Kryształowe serce. Iris McBlack. Tom 1

"Choć niektóre ofiary przekraczają nasze zdolności zrozumienia, nie oznacza to, że są daremne. Wszystko ma swój cel i porządek. Jeżeli wierzysz w swoją duszę, jeżeli ją czujesz całym sobą, uwolnienie jej dla osoby, którą kochasz, jest wielkim zaszczytem i spełnieniem."

Iris, chociaż słyszała już nieraz okoliczne legendy o potężnych druidach, smokach czy władających potężną mocą czarnoksiężnikach, ani myślała wierzyć w te bujdy. Pośród spokojnego, ufajdanego tylko wiecznym niezdecydowaniem siostry, Chestermidu prowadziła więc życie upartej jak diabli nastolatki aż do dnia, gdy w niepokojących okolicznościach Olivia zniknęła. Co z tym wspólnego ma zwiędnięty już teraz kwiat, podarowany dziewczynie przez jednego z licznych adoratorów? A co najważniejsze, co czeka na nią po drugiej stronie stworzonego przez niego tunelu? Tylko jedne jest dla Iris wtedy pewne – zrobi wszystko, by odzyskać siostrę, nawet w imię własnego życia.

Magiczna rzeczywistość przesycona jest pogłębiającym się mrokiem i tym samym stanowi poważne niebezpieczeństwo dla nieproszonych gości, a jednak mimo to otoczona jest także aurą prawdziwej niezwykłości. Wraz z odbywaną przy boku Iris podróżą mamy okazję poznać najróżniejsze jej zakamarki, a także coraz to bardziej fascynującej stworzenia – nie zabraknie też znanych wszystkim czarownic, podłych wróżek, czy nawet i kotów. "Kryształowe serce" aż kipi od magii, ale i od niewyobrażalnej ilości nagłych zwrotów akcji, czy naprawdę wzruszających, a momentami wprawiających w niezwykłe rozbawienie, dialogów.

Myślę, że wraz z główną bohaterkę będziecie się naprawdę dobrze bawić, niezależnie od tego jaką grupę wiekową reprezentujecie, chociażby ze względu na przesycone morałem rozdziały. Wszystko tutaj ma swój początek, ale i cel, a na dodatek już z tego miejsca mogę stwierdzić, że w Czajniczku nic nie dzieje się rolą wypadku. Przygoda pełna tajemnic i ryzyka porwie Was od pierwszych stron i nie będzie chciała puścić, dopóki tak jak ja, nie pochłonięcie jej w zatrważającym tempie.

Na sam koniec muszę jednak przyznać, że zakończenie nie było dla mnie tak dużym zaskoczeniem, jakbym tego chciała – spodziewałam się niektórych wydarzeń, chociaż nie mogę powiedzieć, że Iris jednocześnie nie oszołomiła mnie podjętymi decyzjami. Podejrzewam, że nie zdając sobie nawet z tego sprawy, zaryzykowała naprawdę wiele, a konsekwencje swoich czynów, które będzie musiała w najbliższym czasie zapewne ponieść, mogą się okazać tragiczne w skutkach nie tylko dla niej, ale i dla osób, które podczas niedawnej wyprawy poznała. W imię uratowania siostry musiała pokonać naprawdę wiele przeszkód i myślę, że równie dużo utraciła w zmaganiu z własnym przeznaczeniem.

Bardzo długo zbierałam się do przeczytania "Kryształowego serca" i równie mocno tego żałuję, bo ostatecznie bawiłam się przy tej książce wspaniale. Dodatkowo dawno nie przeżywałam przygód żadnego bohatera z takim zapałem – Iris zdobyła moje serce swoją walecznością i pogodą ducha. Polubiłam również pozostałe postacie, a w tym przede wszystkim Hufronów, których historia pełna poświęceń była niebywale intrygująca, ale i zarazem momentami naprawdę łamiąca. Na przełomie 400 stron wydarzyło się wiele, a jednak mimo to mam wrażenie, że był to tylko ułamek tego, co autor będzie mógł zaproponować nam w kontekście całej serii, dlatego też z niecierpliwością będę czekać na kolejny tom.

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu Jaguar.

