Iris. Siostry Mórz, t. 1

Eleanor Buchanan w „Iris”, czyli I tomie serii Siostry mórz, zachwyciła mnie niezmiernie.

W wietrznej Szkocji, przed wieloma laty, kiedy historia miesza się z magią w legendy, ukochane cztery córki rybaka zostają porwane na pełne morze. Zdesperowany ojciec stawia pionowe głazy zwane Siostrami Skary, które dumnie wznosząc się nad wybrzeżem mają wskazać nieszczęśniczkom drogę do domu. Przy okazji rzuca klątwę na każdego, kto powali magiczne głazy.

Wiele lat później w latach 20. XX wieku w dokładnie to samo miejsce wprowadza się rodzina Blackmore, cztery siostry - Iris, Rose, Lily i Daisy od początku odczuwają dziwną więź z położonymi na ziemi głazami przed ich domem. Niestety rodzinę dosięga pradawna klątwa, gdyż za zniszczenie głazów odpowiada ojciec dziewcząt, a one zostają skazane na tułaczkę po świecie, zabierając jedynie piękne pierścionki odziedziczone po matce.

Równolegle śledzimy losy Roz, która we współczesnych nam czasach ucieka przed osobistą tragedią z Australii do Londynu, gdzie serią splotów wypadków w oko wpada jej tajemniczy obraz przedstawiający - właśnie Siostry Sary.

Ten i tak rozbudowany opis fabuły nie oddaje jej złożoności, ale więcej nie zdradzam. A więc 2 linie czasowe, tajemnice, odrobina magii, ciężkie przeżycia niewinnych, młodych dziewcząt. Klimatyczne lokalizacje od wietrzystego i mroźnego wybrzeża Szkocji, przez duszny, ale pachnący przyjemnie limonką Cejlon, aż po suchą i surową Australię.

Bohaterki przypadły mi bardzo do gustu, jestem ciekawa historii pozostałych sióstr, bo jak po tytule można się domyślić, w tym tomie śledziliśmy losy jedynie najstarszej kobiety. Jej linia czasowa i to z czym musiała się zmierzyć, jak postanowiła stawić czoła wielu przeszkodom, sprawiły że zdecydowanie stała się moją ulubienicą. Wątek romantyczny też w jej wykonaniu bardziej mi podszedł. Bo właśnie z linią czasową współczesną, też zasadniczo nie mam żadnych problemów - była niemal tak samo zajmująca jak ta z lat 30. XX wieku. Jednak wątek miłosny Roz wydał mi się przyspieszony i nie do końca mnie przekonał, ale nie był jakoś rażąco niewiarygodny, aby miał odebrać mi przyjemność lektury.

Bardzo polecam tę książkę i pewnie całą serię, sama z pewnością sięgnę po kolejne tomy. Emocji na pewno nie zabraknie, a przy tym piękne krajobrazy z całego świata gwarantowane. A wszystko naznaczone gorzką nutą klątwy, sprawia że stawki są wysokie, a żadnego z bohaterów nie oszczędzi los.

Zapraszam Was na wyprawę na odległe i odludne zachodnie wybrzeże, do Skary, a dokładnie do posiadłości Rubha Clachlan. A potem także do Londynu, Paryża, na Cejlon i do Australii.

Na kartach tej książki na prawdę dużo się dzieje. Oprócz podróży możecie liczyć na rodzinne tajemnice, prastare klątwy, subtelne uczucia, egzotyczne krajobrazy a nawet dawkę adrenaliny zapewnionej dzięki kryminalnemu wątkowi. W skrócie gwarancja wspaniałej czytelniczej rozrywki.

To opowieść o kobietach, delikatnych ale silnych. O ludzkich wyborach i o tym, że czasami trzeba zmodyfikować życiowe plany, dostosować się do panujących warunków i postanowić być szczęśliwym.

Historia Roz, graficzki z Australii, która uciekając przed przemocowym ojczymem odnajduje swoje miejsce na ziemi w Wielkiej Brytanii. Oraz historia Iris, również z powodów rodzinnych udaje się w niebezpieczną podróż w przeciwnym kierunku. Losy tych dwóch młodych kobiet się splatają choć nigdy nie przyjdzie im spotkać się osobiście. Całość spięta legendą i klątwą sprzed setek lat. Magiczne kamienie, tajemnicze menhiry, mistyczna mgła, nieprzewidywalna burza piaskowa, egzotyczna przyroda.

