refleksje Grace dotyczące otaczającego świata i relacji społecznych. Również można wyczuć ciekawy komentarz dotyczący podziałów klasowych i stereotypowej próżności bogatej warstwy społecznej. Normalnie mogłoby mi to przeszkadzać, ale wszystko było tak przerysowane, że można było się w tym odnaleźć i wczuć nie zwracając uwagi na "realizm" .

Reklamowany komizm i humor do mnie nie trafił ale było w tym coś co zapewniało dobrą zabawę między brutalnymi morderstwami. Moim zdaniem książka była wartościowa, ciekawa i skłaniająca do refleksji. Nie jest to czas stracony, a wręcz czegoś mogliśmy się nauczyć w tym wszystkim. Zakończenie było zaskakujące - nie spodziewałem się go w całej pięknie zaplanowanej powieści. Pani Mackie dorobiła się świetnej, zapadającej w pamięć książki. Jeśli tematyka i gatunek to coś dla Was - to zdecydowanie warto po nią sięgnąć!

recenzja opublikowana na bookstagramie: [Adres usunięty]er

❝W końcu mało kto na tym świecie zdoła zrozumieć, jak można przed dwudziestym ósmym rokiem życia zabić z zimną krwią sześcioro członków własnej rodziny, po czym jak gdyby nigdy nic żyć sobie dalej bez cienia skruchy❞

———

Celem życia Grace Bernard jest zemsta na własnym ojcu, który w kryzysowym okresie pozostawił jej matkę zupełnie samą. Ten czyn miał kluczowe znaczenie w sprawie planów na przyszłość głównej bohaterki- Grace zdecydowała się pozbyć całej swojej rodziny. Każda zbrodnia popełniona przez nią jest kreatywnie i dokładnie zaplanowana. Czar pryska w momencie, gdy bohaterka trafia do więzienia za przestępstwo, które w rzeczywistości nie było jej dziełem, a na jej liście wciąż pozostała jeszcze jedna osoba do skreślenia. Jaki plan tym razem ma Grace Bernard?

,,Jak zabiłam swoją rodzinę” to pozycja, która całkowicie różni się od tych, po które zazwyczaj decyduję się sięgnąć. Mimo że po przeczytaniu tej książki ciężko było mi od razu określić, co o niej sądzę, to na pewno nie żałuję, że na nią trafiłam- to było ciekawe doświadczenie móc sięgnąć po tak oryginalną i intrygującą historię, łączącą dobrą rozrywkę z elementami kryminału.

Nie będę ukrywać, że autorka przykuła moją uwagę przede wszystkim swoim pomysłem na książkę w stylu mrocznej komedii. Od pierwszych stron historii ukazuje się czytelnikowi postać sarkastycznej, ale inteligentnej kobiety, która ma konkretny cel w życiu. Z jej osobistej relacji odbiorca dowiaduje się również, że nie wszystko poszło zgodnie z jej planem, a książka opowiada na zmianę o dwóch perspektywach czasowych, uchylając rąbka tajemnicy zarówno na temat przeszłości głównej bohaterki, jak i jej kolejnych zamiarów.

Nie sądziłam, że w tej historii odnajdę cokolwiek odkrywczego i zaskakującego, ale przyznaję, że się pomyliłam- i to bardzo. ,,Jak zabiłam swoją rodzinę” to z pewnością tytuł dla fanów historii wypełnionych po brzegi czarnym humorem i sarkazmem, który w tym przypadku został przedstawiony absolutnie genialnie, nadając jej niepowtarzalny charakter. Dobrą rozrywkę zapewniła mi przede wszystkim bardzo przyjemna narracja pierwszoosobowa, która odegrała tutaj kluczową rolę- jest to z pewnością jedna z największych zalet tej książki. Niełatwo oceniać w tym przypadku główną bohaterkę, której oczami czytelnik poznaje historię bazującą na tajemniczych śmierciach członków jej rodziny, aczkolwiek muszę przyznać, że sposób wypowiedzi i postawa Grace Bernard wielokrotnie wywoływały uśmiech na mojej twarzy, a ja sama dziwiłam się, jak dobrze bawiłam się na książce, której tematyka nawiązuje do popełniania zbrodni za zbrodnią.

Niestety dosyć często bywały momenty, że ilość informacji na temat pozostałych członków rodziny głównej bohaterki była naprawdę przytłaczająca, co skutkowało tym, że ciężko było mi przebrnąć przez te fragmenty podczas czytania, a moje myśli kierowały się zupełnie w inną stronę, nie do końca interesując się życiorysami sióstr, kuzynów i dziadków głównej bohaterki. Całokształt fabuły jest naprawdę intrygujący, jednak akcja miała również zastojowe, mniej ciekawe chwile, które nieco odebrały mi radości z czytania. Uważam, że doskonale sprawdziłoby się w tej historii odrobinę więcej dialogów ora dynamiki poza szeroko rozbudowanymi opisami.

Element akcji, który natomiast naprawdę przykuł moją uwagę to napięcie, coś w rodzaju chwili bez oddechu i ogromnego skupienia przed każdym kolejnym przestępstwem głównej bohaterki- jedyną rzeczą, która liczyła się w takich momentach, była odpowiedź na pytanie, czy ta zbrodnia również ujdzie Grace Bernard na sucho?

Niestety podczas zakończenia poczułam przez moment ukłucie rozczarowania ze względu, iż nie było ono dla zbyt wielkim zaskoczeniem i częściowo udało mi się je przewidzieć. Odnoszę wrażenie, że autorka bardzo chciała, by ta historia zakończyła się w nieoczywisty dla odbiorcy sposób, jednak mimo wszystko umożliwiła nawet w delikatnym stopniu domyślenie się czytelnikowi, jakie ma zamiary.

,,Jak zabiłam swoją rodzinę” to książka, która mimo wszystko dostarczyła mi naprawdę wiele wrażeń, a emocji i humoru w niej nie brakowało- idealna na tegoroczne wakacje, mroczna, ale przy tym również komiczna historia.

3,5/5⭐