Po więcej recenzji zapraszam na bloga lub Instagrama: [Adres usunięty]

Michał Bergel to autor o nieskazitelnie szerokiej wyobraźni. Miłośnik fantastyki i podróżnik. Czerpie radość z rozwiązywania trudnych problemów i z pomocy, którą często niesie innym. Jego debiutancka książka „Iris McBlack: Kryształowe serce”, to pierwszy tom wciągającej powieści.

„Niechaj serce wybierze ci twój cel, twe oczy odnajdą każdą z dróg,

a przeznaczenie wskaże tę właściwą”.

Ta długa historia zaczyna się od przedstawienia życia dwóch sióstr, zupełnie odmiennych od siebie charakterem. Pierwsza z nich to Oliwia, młoda dziewczyna, w której zauroczony jest każdy chłopak z osiedla. Codziennie rano ktoś przynosi jej kwiaty, inny czekoladki, a pozostali chcą spędzić z nią wieczór, i tak w kółko. Natomiast Iris jest rudowłosą dziewczyną wkurzającą się w każdym momencie swojego życia na siostrę. Mimo to, myśli bardzo racjonalnie i jest inteligentna, na co nie zwraca uwagi większość jej kolegów. Pewnego dnia Oliwia znika w tajemniczych okolicznościach, a troszcząca się o nią Iris postanawia ją odnaleźć. Za pomocą magicznego tunelu przenosi się do przerażającego ją miejsca. Zostaje zmniejszona do rozmiarów małego chomika i przy pomocy nowego towarzysza Ortona idzie śladem Leonarda- najpotężniejszego maga. Po drodze okazuje się, że Iris zostaje postawiona przez najtrudniejszym wyborem- „życie za życie".

Zdecydowanie polecam tę książkę osobom wytrwałym, dla których przebrnięcie przez 400 stron nie będzie udręką. Mimo dosyć małej czcionce czyta się ją szybko, ponieważ wydarzenia dzieją się w niesamowitym tempie i czasami wystarczy tylko mrugnąć, a tajemnice same się rozwiązują. Pozwala ona dogłębnie wczuć się w sytuacje Iris, a czasem nawet żyć tym razem z nią. Jeśli tak jak ja lubicie książki, z których aż wylewają się eliksiry i odpręża Was czytanie o nadzwyczajnych postaciach, to jak najprędzej powinniście zabrać się za lekturę.

Zuzia, lat 17

źródło: [Adres usunięty]

Przychodzę dziś do Was z czymś fantastycznym! Michał Bergiel stworzył nową trylogię dla młodzieży, cykl nazywa się Iris McBlack, zupełnie jak główna bohaterka. Autor ukazuje tutaj siłę siostrzanej bezwarunkowej miłości i poświęcenia, które Iris była w stanie podjąć. Życie potrafiło pokazać jak wiele jesteśmy uczynić w obliczu zagrożenia dla drugiej osoby, kogoś na kim nam zależy. Jak wiele jesteśmy w stanie znieść, ile problemów przejść i pozostać przy tym wszystkim sobą. Magia, która istnieje dookoła nas w końcu się uaktywnia i zaczynamy ją dostrzegać. Co przygotował dla nas autor? Czy powieść jest tylko dla młodzieży? Jak się w niej rozeznał nieco starszy czytelnik?

Główną bohaterką powieści Michał Bergel „Iris McBlack. Kryształowe serce” jest tytułowa Iris McBlack. To dwunastoletni rudzielec, na którego twarzy radośnie rozkwitają piegi. Dziewczyna ma siostrę, która jest bardzo piękną i magnetyczną dziewczyną, spojrzenia innych zawsze koncentrują się właśnie na Oliwii, przez co Iris może się czuć odrobinę niewidzialna. Musicie przyznać, że trudno jest dorastać w takim otoczeniu, jednak Iris wydaje się nadrabiać to wszystko nie tylko dobrym humorem, ale także i pomocą innym. Oliwia jest starsza, już pełnoletnia i jedynym celem jej istnienia obecnie jest pielęgnacja swojej urody oraz wymyślanie adoratorom zadań, którym nie zawsze będą w stanie sprostać. Wiecznie niezadowolona, piękna, próżna i chciwa. W taki sposób najprościej można opisać Oliwię. Dbanie o dom zostało zrzucone na Iris, prawdę powiedziawszy ojciec dziewczyn także nie należy do takich pracowitych.