Autorka ma dar snucia opowieści. Niemal czułam smak soku limonkowego, słyszałam śpiewy dzikich ptaków, trzask łamiących się konarów eukaliptusa, a nade wszystko szum fal i wycie wiatru u wybrzeży Szkocji.

Wspaniała czytelnicza podróż, w którą warto się wybrać. Bardzo polecam! No i oczywiście z niecierpliwością czekam na kolejny tom sagi o Siostrach Mórz.

Ja może nie bezpośrednio, ale myślę, że pewne miejsca niosą ze sobą jakąś dziwną energię, która wywołuje niewytłumaczalne wydarzenia i pecha ciągnącego się przez całe pokolenia. Iris - pierwszy tom z serii Siostry Morzy mówi właśnie o takiej klątwie. W 1931 roku bogaty Charles Blackmore podczas budowy posiadłości powala głazy zwane według legendy Siostrami Skary. Miały one wskazywać drogę do domu dla zaginionych sióstr, a każdego kto je zniszczy czekała klątwa. Tak też się stało - rodzina Blackmore rozpadła się w pył. W czasach współczesnych echa dawnych podań nie milkną, są nadal żywe wśród lokalnej społeczności. To tutaj trafia Roz, która ucieka z Australii, a do Szkocji gną ją jakąś niewyjaśniona siła.

Przepiękna, cudowna i wciągająca. Po prostu świetna, a rozpoczynałam jej lekturę pełna tylu obaw. Bałam się, że w książce odnajdę wiele podobieństw do słynnej serii Lucindy Riley. Jak się okazuje, można stworzyć sagę rodzinną, która będzie zupełnie inna, wyjątkowa, a przy tym urzeknie każdego fana tamtej serii.

Autorka za pomocą plastycznych opisów żywcem przenosi nas do wietrznej i deszczowej Szkocji, gdzie echo pradawnej klątwy wyjątkowo oddziałuje na wyobraźnię. Z drugiej strony, część akcji toczy się w gorącej Australii, gdzie również klimat parnej dżungli i skwaru został wyjątkowo trafnie oddany. Uwielbiam, gdy powieść po prostu przenosi mnie w inny świat i sprawia, że zapominam o wszystkim dookoła, a autorka ma właśnie taki dar do pisania.

Rozwodzę się nad klimatem, a mało napisałam o samej historii, której brak przegadania, a od kolejnych rozdziałów ciężko się oderwać. Jak zwykle mocniej przypadł mi do gustu wątek historyczny. Gorąco kibicowałam pierwszej z sióstr - Iris i jej historia podróży do Cejlonu wyjątkowo mnie zaciekawiła. Natomiast część współczesna i życie Roz nabiera tempa dzięki nieoczywistemu wątkowi miłosnemu oraz kryminalnemu. Jestem ciekawa czy ta postać również będzie wiodła prym w kolejnych tomach czy przekaże pałeczkę komuś innemu.

Wielbiciele sag rodzinnych - musicie ją przeczytać.

Niektóre schematy w literaturze są zbyt dobre, by je zmieniać! Jeśli tak jak ja pokochałyście serię „Siedem sióstr” Lucindy Riley czy „Utracone córki” Sorayi Lane, to zakochacie się również w „Siostrach mórz” Eleanor Buchanan. To porywająca saga o czterech rozdzielonych siostrach i ich potomkiniach, które, rozsiane po najdalszych zakątkach świata, próbują rozwikłać tajemnicę starożytnej klątwy szkockich głazów, by odkryć swoje korzenie i wreszcie powrócić do domu na klifie.

25 marca miał premierę pierwszy tom tej serii, „Iris”, w którym przepadłam od pierwszych stron! Ta rozgrywająca się w dwóch liniach czasowych opowieść kieruje nas ku najstarszej z sióstr Blackmore, która w latach trzydziestych ubiegłego wieku porywa się na desperacką podróż na Cejlon w poszukiwaniu wuja, oraz współcześnie ku Roz, uciekającej z Australii do Anglii przed brutalnym ojczymem.

