Jak oddech

Dajcie się ponieść zimowej scenerii i spędzie ten czas z bohaterami książki "Jak oddech" :)

Hania po śmierci Łukasza, stara się wrócić do normalnego życia. Pracuje w kawiarni i lubi to, co robi. Jednak kiedy zostaje napadnięda, jej życie wywraca się do góry nogami.

Leon, bo tak ma na imię chłopak, który dopuścił się przestępstwa, przeprasza dziewczynę i oddaje to, co udało mu się zabrać z kawiarni. W tym samym czasie Hania dostrzega na jego nadgarstku bransoletę, którą kiedyś podarowała Łukaszowi. Jest zaskoczona, bowiem była przekonana, że jej ukochany zabrał ją ze sobą do grobu.

Leon twierdzi, że znalazł ją w szpitalu i od tamtej chwili jest ona jego talizmanem, który przyciąga szczęście. Wierzy, że odkąd ją ma, jego życie stało się lepsze.

Hania wraz z Leonem postanawiają, że będą nosić ją na zmianę. Ten srebrny łańcuszek staje się główną przyczyną ich spotkań. Lecz czy nie jest to tylko wymówka?

Między tym dwojgiem czuć chemię, jednak Leon jest bardzo tajemniczy i mało mówi o sobie.

Czy kiedy skrywane przez niego sekrety ujrzą światło dzienne, Hania będzie chciała kontynuować tę znajomość?

"Jak oddech" to książka pełna bólu i cierpienia, ale także dająca nadzieję na lepsze dni.

Bo kiedy ma się przy sobie samych życzliwych i dobrych ludzi, nic nie jest w stanie cię złamać.

Agata Czykierda-Grabowska utożsamiana jest z nurtem New Adult i choć rzadko sięgam, po tego typu książki, to do dziś pamiętam ocean emocji, które wywołała we mnie lektura "Jak powietrze". Teraz autorka powraca z jej kontynuacją.

"Jak oddech" opowiada o uczuciu, które rodzi się w najmniej spodziewanym momencie. Studiująca architekturę krajobrazu Hania, pracuje w uroczej kawiarence i przeżywa tu traumatyczne chwile podczas napadu. Na tak ostateczny krok decyduje się zdesperowany Leo. Jednak poczucie winy oraz przerażone oczy Hani, nie dadzą mu spokoju. Chłopak postanawia ją odnaleźć.

Tym razem na scenę wkracza młodsza siostra Dominika znanego nam z poprzedniej części. Fajnie upewnić się, że u niego i Oliwii wszystko w porządku.

Jesteśmy świadkami rodzącego się uczucia między dwojgiem ludzi. Mimo młodego wieku oboje dźwigają na swych barkach ciężary życiowych doświadczeń. I choć wszystkie wydarzenia rozgrywają się na tle zasypanej śniegiem Warszawy, na próżno tu szukać świątecznej atmosfery.

Niby to literatura dla młodych, a jednak dojrzała i w jakiś sposób ożywcza. Autorka cudownie nazywa i opisuje wszystkie emocje, a znowu mamy ich całą plejadę. Nawet największego twardziela poruszy przecież motyw chorego na raka dziecka, a zakończenie, które zafundowała nam pisarka - miażdży serce. I właśnie za ten rollercoaster uczuć cenię ją najbardziej.

Wciąż twierdzę, że już "wyrosłam" z tego gatunku, jednak czasem warto do niego powrócić, chociażby po to, by przypomnieć sobie, jak harcują motyle w brzuchu, gdy jest się zakochanym.

Trzy lata temu...

Są takie pożegnania, na które nigdy nie będziemy gotowi. Choć strach szarpie nas od środka, to wciąż mamy nadzieję... Mimo, iż wiemy, że tym razem cud się nie zdarzy...

I kiedy ten czas nadchodzi, masz ochotę powiedzieć milion tych ostatnich

słów, tylko nie wiesz, jak zacząć...

___

Hania nie miała łatwego dzieciństwa, na szczęście komuś udało się sprawić, że jej przyszłość zaczęła nabierać jaśniejszych kolorów. Dziś jest studentką i pracuje w jednej z warszawskich kawiarni. Przed nią kolejny dzień pracy, który wywróci do góry nogami życie tej młodej dziewczyny, a wszystko za sprawą napadu, który daje początek niecodziennej historii.

Czy Leo to naprawdę bandyta bez skrupułów?

A może po prostu chłopak, którego los podstawił pod ścianą i nie pozostawił wyboru?

Przypadek? Przeznaczenie? Pozostawię to Waszej ocenie.

___

Zazwyczaj nie sięgam po książki z nurtu

#newadult. Właściwie przeczytane przeze mnie książki z tego gatunku mogłabym policzyć na jednej ręce. Skuszona Waszymi opiniami, postanowiłam akurat tej historii dać szansę.

Cóż mogę o niej powiedzieć?

Z pewnością od pierwszych stron jest bolesna, mnóstwo w niej rozpaczy, smutku, żalu lęku i tęsknoty. Fabuła książki opowiada historię młodych ludzi, których życie w zasadzie nigdy nie oszczędzało i często było po prostu walką o przetrwanie. Naprawdę trudno wziąć na młode barki taką kumulację nieszczęść.

Opowieść pełna lęku o dziś i strachu przed jutrem, która pokazuje, że w życiu nic nie jest czarno białe, a każdy z nas ma w sobie tę ciemną i tę jasną stronę. Nie brak tu jednak

tlącej się nieśmiało iskierki nadziei.

Czuję się emocjonalnie sponiewierana tą książką, tym bardziej, że poruszany w niej temat dotyka mnie osobiście. To spowodowało, że chyba nie byłam jeszcze na nią gotowa, co ABSOLUTNIE nie oznacza, że książka nie wzbudziła mojego zainteresowania i nie jest godna polecenia.