Historia nabiera tempa, kiedy okazuje się, że starsza z sióstr otrzymała magiczny prezent od jednego z adoratorów. Kwiat, który potrafi zaowocować złotem, im bardziej się go karmi, im więcej pochłania przedmiotów, tym więcej ma oferować drogocenności. Kuszące prawda? Oliwię przesiąka potrzeba posiadania, zabrania Iris zbliżania się do magicznego kwiatu, jednocześnie wrzucając do niego coraz więcej przedmiotów. Wszystko, jednak na próżno, piękny kwiat okazał się być pułapką i lekcją, którą zapewne miała dostać od życia Oliwia, jednak przypadkowo oberwało się także Iris. Spokojne życie zmieniło się w pełną niebezpieczeństw przygodę. Iris wyruszyła w podróż do równoległego świata zwanego Czajniczkiem, gdzie czeka wiele wyzwań i prób do przejścia, z którymi będzie musiała się zmierzyć. To niesamowity świat, który zaskakuje swoją mocą, na dodatek chyli się ku upadkowi, każda rzeczywistość ma swoje problemy, z którymi musi się mierzyć. Czy Iris okaże się wybawieniem dla Czajniczka? Czy uda jej się ocalić Oliwię? Czy obie dziewczyny trafią do domu? Czy ucieczka z Czajniczka pociągnie za sobą konsekwencje?

„Iris McBlack. Kryształowe serce” to historia, która uczy, a nawet łamie pewne stereotypy. Autor ukazuje, że nie zawsze ten czarny, zły charakter czerpie przyjemność ze swoich czynów, nie posiada serca. Nie zawsze taki wybór jest prosty, życie nie jest tylko czarne lub białe, posiada także odcienie szarości. Wykreowany przez autora świat jest bardzo przemyślany i szczegółowy, autor bardzo się napracował nad powieścią i jest to wyczuwalne podczas czytania. Czajniczek ma swój ład i harmonię, której zachwianie będzie tragiczne w skutkach.

„Iris McBlack. Kryształowe serce” zaskakuje, zakończenie jedynie podsyca ciekawość, która wzrasta wraz z dotarciem do finału. Z całą pewnością sięgnę po kolejny tom autorstwa Michała Bergela i zachęcam Was do zrobienia tego samego. Odnajdziecie tutaj nie tylko niezwykle silna altruistkę, ale także wartościowe motywy, których być może szukacie. To opowieść o podróży, poznawaniu i zyskiwaniu nowych przyjaciół, nawiązywaniu sojuszy. Gdyby odsiać z niej całą magię okaże się, że jest niezwykle życiowa i współczesna. Człowiek podąża do sobie obranego celu, brnie przez życie omijając wyboje, problemy. Nie jest samotną wyspą, czasem potrzebuje pomocy i przyjaciół, aby w pełni dostrzec jego wagę i wartość samego siebie. Każda podróż jest nauką, którą musimy podjąć i doświadczyć, tak było w przypadku Iris, niezwykle dzielnej i walecznej dziewczynki. Bergel stworzył fantastycznych bohaterów, nie tylko tych głównych, ale także pobocznych, świat który pochłaniał czytelnika w całości, ma sporo wartościowych przesłań. Czy było warto? Było.

„Iris McBlack. Kryształowe serce” jest książką dzięki, której znowu poczułam się młodszą wersją mnie, przeniosłam się wspólnie z Iris do Czajniczka i przeżywałam wszystkie przygody ramię w ramię z główną bohaterką. Polecam Wam twórczość Michaa Bergla, nie tylko tym młodszym czytelnikom, ale także tym starszym, którzy pragną na parę godzin ponownie stać się dziećmi.

Czajniczek to planeta wyjątkowa, gdzie magię spotyka się na każdym kroku. Czarodzieje, czarowładcy, wiedźmy, Strażnicy Świętej Równowagi, Hufroni, krasnale, demony, banshee, a nawet smoki - znajdziecie tam prawie każde magiczne stworzenie, jakie tylko przyjdzie Wam do głowy. Do tego przedziwnego świata, wbrew swojej woli, trafia Iris. Jak się w nim odnajdzie? Czy zdoła przetrwać w miejscu, gdzie czyha na nią tyle niebezpieczeństw?

