Jad, który w nas płynie. Krew, która nas dzieli. Tom 2

Moi Kochani, nie jestem stanie słowami wyrazić, jak bardzo zaskoczyła mnie ta książka (oczywiście pozytywnie). Od samego początku autorka sprawia, że odczuwamy to samo co bohaterowie – niesprawiedliwość, ból, niezrozumienie i tęsknotę. Przez całą książkę Edyta Prusinowska pokazuje, że potrafi grać na emocjach swoich czytelników. Ponadto ilość plot twistów i innych wydarzeń, które funduje nam autorka momentami zawala z nóg, a uczucia bohaterów zmieniają ich postrzeganie na wiele istotnych spraw, co istotnie wpływa na fabułę. Kolejne przysięgi krwi i niedopowiedzenia, sprawiają, że motyw zagadki towarzyszy nam przez całą książkę. Warto wspomnieć, że nowi bohaterowie nieźle namieszają.

Odkąd tylko zaczęłam czytać książkę, zastanawiałam, się czy autorka zaskoczy mnie czymś nowym i czy będzie w stanie poprowadzić fabułę w inny, dotąd nieznany mi sposób. Autorka zdecydowanie to zrobiła i to jeszcze z naddatkiem. Druga cześć historii wydaje się być mroczniejsza i momentami bardziej przerażająca niż pierwsza część, przez wprowadzenie większej ilości brutalnych szczegółów – chciałam zaznaczyć, że nie są to BARDZO brutalne sceny, tylko bardziej zapadające w pamięć, niż w pierwszej części. Napięcie w książce nie jest jednolite, przez co wzmacnia doznania, które towarzyszą nam podczas czytania. Sama fabuła bardzo mi się spodobała – brak nudnych i zbędnych opisów to wielki plus, a wiersze Hennry’ego dla Dakoty

Książka Edyty Prusinowskiej jest kolejną częścią, która zachwyca, czuję się emocje bohaterów oraz historia ta trzymana jest w napięciu, dużo akcji, wrogów, chęć ratowania najbliższej osoby i niepewna miłość, Polecam każdemu✨

Z pewną dozą niepewności, ciekawości i niecierpliwości czekałam na kontynuację losów Dakoty i Henry'ego. Nie miałam pojęcia, w którą stronę pójdzie fabuła, ale już teraz mogę wam powiedzieć, że tego w życiu bym się tego nie domyśliła 🤣 Uprzedzam - niżej będą spojlery do pierwszej części!

Wszelcy znawcy historii wszelakich znajdą mnóstwo nawiązań i inspiracji z innych książek - wiadomo, że 'Zmierzch' czy 'Pamiętniki wampirów' to standard, ale jak powiem o ' Kodzie Leonarda da Vinci'? Mam nadzieję, że właśnie wywołałam szok na twojej twarzy 👀

Przechodząc do rzeczy - Edyta Prusinowska stworzyła latynowską telenowelę z elementami paranormalnymi. Czy to źle? Ależ absolutnie! Wielokrotnie łapałam się na tym, że za dużo myślę podczas lektury i cała zabawa nie miała najmniejszego sensu. Najlepiej czytać to wszystko z przymrużeniem oka. A nawet obu 👀🫡 Bo humory i nastroje, a nawet podejmowane decyzje, zmieniają się jak w kalejdoskopie, bądź tłumacząc młodzieży - były losowane na kole fortuny co jakieś 10/15 stron.

Najbardziej brakowało mi postaci Lucy - gdy się pojawiała historia od razu nabierała rumieńców. Jednak sceny z jej udziałem mogę policzyć na palcach jednej dłoni. Po raz kolejny było wspomniane dzieciństwo Henry'ego i Dakoty - tu aż prosiło się o retrospekcje! Uzupełniłby informacje o przeszłości obydwojga, a powiedzmy sobie szczerze, że mamy je dawkowane w minimalnej ilości.

Wisienka na torcie, nasza jedyna w swoim rodzaju Dakota. Uwaga! Czepiam się! Niby jest taka mądra i inteligentna, ale jak ktoś jej nie powie prawdy prosto w oczy to niczego się nie domyśli - nawet oczywistości. I teraz się zastanawiam czy to zabieg dla czytelnika, książka 14+, by miał wszystko czarno na białym czy w mózgu Dakoty mieszkają dwa wilki dzielące się jednym neuronem 🙄

Czy będę czytać kolejną część? Ależ oczywiście! Ja tu tylko uprawiam ulubiony sport wszystkich Polaków - narzekanko 😉