___

Czy tak smutna historia ma szansę na szczęśliwe zakończenie? Czy marzenia mogą się spełnić, jeśli wystarczająco mocno tego pragniemy?

Wierzę, że tak, a jeśli mamy obok osobę, której możemy powiedzieć "kiedy jestem z tobą, naprawdę wierzę, że potrafię latać i po raz pierwszy ufam, że moje skrzydła mnie nie zawiodą, kiedy wreszcie zdecyduję się skoczyć", to już na pewno ❤️

___

PO DWÓCH STRONACH KONFLIKTU? A MOŻE JEDNAK NIE. SŁOWO O BOHATERACH

Główna bohaterka to ambitna i doświadczona przez życie dziewczyna. Osoba odważnie stawiająca czoła wyzwaniom stawianym przez los. W sytuacjach nerwowych reagująca… śmiechem. Hania zdobyła moją sympatię, choć początki jej relacji z Leo wydawały mi się nieco dziwne. Kim jest zatem Leo? Na pierwszy rzut oka można byłoby przykleić mu łatkę złodzieja. W końcu zrobił coś bardzo złego. Dość szybko jednak pozwala poznać autorka jego wrażliwe strony duszy. Nie jest bez sumienia, a nękające go wyrzuty skłonią go do podjęcia działania. Skąd jednak przyszedł mu do głowy podobny pomysł dotyczący dokonania przestępstwa? Nie dla własnego kaprysu, podpowiem. Niemniej jednak szczegóły pozostawię dla siebie, by pozwolić Wam cieszyć się możliwością samodzielnego odkrywania.

MIŁOŚĆ I CHOROBA – SŁOWO NA TEMAT FABUŁY

To historia o miłości, rodzącej się w dość nietypowej sytuacji. O miłości mentalnej, budowanej na otwarciu się na drugiego człowieka i wysłuchaniu go. Podarowanych szansach, bo przecież nie warto skreślać ludzi bazując tylko na powierzchowności. Autorka nie zapomniała o namiętności, więc ci, którzy lubią podobną intymność wplataną w romantyczne historie, nie zawiodą się. „Jak oddech” to jednak także opowieść o odchodzeniu, o śmierci, o podejmowanych próbach ratunku. Wszak cierpienie zdaje się być nieodłącznym elementem naszego życia i o tym jest ta książka, trochę słodka i trochę gorzka. Ściskająca za serce. Powiedziałabym jednak, że pomimo świątecznej okładki, wszak ostrokrzew niewątpliwie kojarzony jest z grudniowym okresem celebrowania narodzin Dzieciątka, niewiele tutaj świątecznego klimatu. Jeśli nastawiacie się na książkę przybliżającą czas Bożego Narodzenia, nie tędy droga.

PODSUMOWANIE

Sięgnęłam po niniejszą powieść niewiele już pamiętając z historii „Jak powietrze” i muszę powiedzieć, że udało mi się w nią wejść płynnie i gładko. Zdaje się, że to opowieść o losach nowych głównych bohaterów, więc wcale nie trzeba mieć znajomości poprzedniczki. „Jak oddech” to historia o miłości, która rodzi się w dość kontrowersyjnych okolicznościach, o namiętności i pożądaniu, o śmierci, chorobie, niekoniecznie podszyta świątecznym tłem. Ja na powieści się nie zawiodłam, więc ze swojej strony romantyczkom mogę polecić.

Leo przygnieciony codziennością dokonuje napadu na niewielką kawiarnię. Ofiarą pada Hania. Dziewczyna w pierwszej chwili nie zdaje sobie sprawy co się dzieje. Ostatecznie jednak oddaje zawartość kasy fiskalnej i własną biżuterię. Chłopaka dopadają wyrzuty sumienia, ale czy to tylko fakt popełnienia przestępstwa, czy czar jaki rzuciła na niego młoda kelnerka? Chce zwrócić łupy, jednak niespodziewa się do czego zdolna jest ta dziewczyna. Los zgotował dla tej dwójki inny plan...

Początkowo zamierzałam zacząć czytać od pierwszej części "Jak powietrze" jednak okazało się, że nadal nie ma jej na Legimi, a egzemplarza papierowego nie posiadam. Wiedząc, że można te książki czytać niezależnie zabrałam się więc za drugi tom. I muszę przyznać, że dobrze się stało. Po lekturze mam niestety bardzo mieszane uczucia. Jednocześnie w końcu uświadomiłam sobie, że literatura new adult jest już nie dla mnie. Ta powieść jest sklasyfikowana jako obyczajówka/romans, ale według mnie powinno być zaznaczone, że dotyczy to "młodych dorosłych". Zabrzmię teraz jak jakaś stara baba 😄, ale po prostu ogólna tematyka, problemy tak młodych bohaterów nie wywołują we mnie już większych emocji jak było to jeszcze parę lat temu. Wręcz przeciwnie, niektóre sceny mnie zwyczajnie irytują lub nudzą. Moja subiektywna ocena będzie więc lekko krzywdząca i zdaję sobie z tego sprawę, jednak nie będę się dla zasady sztucznie zachwycać.

Przeczytałam, zakończenie rzeczywiście jest mocne i wzruszające jednak to co je poprzedzało nie do końca trafiło w mój gust. Nie była to powieść, którą czytałam z zapartym tchem, ściskając kciuki i kibicując głównym bohaterom.

Żeby jednak nie było tak negatywnie to muszę pochwalić za kreację głównej postaci męskiej. Leo to bardzo mocno zarysowany bohater. Mimo młodego wieku doświadczył wiele zła, które go zahartowało i w pewien sposób ukształtowało. Walczy sam ze sobą, nie zawsze podejmując właściwe decyzje.