12-letnia Iris mieszka w małym miasteczku na południu Irlandii razem z ojcem i siostrą. Przeżywają prawdziwy najazd zalotników, każdy w okolicy pragnie zdobyć serce starszej z sióstr, Oliwii. Przynoszą jej piękne bukiety, gotują, wykonują przeróżne naprawy i remontują dom. Ona jednak wciąż czeka na kogoś wyjątkowego. Pewnego dnia dziewczyna otrzymuje niezwykły kwiat, który pochłania wszystko, co tylko się do niego wrzuci, wyrzucając w zamian bryłki złota. Oliwia wpatruje się w niego jak zafascynowana, a następnego ranka znika bez śladu. Szukając jej, Iris trafia do wnętrza rośliny, a magiczny wir przenosi ją do nieznanej krainy.

Zapowiadało się całkiem dobrze. W początkowych rozdziałach Iris zrobiła na mnie wrażenie bardzo rozsądnej i dojrzałej, w przeciwieństwie do jej starszej siostry. Choć to przecież Oliwia była pełnoletnia, zachowywała się jak rozkapryszone dziecko. Niestety niezbyt długo cieszyłam się myślą, że trafiłam na tak fajną główną bohaterkę. Moja sympatia do niej wraz z rozwojem wydarzeń malała coraz bardziej. Iris irytowała mnie chociażby tym, jak traktowała innych. Często mówiła rzeczy, które miały chyba być zabawne, ale w sytuacji, gdy kierowała swoje uwagi do istot udzielających jej pomocy, było to po prostu złośliwe i nie na miejscu. Ważne decyzje podejmowała impulsywnie, nie zastanawiając się nad konsekwencjami. Może nie powinnam liczyć na bardziej dorosłe zachowania z jej strony, ale po takim dobrym wstępie ta mentalność 12-latki jednak mi przeszkadzała.

Podobało mi się nagromadzenie różnorakich magicznych istot, ponieważ nie pozwalało się nudzić, ciągle coś się działo, wciąż pojawiał się ktoś nowy. Najbardziej polubiłam Ariego i Maestra, wyjątkowo sympatycznych, ale i intrygujących. Chociaż autorowi świetnie udała się także postać Jemiołuszki i jej niezwykła chatka, Grzebula. Michał Bergel bardzo ciekawie przedstawił również Hufronów, ich historię i zwyczaje, fragmenty o nich czytałam z prawdziwą przyjemnością. Jednak w pewnym momencie tych magicznych istot było już dla mnie zbyt wiele. Czarodziejskie kwiaty, czarodzieje, czarowładcy, Strażnicy Świętej Równowagi, smoki, Hufroni, chata na kurzych nogach - wszystko fajnie. Nawet podróże pocztą kwiatową i kucharz zamieniony w nocnik były w porządku. Ale kiedy krasnale ogrodowe zaczęły się naparzać z jakimiś marynowanymi droolami, stwierdziłam, że co za dużo, to niezdrowo.

Podsumowując, pierwszy tom przygód Iris McBlack pozostawił mnie z mieszanymi odczuciami. Z jednej strony ta opowieść mnie wciągnęła i wywołała wiele emocji. Urzekł mnie cały ten baśniowy klimat i chętnie poznawałam kolejne magiczne stworzenia, ale do czasu. W pewnym momencie zaczęło mnie dręczyć wrażenie, że autor upchnął ich tam zbyt wiele. Osobiście wolałabym nieco mniej postaci, by mieć szansę dokładniej poznać każdą z nich. W powieści pojawiają się motywy, które dla młodszego czytelnika mogą być zbyt mroczne (demony i składanie im ofiar z żywych istot), dlatego dzieciom w wieku lat 12 lub mniej raczej bym tej książki nie poleciła. Natomiast starszej młodzieży i dorosłym miłośnikom fantasy jak najbardziej (choć dla tych drugich główna bohaterka może się okazać nieco zbyt dziecinna).

Z wizytą w świecie magii...

Za górami, za lasami … - tak zwykle zaczynały się bajki, które zabierały nas w świat księżniczek i rycerzy na białych koniach, ale i smoków, potworów, złych królowych, czarnoksiężników i ich magii. Wielokrotnie żałowaliśmy zwykle, że te bajki okazywały się być tylko bajkami, zaś wraz z wiekiem traciły swój powab i stawały się dla nas coraz mniej interesujące.

