Jak córka z ojcem. Rozmowy o miłości i związkach

Od najmłodszych lat karmieni jesteśmy bajkami, w których księżniczka czeka na wybawienie przez dzielnego księcia, a wspólne życie zaczyna się w momencie wypowiedzenia sakramentalnego „tak” i obsypania młodej pary płatkami róż. Te opowieści uczą nas, że miłość jest finałem, nagrodą, spełnieniem — a nie drogą. Jednocześnie ten ślub jest końcem bajki, a my nie mamy wglądu w codzienności takiej pary. Dorosłość szybko weryfikuje te baśniowe wyobrażenia o miłości. Życie po ślubie to nie bajkowy epilog, lecz początek wymagającej opowieści, w której romantyczne uniesienia muszą współistnieć z cierpliwością, kompromisem i wzajemnym wysiłkiem.

Książka Poli Pietruchy-Gretkowskiej i Piotra Pietruchy „Jak córka z ojcem. Rozmowy o miłości i związkach” to świadome odejście od narracji, w której szczęście jest dane raz na zawsze. Jest to zbiór autentycznych dialogów między córką a ojcem — rozmów swobodnych, momentami prowokacyjnych, a jednocześnie nacechowanych czułością i szacunkiem. To nie jest poradnik z listą złotych zasad mających na celu znalezienie idealnego partnera czy znalezienie miłości ani akademicki wykład o uczuciach. To raczej zapis intymnego spotkania dwóch spojrzeń na świat: młodzieńczej świeżości, ciekawości i niecierpliwości z jednej strony, oraz dojrzałego spokoju i terapeutycznego doświadczenia z drugiej.

W ich rozmowach pojawia się wszystko, co współczesne relacje potrafi zburzyć lub umocnić — od wyboru życiowego partnera, sygnałów ostrzegawczych w jego zachowaniu, przez zjawiska typowe dla randkowej nowoczesności, takie jak ghosting czy love bombing, aż po refleksję nad tym, czym właściwie jest zdrowa miłość. Pola pyta, czasem z ironią, czasem z czystej ciekawości, czasem prowokacyjnie. Piotr odpowiada, nie unikając trudnych tematów, ale też nie stawiając siebie w roli wyroczni. Widać, że jest to dialog toczący się od lat, a książka jest jedynie jego fragmentem uchwyconym na papierze. A mimo iż do opisania miłości nie wystarczyłyby wszystkie słowa świata, to jednak w książce udało się wyłonić jej esencję.

Czytelnik, który sięgnie po tę pozycję, znajdzie w niej coś więcej niż rodzinne zwierzenia. To opowieść o spotkaniu pokoleń, które mimo różnic języka i doświadczenia potrafią ze sobą rozmawiać na tak ważny temat — bez walki o rację, z prawdziwym pragnieniem zrozumienia. W czasach, gdy szybkie komunikaty i powierzchowne wrażenia zastępują rozmowę, taka postawa jest wartością samą w sobie.

Opublikowana nakładem wydawnictwa Znak książka „Jak córka z ojcem” przypomina, że miłość nie jest gotowym scenariuszem, lecz wspólnym procesem. Że związek wymaga nie tylko uczucia, ale i umiejętności wsłuchiwania się w drugą stronę. I że czasem najlepszym sposobem, by nauczyć się kochać, jest po prostu usiąść naprzeciwko kogoś, kto zna nas od urodzenia, i pozwolić mu opowiedzieć, jak sam tę miłość rozumie.

To książka, która rozbraja baśniowe złudzenia i w zamian daje coś, co być może jest mniej efektowne niż książę na białym koniu — lecz zdecydowanie trwalsze: prawdziwy dialog i świadomość, że szczęśliwe zakończenie jest nie finałem, ale początkiem drogi. A ja przyznam, że chętnie bym przeczytała kolejne części tych rozmów, na inne tematy, takie jak rodzicielstwo czy zawodowe wybory.

Powiem wam, że ta książka w niektórych momentach mocno mnie zaskoczyła, ale w innych przypominała rozmowy z poradników jak kochać siebie i akceptować to, kim jesteśmy. Napisana została w formie rozmowy, nie tylko pytań i odpowiedzi, z rozdzielnością na osiemnaście rozdziałów. Tytuł niby jak córka z ojcem, ale ja nie wiem czy kiedykolwiek jakaś córka tak otwarcie prowadziła rozmowę z tatą. Tu ewidentnie widać dojrzałość obu osób, gdzie nie boją się sięgać po tematy atrakcyjności płci, energii jaką emanują obie płci, zdrady, uwiedzenia, pieniędzy, problemów związkowych, randek, kłótni, współuzależnień, romantyczności, niepokoju, kochania za bardzo, toksycznej męskości, zrywania, sekretów, zazdrości oraz dwóch innych działów, które dozwolone są w treści, ale nie wypada o nich mówić wprost:-) To jest dla mnie taki poradnik o kilkunastu problemach nie rozdrapujący się na drobne cząsteczki, tylko konkretnie wskazujący co źle prosperuje, by opisać jak powinno być. Jak zdrowo powinna ukazywać się dana relacja. Nieraz może się zdarzyć, że źle się poczujemy podczas lektury, gdyż dotknie właśnie naszych problemów. A wiadomo, że prawda boli. Nie ma tu jednak tajemniczych wskazówek ,,uzdrowienia", tylko opisane jak być nie powinno. Myślę, że wnioski każdy z nas powinien wyciągnąć sam. Czasami jest też tłumaczenie jednej strony czy drugiej, ale w sposób przekonujący, że ktoś ma rację, tylko zawsze w naturalnej formie. To było bezpieczne posunięcie, gdyż każdy czytelnik inaczej postrzega świat, zahaczył o inne troski i innej nauce został poddany. W ten sposób każdy stwierdzi, że to, co w niej jest, prawdą aż bije po oczach. I jest to wtedy nasza prawda, któregokolwiek rozdziału by nie dotyczyła. No tylko my wiemy co nam się w życiu nie podoba i jak chcielibyśmy to zmienić. Lub jak można by to zmienić, by zaspakajało nasze potrzeby.

Uważam, że jest to książka z której wyciąga się wnioski. Która pokazuje poprawne i sprawiedliwe traktowanie każdego człowieka, więc my odbiegając od tego wzorca sami widzimy co u nas jest nie tak. A co z tym zrobimy, zależy już tylko od nas:-)