Fabuła przepełniona jest bólem. Bardzo mocno odczuwa się niesprawiedliwość, która drąży dusze bohaterów i napędza ich do działania.

Mam jeszcze jedno "ale" dotyczące okładki. Jest dosłownie obsypana ostrokrzewem co sugerowałoby tematykę świąteczną. Jest zima, śnieg, mróz, ale świąt tu nie uświadczycie. To nie ta estetyka, a główny wątek jest od niej daleki. Wiele osób może to totalnie zmylić przez co również rozczarować.

I co ja mam Wam więcej napisać? Chyba tylko tyle abyście nie sugerowali się moją opinią. Książka nie jest zła, jednak zwyczajnie nie sprostała moim oczekiwaniom. Zdecydowanie wolę historie dotyczące dojrzalszych bohaterów, tym bardziej jeśli główny wątek ma dotyczyć romansu.

To już moja przedostatnia "świąteczna" książka w tym roku, popełniłam jakiś osobisty rekord z książkami w takim klimacie. Niczego nie żałuję. Jest super . 😁

Hania jest studentką, pracuje w warszawskiej kawiarni. Podczas zimowej zmiany na kawiarnie ktoś napada. Leon potrzebował pieniędzy więc postanowił to zrobić. Tylko dlaczego zżerają go wyrzuty sumienia? I ciągle w głowie ma przerażone oczy kelnerki..

Zanim usiądziecie do lektury to zaopatrzcie się w dużą ilość chusteczek. Hania. Jej poharatane serce bolało i mnie. Autorka w taki sposób pisze o emocjach, że nie sposób przejść obok tych słów obojętnie. Leo też nie należy do tych, których życie rozpieszcza. Oboje w jakiś sposób są "samotni".

Podobało mi się jak autorka stworzyła rodzinę Hani. Z takimi to normalnie konie kraść! Klimat zimy również bardzo mi się podobał. Szkoda, że u nas nie ma tyle śniegu! 🥰

Historia Hanii i Leo jest bardzo nieszablonowa, poruszane są bardzo trudne tematy. Choroba, strata, żałoba, depresja. Dużo łez uroniłam przy tej książce, ale też momentami się uśmiechałam. Balans jak najbardziej był.

Świetna historia, która pokazuję, że zawsze trzeba mieć wiarę i siłę do dalszego życia, mimo wszystko.

Zamknęłam tę książkę i byłam pewna.

Wiedziałam to, gdy byłam już w połowie. Wiedziałam to, gdy Leo patrzył w okno domu Hani. Wiedziałam, a raczej czułam…, że to idealna książka dla mnie. Tak bardzo w moim stylu. Tak bardzo emocjonalna. Tak bardzo cudowna. Tak bardzo zimowa. Tak bardzo miłosna. Tak bardzo smutna.

Ta książka była dla mnie JAK ODDECH, kiedy ją czytałam. Była moim oddechem w grudniowy wieczór, kiedy miałam wrażenie, że wszystko mnie przytłacza. Była moim oddechem rano. Zostawiłam w niej cząstkę mnie.

Historia Hani i Leo poruszyła czułe struny w moim sercu. Dała przyjemne ciepło, pozwoliła czuć szczypiący w policzki mróz, bo zima w tej książce była sroga. Wywołała błąkający się na ustach uśmiech. Miłość bohaterów, choć zaczęła się nietypowo, bo od napadu, była jak z bajki. Intensywna, pochłaniająca, dająca nadzieję, przywracająca do prawdziwego życia.

Nie myślcie jednak, że to cukierkowa love story. Nie. To książka, gdzie strata i ciężka choroba odgrywa znaczącą rolę. Momentami to powieść bardzo bolesna, pełna rozpaczy, bezsilności, samotności i smutku. Były momenty, kiedy miałam łzy w oczach. Wtedy tak bardzo chciałam szepnąć bohaterom do ucha, że jeszcze będzie pięknie, chciałam ich zamknąć w pełnym wsparcia uścisku.

Pisałam już takie słowa, ale muszę je powtórzyć:

Są takie książki, które sprawiają, że myśli krążą tylko wokół nich, bohaterowie przechadzają się po głowie, a ty nie pragniesz niczego innego jak przeczytać jeszcze raz od początku. Raz jeszcze to przeżyć. Stać się cichym obserwatorem rozgrywanych zdarzeń.

Taką książką jest dla mnie „Jak oddech”.

To nie jest historia bez wad. Bohaterowie zachowują czasem się nieodpowiednio do sytuacji, są naiwni. Zdarzają się powtórzenia już oczywistych dla czytelnika faktów czy myśli. Jednak dla mnie to wszystko jest nieważne, nie obniża mojego zachwytu. Przymykam oko, bo historia Leo i Hani bardzo mnie zauroczyła!

Przeczytajcie, oddychajcie, miejcie nadzieję

Niby znałam tę historię, bo czytałam ją jeszcze w pierwszym wydaniu, ale zrobiła na mnie tak samo duże wrażenie jak za pierwszym razem. Zimowa, nieświąteczna, smutna, ale i momentami słodka, idealnie wyważona jak korzenne pierniki z lukrem.

Ogromnie mi się podobała, przez tą prawdziwość, realność, nawet wręcz przyziemność. Przez ogrom emocji, przez to, że chwyta za serce i nie puszcza do ostatniej strony. Bohaterowie to ludzie z charakterem, z wadami i zaletami, z trudnościami, przeszłością, ale i otwartym sercem. Nie ma możliwości nie kibicować Hani i Leo w dążeniu do tych chwil szczęścia, chociaż los nie bywa dla nich łaskawy. Chociaż jest to powieść smutna, to napisana została tak lekko i z wielkim wyczuciem, że nie przygnębia czy przytłacza.

