Instytut Absurdu. Poszukiwanie Pana P.

Ah ten tajemniczy Pan P! Co on znowu knuje? Dlaczego porywa ludzi, zostawia pracownikom Instytutu Absurdu jakieś dziwne wskazówki i wykrada wszystkie materiały o nim, które uda im się zgromadzić? Czy to możliwe, żeby Panem P. był... NIE! No skąd! Niemożliwe... prawda?

Jeszcze więcej magicznych kłopotów, podejrzanych spraw i tajemniczych zagadek. Inspektorzy mają pełne ręce roboty... ale na szczęście mają też stażystkę! E̶l̶i̶z̶a̶c̶z̶e̶k̶ Eliza Żaczek coraz pewniej czuje się w nowej pracy - co prawda miała przepisywać dokumenty i ogarniać raporty, a nie biegać po mieście za wodnikami czy szukać nielegalnych handlarzy magicznymi kulami, ale cóż, jest jak jest. Płacą? Płacą, to nie wypada narzekać.

Słuchajcie, nawet gdybym chciała, to nie mam się do czego przyczepić. Fabuła? Świetnie przemyślana, złożona z na pozór osobnych opowiadań o kolejnych misjach Inspektorów, ale tworzących spójną całość. Bohaterowie? Cudowni, charakterystyczni i niejednoznaczni. Styl autorki? Lekki, ale niesamowicie przyjemny, niepozwalający się oderwać od książki. Wszystko w tej historii jest poukladane niczym dokumenty na biurku... albo wiecie co, nie brnijmy w to, bo to drażliwy temat.

Absolutnie uwielbiam klimat Instytutu Absurdu. Tak jak w "Vice Versa" Mileny Wójtowicz, o której pisałam w poprzednim poście, tak i tutaj mnóstwo jest humoru - lekkiego, niewymuszonego i idealnie do mnie trafiającego. To jedna z tych serii, które mogłyby się ciągnąć niczym Chyłka od Mroza, a ja i tak z chęcią pochłaniałabym kolejne tomy - nieważne, ile by ich było 😁

No ale właśnie... pani Justyno, kończenie książek w takim momencie powinno być nielegalne! Potrzebuję odpowiedzi! Mam nadzieję, że najpóźniej za pięć minut pojawi się zapowiedź trzeciego tomu z premierą na jutro, bo inaczej oszaleję! 😁

Instytut Absurdu, Poszukiwania Pana P, zabiera nas ponownie do niezwykłego urzędu, w którym rzeczy niemożliwe są na porządku dziennym, a logika to tylko sugestia.

Zagłębienie się w drugi tom tej niezwykłej serii to jak powrót do znajomego, szalonego świata, gdzie wszystko stoi na głowie, a mimo to wszystko ma sens – choć może nie taki, jakiego byśmy się spodziewali. Justyna Sosnowska z wdziękiem i humorem ponownie zabiera nas do stworzonego przez siebie uniwersum magicznej biurokracji, gdzie raporty, pieczątki i formularze idą w parze z tajemniczymi artefaktami, magicznymi stworami i… imprezami w barach pełnych strzyg, wilkołaków i wampirów. Brzmi nieprawdopodobnie?

I bardzo dobrze – o to właśnie chodzi.

Eliza Żaczek, która w pierwszym tomie dopiero raczkowała w realiach Instytutu, teraz odnajduje się w nich coraz lepiej. Choć nadal bywa zagubiona, jej pewność siebie i zaangażowanie wyraźnie rosną. Z nudnych obowiązków przy biurku z radością rzuca się w wir terenowych misji, które nie tylko są znacznie ciekawsze, ale pozwalają jej zbliżyć się do pracowników Instytutu – i to nie tylko zawodowo. W tym tomie szczególnie rozkwitają jej relacje z Jagą i Marcelem. Ale nie tylko, ponieważ Eliza niczym detektyw po okruszkach śladów powolutku odkrywa osobiste tajemnice pozostałych współpracowników i coraz bardziej się z nimi zaprzyjaźnia.

Akcja rozgrywa się niejako na dwóch poziomach: z jednej strony Eliza pomaga kolegom w rozwiązywaniu spraw – handel nielegalnymi artefaktami, sprzedaż magicznie podrasowanych perfum czy żart z pianą w studni, a każda z tych sytuacji to kolejna okazja do wprowadzenia humorystycznych smaczków, dziwacznych stworzeń i magicznych zawirowań, które są wizytówką całej serii.

Z drugiej jednak strony, powoli, niemal niepostrzeżenie, zarysowuje się znacznie poważniejszy i mroczniejszy wątek – zagadka tajemniczego Pana P., który najwyraźniej nie tylko zna Instytut od podszewki, ale też wyprzedza jego działania o całe epoki. To właśnie ten element wprowadza napięcie, niepokój i sprawia, że czytelnik zaczyna się zastanawiać: czy za tym całym absurdem nie czai się coś bardziej niebezpiecznego?

Justyna Sosnowska świetnie balansuje między tymi tonacjami. Humor nie przesłania pozostałych emocji, a magia nie wypiera ludzkich doświadczeń: samotności, potrzeby przynależności, lęku przed porażką. Eliza nie tylko staje się coraz bardziej zaangażowana w pracę Instytutu, ale też dojrzewa jako osoba. Uczy się ufać innym, patrzy z większą empatią na otaczający ją świat (który, trzeba przyznać, nie ułatwia tego zadania) i zaczyna podejmować samodzielne decyzje. Proces ten nie jest ani przyspieszony, ani nachalny – dzieje się naturalnie, co sprawia, że trudno jej nie kibicować.

Jeśli miałabym wskazać coś, co nie do końca zagrało, to byłaby to pewna nierówność tempa. Choć świat przedstawiony jest fascynujący i pełen nieoczekiwanych zwrotów, miejscami akcja nieco zwalnia. Niektóre wątki – choć ciekawe – wydają się potraktowane po łebkach, choć aż się proszę o głębsze rozwinięcie. Można odnieść wrażenie, że fabularnie wszystko jest na miejscu, ale chciałoby się... więcej. Więcej ryzyka, więcej konfrontacji, więcej konkretnych odpowiedzi. Na szczęście ten niedosyt ma swoje dobre strony – oznacza, że czytelnik autentycznie wciąga się w opowieść i po zakończeniu ostatniego rozdziału zaczyna nerwowo wypatrywać kontynuacji. A zakończenie? Czysty cliffhanger! Taki, który nie daje spać spokojnie, bo zostawia z mnóstwem pytań i z uczuciem: „Nie możesz mi tego zrobić, Justyno. Potrzebuję więcej!”

Poszukiwania Pana P. to bez wątpienia udana kontynuacja. Autorka nie tylko utrzymuje klimat pierwszego tomu, ale też subtelnie go pogłębia – zarówno w warstwie fabularnej, jak i emocjonalnej. To książka, która bawi, wzrusza i zostawia z przemyśleniami, a także natrętnym: „halo, czemu to już koniec?”. Świat Instytutu jest tak barwny, że aż chce się w nim zanurzyć na dłużej – a to chyba najlepszy dowód na to, że Justyna Sosnowska wie, co robi.

Na zakończenie: śmiało mogę powiedzieć: 8/10. Za oryginalność, ciepło, styl i magię z domieszką papierologii. Z lekkim niedosytem, ale i wielką nadzieją na kolejny tom – oby szybciej niż później.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję

Wydawnictwu SQN

#współpracabarterowa

#współpracarecenzencka

#współpracareklamowa