Okazuje się jednak, że wcale tak nie musi być, a magia nie jest zarezerwowana tylko dla małych dzieci. Chętnie po historie o niej sięgają także nastoletni miłośnicy czarów, a nawet … dorośli. Dowodem na to może być książka Michała Bergiel, pt. „Iris McBlack. Kryształowe serce”. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Jaguar pozycja, to pierwsza cześć serii, która porywa czytelników w każdym wieku i przykuwa ich do foteli, wciągając w wir akcji do tego stopnia, że świat rzeczywisty zupełnie przestaje się liczyć. Mimo iż główna bohaterka jest dwunastolatką, jestem przekonana, że po książkę mogą sięgnąć nie tylko jej rówieśnicy, ale i nieco starsi miłośnicy literatury, a także ich rodzice. Tych ostatnich wciągną nie tylko skomplikowane losy bohaterki, ale i świat Czajniczka tak barwnie wykreowany przez autora, zachwycający swoją złożonością i stopniem skomplikowania.

Poznajemy wspomnianą nastolatkę, rudowłosą i piegowatą Iris, w dość trudnym dla niej momencie życia. Mając tak piękną siostrę, jak Oliwia o magnetycznym uroku, nic dziwnego, że dziewczynka czuje się zupełnie niezauważana. Na dodatek starsza, pełnoletnia już Oliwia, spędza całe dnie na pielęgnowaniu swojej urody i wymyślaniu kolejnych skomplikowanych zadań dla adoratorów, pozostawiając Iris dbanie o dom i leniwego ojca. Okazuje się, że Oliwia jest nie tylko piękna i próżna, ale też chciwa – kiedy otrzymuje od jednego z wielbicieli niezwykły kwiat, który pochłaniając rożnego rodzaju przedmioty odwdzięcza się grudkami złota, z niezwykłą determinacją karmi go, nie pozwalając siostrze się do niego zbliżyć. Tyle tylko, że kwiat okazuje się być pułapką i przenosi zarówno Oliwię, jak i szukającą ją Iris do innego świat, zwanego Czajniczkiem. Ta alternatywna rzeczywistości, to w istocie świat stojący na granicy upadku, zaś szansą na jego ratunek może być właśnie rudowłosa bohaterka.

Zanim jednak wyruszy ona w podróż w poszukiwaniu pewnego starego maga, Leonarda, który unika kontaktu ze światem zewnętrznym i tak naprawdę nikt nie wie, gdzie czarownik przebywa, będzie musiała uciec z łap Serenthala, który uwięził jej siostrę. Mimo, iż w pogoń za Iris rzucają się Mortusy o śmierdzących paszczach, dziewczynce udaje się uciec, a to dzięki nieocenionej pomocy niejakiego Ortona – prawdziwego wynalazcy z plemienia Hufron. On też zdradza Iris mnóstwo szczegółów na temat świata w którym się znalazła oraz problemów, z którymi ta rzeczywistość się boryka. Okazuje się, że po niemal całkowitym wymarciu czarowładców, powierników pradawnej magii, którzy strzegli harmonii świata Czajniczka, czyli Równoległej Równowagi, ta Święta Równowaga została zachwiana. Jedynie odnalezienie Leonarda i jego interwencja może pomóc, w przeciwnym razie świat ten pogrąży się w chaosie.

Wraz z Iris wyruszamy zatem w drogę w towarzystwie pewnego świerszcza, przeżywając niezwykłe przygody i spotykając wiele niezwykłych postaci. Czy dziewczynce uda się zrealizować misję? Przekonamy się o tym dzięki lekturze tej niezwykłej powieści, która trzyma nas w napięciu do ostatniej strony i która jest dowodem niezwykłej fantazji autora. Skomplikowana, mimo schematyczności, fabuła, szybko tocząca się akcja i liczne jej zwroty, charyzmatyczna bohaterka o wielkiej odwadze i dobrym sercu (nawet zmniejszona do rozmiarów myszy) – to wszystko nas zachwyci i sprawi, że damy porwać się tej historii, czekając po zakończonej lekturze niecierpliwie na drugą część serii…

Justyna Gul

Qultura słowa