Dla mnie to chyba jedna z lepszych obyczajowych książek tego roku. Przeczytajcie, choćby i nawet w lipcu, jeśli nie zdążycie w te święta, bo jest warta każdej minuty przy niej spędzonej. Polecam.

Kawiarnia, w której pracuje Hania, to spokojne miejsce, zwłaszcza gdy na dworze szaleją śnieg i mróz. Jakie wielkie jest zdziwienie dziewczyny, gdy właśnie w jeden z takich śnieżnych dni w lokalu pojawia się mężczyzna z pistoletem w dłoni. Hania oddaje mu zawartość kasy i ma nadzieję, że będzie w stanie szybko zapomnieć o tym nieprzyjemnym zdarzeniu. Dziewczyna nie wie, że już wkrótce w jej życiu pokomplikuje się wiele spraw.

Nadal nie wiem do końca, co sądzę o tej książce. Czytało mi się ją naprawdę przyjemnie, a po jej lekturze z pewnością sięgnę po wcześniejszą część jak i po inne powieści autorki. Wydaje mi się, że po prostu sięgnęłam po tę książkę w niewłaściwym dla niej (i dla mnie) momencie. Na odbiór zapewne wpłynął także fakt, że nie czytałam poprzedniego tomu. Nie jest to wymagane, bo Jak oddech to oddzielna historia, jednak na pewno łatwiej byłoby mi się odnaleźć w początkowych rozdziałach, gdybym miała już za sobą opowieść Oliwii i Dominika.

Moim głównym problemem podczas czytania były pierwszoplanowe postacie. Nie potrafiłam zrozumieć niektórych wyborów dokonywanych przez Hanię i Leo. Jak oddech to historia gwałtownej, młodzieńczej miłości, jednak momentami było dla mnie zbyt wiele decyzji podejmowanych bez zastanowienia, bez chwili zawahania. Tak, ja już wspominałam, bardzo spodobał mi się styl pisania autorki. Sprawiał on, że książkę czytałam z przyjemnością. Kolejną rzeczą, która przypadła mi do gustu, był klimat całej powieści. Nie była to opowieść świąteczna, a raczej zimowa. Śnieg wciąż towarzyszył głównym bohaterom, podążał za nimi krok w krok i doskonale czułam to w czasie lektury. Plusem tej historii było również to, jak wiele odnalazłam w niej ważnych tematów. To nie była jedynie opowieść o gwałtownym uczuciu rodzącym się między dwojgiem młodych ludzi, ale książka także o takich problemach jak choroba czy śmierć bliskiej osoby. Myślę, że niejednemu czytelnikowi w czasie lektury Jak oddech w oczach zakręcą się łzy.

Hania studiuje i pracuje w warszawskiej kawiarni. Nie spodziewa się, że ten z pozoru spokojny dzień zostanie “zwieńczony” napadem na jej miejsce pracy. Leo upadł na dno, to desperacja doprowadziła go do tego kroku. Czy łupy, które zdobył podczas napadu z bronią w ręku rzeczywiście były tego warte? Coś nie pozwala mu zapomnieć o napotkanej kelnerce. Postanawia ją odnaleźć.

Czy kiedykolwiek czuliście tak mocno, że nogi ciągle nosiły Was w pobliże ukochanej osoby, choć nie zawsze było po drodze? Leo i Hania przepadają w sobie bez opamiętania, choć ich pierwsze spotkanie kompletnie nie wpisuje się w schemat randki. Autorka “Jak oddech” sprawiła, że historia tych dwojga wgryza się dogłębnie w nasze serce, sadza nas w fotelu kolejki górskiej i pcha ku niezapomnianym emocjom. Fabuła otula nas ciepłym nostalgicznym płaszczem. W jej tle majaczy nowotwór, dorzucając do worka jeszcze więcej wzruszeń. Czy jest tu świątecznie? Nie, ani trochę. Życie bohaterów nie pozwala im na bożonarodzeniową sielankę. “Jak oddech” wpisuje się jednak w ramy powieści zimowej. Mamy tu dużo śniegu i mróz, który z pewnością zaszczypie nas w policzki, szczególnie na dachu dziesięciopiętrowego bloku. Bardzo polubiłam bohaterów tej książki. Hania jest subtelna i odważna. A Leo? On po prostu bardzo kocha swoją rodzinę i jest gotów na każde poświęcenie. Zakończenie tej historii było bardzo burzliwe. Zadziało się sporo, szybko, a ja nie mogłam oderwać się od czytania. Zanim się obejrzałam, prześledziłam wzrokiem ostatnie zdania epilogu. To było cudowne doświadczenie! Spotkałam się z twórczością pani Agaty po raz pierwszy i wiem, że nie ostatni. Świetne, lekkie pióro, przez które się płynie. Wspaniałe i przemyślane dialogi. Piszę tę recenzję bardzo na świeżo. Skończyłam lekturę niecałą dobę temu i nadal czuje, jak serce przyspiesza mi na myśl o relacji, jaka połączyła Hanię i Leo. Chyba nie muszę pisać, że polecam tę książkę z czystym sumieniem, prawda? I choć to druga część cyklu Jak powietrze, “Jak oddech” możecie przeczytać bez znajomości pierwszego tomu.

Kiedy sięgałam po książkę Agaty Czykierdy-Grabowskiej, nie wiedziałam, czego mogę się spodziewać. Ale takiego ogromu emocji, jakie dostałam wraz z jej lekturą, nie przewidziałam…

To nie jest powieść świąteczna, nawet zimowa, a przynajmniej nie w dosłownym tego słowa znaczeniu. Ona jest…

Pełna bólu, który niczym kowadło zaciska się na naszej szyi, kiedy czujemy gulę w gardle i potok łez pod powiekami.