Przyznam, że z większą fascynacją śledziłam losy Iris, również przez wzgląd na barwnie ukazane ówczesne realia i odmienność krain oraz klimatów, do których trafia. Jej przepiękna, ale i pełna napięcia historia pokazuje, jak z pragnienia zemsty i pomimo bolesnych strat może narodzić się najprawdziwsza miłość i nowy dom na końcu świata. Autorka daje nam poznać również powody rozdzielenia sióstr i wyjaśnia, dlaczego Iris nigdy nie wróciła na szkockie klify, które tak ukochała.

Ale i mroczna historia Roz budzi ciekawość. Popełniona w jej rodzinie zbrodnia odbija się na niej rykoszetem, a kobieta nie tylko przeżywa trudną żałobę, na której cieniem kładą się wyrzuty sumienia, ale i odczuwa uzasadniony strach o własne bezpieczeństwo.

Obie te opowieści, przeplatane niczym dwie nici z zupełnie innych kilimów, w pewnym momencie łączą się, tworząc cudowny i spójny wzór. I jak to bywa w życiu, zadziałał tu absolutny przypadek oraz intuicja, która przyciągnęła Roz do pewnego londyńskiego antykwariatu z niepokojącym obrazem czterech głazów na wystawie. Nie bez znaczenia okazały się również poszukiwania spadkobierczyń majątku Blackmore'a, którymi zajął się młody prawnik Finn.

To nie tylko dynamiczna, wciągająca akcja czy klimatyczne opisy tak odmiennych skrawków świata jak Szkocja, Australia czy Cejlon, ale przede wszystkim niezwykle budująca historia o odnajdywaniu swoich korzeni i pozwoleniu sobie na szczęście. Znalazłam w niej wszystko, za co kocham ten gatunek: dawne sekrety, dzikie szkockie klify, niebezpieczeństwo, pięknie rodzące się uczucia i odrobinę magii, która subtelnie kieruje losami bohaterek. Autorka zręcznie spięła wszystkie te elementy i w swoim gawędziarskim stylu przejęła kontrolę nad naszymi emocjami od pierwszej do ostatniej strony. I to naprawdę nie jest pusty frazes!

Na samym końcu zdradza nam imię kolejnej młodej kobiety, Clary, kusząc nas zapowiedzią drugiego tomu. I jak tu się oprzeć? To jednak taki słodki przymus, bo jeśli kolejne części okażą się tak ciepłe i urzekające, to zanurzę się w nich z prawdziwą przyjemnością i nadzieją, że potomkiniom czterech sióstr uda się odwrócić klątwę. Ja już odliczam dni!

„Iris” to pierwszy tom fantastycznej sagi Siostry Mórz.

Autorka zabiera nas w podróż do roku 1931 gdzie poznajemy cztery siostry. Mieszkają one w małej miejscowi w Szkocji nieopodal czterech głazów. Legenda głosi, że ten kto je powali, ulegnie klątwie. Jego rodzina rozdzieli się. I tak się składa, ze Charles Blackmore podczas budowy domu powala owe głazy. Jego żona umiera, on traci majątek, a córki rozeszły się, każda w inną stronę świata.

Ta część poświęcona jest najstarszej z nich, Iris, która by ratować rodzinny dom wyrusza w podróż w poszukiwania wujka, któremu kiedyś pomógł Charles.

W czasach obecnych poznajemy Roz, która ucieka z Australii do Londynu. Zabiera ze sobą jedynie pierścionek matki. Trafia do antykwariatu gdzie znajduje pewien obraz, na którym namalowane są cztery głazy na klifie. Czuje, że pierścień robi się ciepły gdy jest obok tego obrazu. Roz postanawia udać się do Szkocji by poznać bliżej historię tego miejsca.

Książka jest bardzo klimatyczna. Autorka cudownie oddała piękno szkockich klifów, plantacje cejlońskiej herbaty i zakamarki Londynu.

Mamy tutaj dwie linie czasowe oraz narracje prowadzoną z perspektywy różnych bohaterów. A sama akcja posiada swoje tempo. W książce znajdziemy wiele rodzinnych tajemnic, dwie silne kobiece postacie, miłość… Wszystko to sprawia, że książkę czyta się naprawdę szybko i przyjemnie.

Jeśli lubicie sagi rodzinne, to bardzo polecam Siostry Mórz. Ja już nie mogę doczekać się kolejnej części.