Strachu, który jest udziałem bohaterów, ale i naszym. Pochłania go tak bardzo, że nie wiemy w pewnym momencie, czy to jest nadal ich strach, czy już może bardziej nasz…

Smutku, który ma wiele twarzy, a jedną z nich jest oblicze małego chłopca, który ma tylko jedno marzenie – chce polecieć balonem…

Ciepła, które zamyka się w czterech ścianach domu, patchworkowego domu będącego oazą życiowych rozbitków, którzy się odnaleźli mimo przeciwności losu, aby stworzyć razem coś pięknego. Coś trwałego, pełnego bezpieczeństwa i miłości, na której straży stoi… krzak róży.

Walki… z samym sobą, ale i z całym światem. Z nierównym przeciwnikiem, w starciu z którym jesteśmy skazani z góry na porażkę. A mimo to podejmujemy się jej. Bo wciąż tli się w nas wątły płomyk nadziei na to, że w tym pojedynku będziemy mogli okazać się zwycięzcą…

Aż w końcu miłości. Miłości tak nieoczekiwanej, niespotykanej, która pojawiła się w ich życiu, bo tak miało być. Która miała być dla każdego z nich jak oddech… Dla niej, jak nowy, zapomniany haust powietrza, którego nie czuła w piersiach od tak dawna. Od momentu, kiedy odszedł… Dla Niego, jak coś, co stanowi jasny promień w jego trudnym życiu. Nie chciał jej i pragnął jednocześnie ze wszystkich sił. Nie zasłużył na nią, a równocześnie tak bardzo mu się należała…

Ta książka jest… nie umiem napisać nic więcej. Po prostu przeczytajcie.

Podsumowując:

Choć w powieści Agaty Czykierdy-Grabowskiej pojawia się zima i wątek świąteczny, ja odbieram ją jako historię na wskroś uniwersalną. Opowieść o dwójce ludzi, którzy potrzebowali siebie jak powietrza jeszcze na długo wcześniej, zanim na siebie trafili. Ich spotkanie było jak głęboki oddech, który z jednej strony sprawiał, że się dusili, a z drugiej tchnął w ich życie, niczym w żagle, wiatr, który sprawił, że mogli w końcu swobodnie dryfować, odczuwać je i zachłannie brać dla siebie całymi garściami. Pozornie zwyczajna historia o miłości, która była tak piękna, jak trudna i pełna przeciwności. Miłości, którą po prostu czuło się podczas lektury. Uczucia, na które oboje tak bardzo zasłużyli... Polecam!

Hania jest studentką architektury krajobrazu. Jakiś czas temu pożegnała bliską osobę i od tamtej pory próbuje się pozbierać, lecz efekty końcowe są marne.

Leo też nie ma w życiu lekko. Odkąd jest pelnoletni, przejął na siebie obowiązki głowy rodziny i utrzymuje dom. Ma pod swoją opieką także młodszego brata, który jest ciężko chory. Aby zapewnić mu wyżywienie i leki, wpadł na głupi pomysł, by obrabować kawiarnię na drugim końcu miasta.

Jednak takie zachowanie nie jest w stylu chłopaka i po chwili zaczyna mieć wyrzuty sumienia. Śledząc dziewczynę, wrzuca skradzione łupy do jej skrzynki pocztowej. Hania pragnie dowiedzieć się czegoś więcej o młodym złodzieju i w dość zabawny sposób go przyłapuje.

Podczas bójki, która się między nimi zrodziła, Hania dostrzega znajomy przedmiot na nadgarstku Leona. Rzecz, którą podarowała niegdyś osobie bardzo bliskiej...

Książkę czyta się szybko i choć nie jest to pozycja świąteczna, historia toczy się zimą i wprawia nas w nastrój zbliżających się świąt. Akcja jest szybka, ciągle coś się dzieje, a my jesteśmy świadkami rozterek bohaterów.

Jedyne do czego muszę się przyczepić, to sceny erotyczne. Mam wrażenie, że zepsuły tę piękną i poruszającą historię.

Jeżeli macie ochotę na słodko-gorzką historię, która jest pełna emocji, nie tylko tych dobrych, ale i złych, koniecznie przeczytajcie! Nie jest to cukierkowa love story. Historia jest przepełniona bólem i nadzieją na lepsze jutro. Opowiada o stracie, miłości i o tym, jak pokochać siebie na nowo. Polecam!

"Jak oddech" AgatyCzykierdy-Grabowskiej to kolejna powieść świąteczna, którą miałam okazję przeczytać. Sięgając po tę powieść nie miałam pojęcia, że jest ona kontynuacją książki "Jak powietrze", której oczywiście nie czytałam 🙈 Ale przyznaję, że nieznajomość pierwszej części w niczym mi nie przeszkadzała.

Ona- studentka pracująca w małej warszawskiej kawiarni.

On- młody chłopak doświadczony przez los.

Hania rozpoczynając swoją zmianę nie wie, że ten dzień zapadnie jej w pamięci na bardzo długo oraz całkowicie zmieni jej życie.

Leo by zdobyć potrzebne mu pieniądze gotów jest zrobić wszystko. Jest tak zdesperowany, że postanawia napaść na kawiarnię w której pracuje Hania. Zdobyte pieniądze zadowoliły go jednak przez chwilę, a przerażone oczy kelnerki prześladują go cały czas. Leo postanawia odnaleźć Hanię i zwrócić skradzione pieniądze..

"Jak oddech" to z pewnością dobra książka, dla niektórych może nawet bardzo dobra. Mnie osobiście nie zachwyciła tak, jak na to liczyłam. Zacznę od tego, że jest to powieść bardzo smutna, nostalgiczna, autorka porusza w niej trudne tematy, choroba w rodzinie, strata bliskiej osoby, ukazje nam problemy z jakimi na codzień zmagają się Hania i Leo, jak sobie z nimi radzą. Do tego mamy pięknie opisaną młodzieńczą miłość. I to wszystko było piękne i nie ukrywam, że czytając gdzieś tam uroniłam łzę. Ale jest też wątek erotyczny, a ja jestem tak anty do takich wątków, że wybaczcie, ale zwyczajnie nie mogłam tego czytać, omijałam szerokim łukiem 🙈😅 Dla mnie pewne sceny były opisane zbyt szczegółowo, w moim odczuciu były zbędne i stąd moja ocena tej książki będzie niższa. Ale ale..  popłakać sobie przy niej też popłakałam 🙈 Bo koniec końców to nie jest tylko książka o młodzieńczej miłości z happy endem. Z pewnością historia Hani i Leo nie jednego wzruszy do łez.

Podsumowując, książkę oczywiście polecam, bo jest to naprawdę dobra powieść. Niezwykle wzruszająca i smutna, potrafi skłonić czytelnika do refleksji. Jeżeli macie ochotę na taką powieść, która wyciśnie z Was trochę łez to śmiało czytajcie.

Jak oddech to druga część serii, jednak podczas czytania w niczym mi to nie przeszkadzało. Piękna i jakże wzruszająca książka! O trudnej, wystawionej na próbę miłości. Fakt, może mało w niej klimatu świątecznego, jednak posiada swój urok. Autorka kupiła mnie bez reszty. Pochłonęłam ją w jeden dzień i myśle, że Wy również tak zrobicie. Te wszystkie emocje kumulowały się we mnie do końca książki, aż dały swój upust podczas końcówki. Miliony pytań pojawiały się w mojej głowie, byłam oburzona, wzruszona, smutna, zadawałam sobie pytanie „Jak mogłeś?!” To nie mogło się tak skończyć!

Strasznie podobał mi się styl autorki, dialogi bohaterów skłaniające nas do refleksji i własnych przemyśleń. Ukazanie młodych ludzi, którzy obarczeni problemami czasem nie mają innego wyjścia, czasem jednak zdarza się coś, co może być dla nich światełkiem w tunelu. A czasem, czasem tym światełkiem może być druga osoba, to dzięki niej zyskujemy siłę.

Ukochałam tą książkę i serdecznie Wam ją polecam!

Dla Hani to dzień jak codzień. Pracując w kawiarni młoda studentka architektury nie spodziewa się, że w rym miejscu mogłoby dojść do napadu. A jednak…

Zamaskowana postać pojawia się nagle, ale czy wzbudza jej strach? Wszak Hania swoje w życiu już przeszła…

Dla Leo napad i zdobycie pieniędzy było ostatecznością. Niestety, musiał podsunąć się do tego by choć trochę polepszyć swoją sytuację. Da mu to chwile wytchnienia, a przecież rodzinne sprawy pochłaniało całe jego wynagrodzenie. On nie był taki, nie posunąłby się do skrzywdzenia innej osoby, ale życie zaczynało go przerastać. Musial to zrobić i zrobił. Niestety, dziewczyna z kawiarni i dręczące go poczucie winy spędzało sen z powiek, postanowił zwrócić wszystko, jednak nie spodziewał się, że dziewczyna będzie tak zdeterminowana i nieustępliwa w swoich zamierzeniach

Hania jest studentką architektury krajobrazu. Jest zaradna oraz ambitna. Choć tak naprawdę nie musiałaby pracować, to dorabia w kawiarni. Gdy była dzieckiem, jej starszy brat adoptował ją oraz jej bliźniaka, w innym wypadku prawdopodobnie trafiliby do domu dziecka. Dziewczyna jest mu bardzo wdzięczna. Kiedy pewnego popołudnia ktoś robi napad na jej miejsce pracy, jej życie wywraca się o trzysta sześćdziesiąt stopni.

Sprawcą napadu jest Leo, kolejny młody człowiek poturbowany przez życie. Po śmierci ojca wychowywała go samotnie matka. Kiedy jego młodszy brat zachorował na białaczkę, Leo poczuł się bezsilny. Leki kosztowały, a im brakowało pieniędzy. Do tego wszystkiego doszła redukcja etatu, w związku z czym stracił pracę. W ułamku sekundy wprowadził w życie swój niezbyt przemyślany pomysł i ruszył w zamieć, by siłą odebrać pieniądze z kawiarni.

Historia Hani i Leo jest zarazem słodka i gorzka. Kto by pomyślał, że z tego, w jaki sposób się poznali, może zrodzić się gwałtowne, piękne, namiętne uczucie. Oboje mają połatane serca, gdyż życie ich nie oszczędzało i jak widać, w dalszym ciągu nie ma zamiaru odpuścić. Pokochałam tę parę bohaterów, a po przeczytaniu ostatniej strony bardzo ciężko było mi się z nimi rozstać. Uważam, że to jedna z najpiękniejszych, rozczulających historii zimowych, która dogłębnie mnie poruszyła. Autentycznie podczas lektury tej książki, ocierałam łzy z oczu.

Jeżeli szukacie czegoś z Bożym Narodzeniem w tle, to w „Jak oddech” tego nie znajdziecie, nie jest to pozycja o tematyce świątecznej, ale zimowej owszem. Za oknami postaci występujących w powieści panuje zamieć. Jest bardzo zimno, a śnieg otulił każdy skrawek ziemi. Uwielbiam takie tło w książkach, zwłaszcza jeśli na tapecie jest kawiarnia, w której można się ogrzać, pijąc gorącą czekoladę lub herbatę.

Jest to drugi tom powieści, lecz nie obawiajcie się sięgać po nią, nie znając poprzedniej części. Ja również jej nie znam i zupełnie mi to nie przeszkadzało w lekturze. Z tego, co się zorientowałam, to pierwszy tom odnosi się w głównej mierze do Dominika – starszego brata Hani oraz jego partnerki Oliwii. Przyznam, że ta para zrobiła na mnie duże wrażenie, choć w „Jak oddech” odgrywa tylko drugoplanową rolę. Chętnie poznam ich historię, zawartą w „Jak powietrze”.

Jeśli macie ochotę trochę się rozmarzyć, a trochę wzruszyć, to koniecznie sięgnijcie po tę książkę. Gwarantuję Wam miłą, literacką ucztę. Tylko nie zapomnijcie o chusteczkach higienicznych w pobliżu miejsca, w którym będziecie ją czytać!

„KIEDY JESTEM Z TOBĄ, NAPRAWDĘ WIERZĘ, ŻE POTRAFIĘ LATAĆ…”

Hania to młoda i zdolna studentka, która pracuje w małej warszawskiej kawiarni. Kiedy zaczyna swoją zmianę, nie spodziewa się, że to właśnie w tym miejscu dojdzie do napadu. Tego dnia Hania nigdy nie zapomni i choć jeszcze o tym nie wie, jej życie właśnie od teraz się zmieni…

Leo pomimo młodego wieku czuje że sięgnął już dna. Postawiony pod ścianą zwaną życiem, napada i rabuje pobliską kawiarnie. Poczucie winy nie daje jednak o sobie zapomnieć. Podobnie wielkie jak spodki oczy kelnerki.

#jakoddech to moje pierwsze spotkanie z autorką. Opis książki bardzo mnie zaciekawił i muszę przyznać, że się nie zawiodłam. W książce znajdziemy młodzieńczą miłość, jednak na szczęście nie jest to typowe love story. Tytuł idealnie odzwierciedla ukazane w książce uczucia i emocje, które obezwładniają bohaterów.

Obok nastoletniego zauroczenia, które jak wiemy rządzi się swoimi prawami, autorka porusza również inne wątki, które chwytają czytelnika za serce. Historie ludzi prawdziwie doświadczonych przez życie. Walkę z czasem i samym ze sobą. W przedstawionej w książce historii nie brakuje cierpienia bohaterów, które po raz kolejny uświadamia nam co jest w życiu naprawdę ważne.

"Kiedy jestem z Tobą, naprawdę wierzę, że potrafię latać i po raz pierwszy ufam, że moje skrzydła mnie nie zawiodą, kiedy wreszcie zdecyduję się skoczyć..."

Przyszła dziś kolej na drugą książkę z paczki świątecznej, którą otrzymałam od wydawnictwa Czwarta Strona:)

Historia, którą przedstawiła w swojej powieści Pani Agata Czykierda-Grabowska wzruszyła mnie... A nawet bardzo... czasami w życiu niektórych osób dzieją się takie rzeczy na które Ci ludzie nie zasługują... więc... dlaczego życie czasami jest niesprawiedliwe?

Jeżeli chodzi o okładkę to jest piękna, prosta i można rzec świąteczna, natomiast wnętrze... przepełnione bólem i smutnymi wydarzeniami... Jak dla mnie nie jest to opowieść świąteczna lecz zimowa. Taka w sam raz na grudniowe wieczory 💙

Główni bohaterowie są po przejściach. Emocjonalnie rozbici. Ciężko im się otworzyć przed nową osobą...

Hania - straciła swojego chłopaka, który zmarł na raka, natomiast Leo próbuje za wszelką cenę pomóc swojemu bratu. Pewnego dnia posuwa się do tego, że okrada kawiarnię, w której pracuje Hania...

Ktoś może pomyśli, że to kolejna prosta i miłosna historia.. otóż nic bardziej mylnego. Autorka zaserwowała nam wiele emocji poruszając przy tym temat nowotworów...

Wierzcie mi...

Chusteczki pod ręką wskazane...

Polecam każdemu przeczytać!

.

Książka jest świetna, pomimo ciężkiego tematu można z niej wyciągnąć wiele wniosków i dużo nauczyć się od naszych bohaterów.

To jak?

Przeczytacie?

"Jak powietrze", czyli pierwszy tom serii Agaty Czykierdy-Grabowskiej czytałam w pierwszym wydaniu wiele lat temu. To był jeden z moich początków odkrywania polskiej literatury i pamiętam jak miło zaskoczona byłam oferowaną historią. Nie spodziewałam się jednak, że autorka pokusi się o kontynuacje, ponieważ losy głównych bohaterów były dla mnie zamknięte i ostateczne. Z tym większą ciekawością zdecydowałam się więc na ciąg dalszy.

Autorka zrobiła jednak unik i nie kontynuowała wydarzeń z życia Oliwii oraz Dominika (na szczęście!), którzy okazali się jedynie wzmianką w tle a postawiła na nową parę bohaterów. Tym sposobem zaserwowała nam nową opowieść w stylu New Adult, którą bez problemu możecie czytać dowolnie - z zachowaniem chronologii lub też nie.

Chociaż minęło sporo czasu od premiery pierwszego tomu to "Jak oddech" utrzymana jest dokładnie w tym samym stylu - lekko prowadzona fabuła ustępuje miejsca wiarygodnym dialogom a bohaterowie wykreowani są niczym postacie z krwi i kości, szczere, racjonalne w swoich działaniach oraz sympatyczna i dające się lubić od pierwszych stron. Hania i Leo, to o nich mowa, na pierwszy rzut oka różnią się od siebie niczym woda i ogień a jednak chemia pomiędzy nimi wyczuwalna jest już od pierwszych stron i to widać jak idealnie do siebie pasują. Ich wątek romantyczny nie jest jednak nachalny a opiera się na prozie życia i chyba to w tym wszystkim jest najlepsze.

Wszystko rozpoczyna się w małej, urokliwej kawiarence, w której pracuje Hania. Niespodziewany napad zmienia życie młodej dziewczyny nieodwracalnie. Leo, zdesperowany i pokonany przez życie, zrobi wszystko, by zdobyć potrzebne mu pieniądze. Jednak nie spodziewa się wyrzutów sumienia, które poprowadzą go ku wystraszonej kelnerce. "Jak oddech" to zatem lektura o popełnionych błędach, trudnym życiu oraz o wybaczaniu i drugich szansach, które powinny czekać na każdego z nas. Historia piękna, emocjonalna i równie dobra co część pierwsza, więc zdecydowanie polecam dać jej szansę, szczególnie w przedświątecznym czasie jeśli macie ochotę na odpowiedni klimat.

Jeśli nie znacie prozy autorki i jej książki są dopiero przed Wami to tym bardziej polecam zacząć od serii Jak powietrze", ponieważ jest lekka jak piórko i szybko porywa czytelnika w swoje objęcia. To słodko-gorzka proza życia z którą łatwo jest się utożsamić. Nie mniej czytając wszystkie wydane do tej pory książki Agaty myślę, że żadna nie pozostanie Wam obojętna, ponieważ autorka cudownie manewruje w lawinie przeróżnych emocji.

Z nieba sypie biały puch, a w domu powoli czuć już świąteczną atmosferę. ❄️🎄 Gorąca, zimowa herbata czeka w ogromnym kubku, świątecznym, a jakże. 🤩 To znak, że bezkarnie można już czytać świąteczne powieści, oglądać filmy i słuchać ulubionej playlisty. ❤️ Co prawda ja zaczęłam to robić już jakiś czas temu, ale uwielbiam ten okres oczekiwania na Święta Bożego Narodzenia i nie potrafię sobie odmówić, by móc się cieszyć nim jak najdłużej. 🥰

•

Hania jest spokojną studentką architektury krajobrazu, która dorabia sobie w jednej z warszawskich kawiarenek. Na co dzień mieszka w dużym, pięknym domu, do którego przygarnął ją brat wraz ze swoją żoną. Jej dzieciństwo nie było beztroskie i cudowne. Jako dwulatka trafiła z bratem bliźniakiem do rodziny zastępczej, groził im dom dziecka. Wtedy właśnie pojawił się Dominik i przejął nad nimi opiekę.

Leo to dobry chłopak. Dla chorego brata gotowy jest zrobić wszystko. Zdesperowany postanawia napaść na kawiarnię i zgarnąć trochę kasy. Tak właśnie wygląda pierwsze spotkanie z miłością jego życia. Nie wie, jak poradzić sobie z poczuciem winy, pragnie wszystko zwrócić i odnaleźć tę piękną dziewczynę. Ich relacja nie należy do najłatwiejszych, początek znajomości nie napawa optymizmem, a skrywane w głębi sekrety tylko oddalają ich od siebie.

•

Historia Hani i Leo jest kontynuacją powieści "Jak powietrze", ale bez problemu możecie ją czytać bez znajomości poprzedniego tomu. Ja tak zrobiłam. 😊 Czytając, przenosimy się do mroźniej, zaśnieżonej Warszawy. 🌬️ Może nie odnajdziecie tu świątecznej atmosfery, ale z pewnością książka poruszy Wasze serca. 💔 To słodko-gorzka historia, którą mogłoby napisać samo życie. Zachęcam do lektury! 🥰

•

Za możliwość przeczytania dziękuję @czwartastrona . ❤️

Przepiękna, życiowa i niesamowicie emocjonalna. Wyciskacz łez!

Spokojna dniówka w pracy, zaraz

w kawiarni zrobi się pusto klienci pójdą dalej, a Hania będzie miała chwilę wytchnienia. Otwierają się drzwi wchodzi mężczyzna w czarnej kominiarce i celuje z broni. Zabiera z kasy wszystkie pieniądze, ucieka. Brzmi przerażająco?

Jak scena z jakiegoś kryminału, ale w tej książce nie znajdziecie pościgu, morderstw itp. I jeśli po tej książce spodziewacie się klimatu świąt, to również nie ma co tu szukać. Za to jest grudzień, zima i śnieg, emocje, miłość oraz piękna historia młodych dorosłych.

„Pierwsze mogło istnieć bez drugiego, ale drugie nie istniało bez pierwszego. Jeśli komuś się tak wydawało, to to nie była prawdziwa miłość.”

Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością Pani Agaty Czykierady-Grabowskiej ale na pewno nie ostatnie.

Książka jest kontynuacją powieści „Jak powietrze”, której nie czytałam i w ogóle mi to nie przeszkadzało. Autorka w powieści dotyka trudnego tematu jakim jest choroba i utrata bliskiej osoby. Zarówno Hania jak i Leo musieli się z tym zmierzyć.

Znalazłam w książce wiele bólu, uczucie straty, miłość i wsparcie rodziny, ale też uczucie rodzące się między dwójką młodych ludzi. Świetnie wykreowane postacie, które pomimo młodego wieku, sporego bagażu doświadczeń nadal patrzą z nadzieją na lepsze jutro.

Jeśli lubisz książki oparte na życiowej historii, gdzie bohaterami są młode osoby to powieść „Jak oddech” jest właśnie dla Ciebie.

To była świetna lektura. Taka zwykła (broń Boże to nie jest minus!) i normalna, prawdziwa. Nawet jeśli było w niej trochę bólu, a bohaterzy nie mieli łatwo. Ostatnio brakuje mi takich książek, które są normalne, z historiami z życia wziętymi.