Inne życie

Historia o miłości pisana z perspektywy mężczyzny zafascynowanego kobietą to rzadkość. Cała narracja brzmi bardzo autentycznie, a do tego została zbudowana tak, żeby czytelnik mógł śledzić losy bohaterów na różnych etapach i nie zawsze chronologicznie. Jest to według mnie ciekawy zabieg, a przez to książka jest bardziej interesująca, ale i wymagająca. Cieszę się, że wbrew tendencjom w tego rodzaju literaturze, nie wszystko jest tutaj słodkie i przyjemne. Polecam!

"Życie to nie film, Sal. Istnieją zasady robienia pewnych rzeczy oraz konsekwencje ich ignorowania."

To książka o szczęśliwej nieszczęśliwej i nieszczęśliwie szczęśliwej miłości. "Życie nie ma szczęśliwych zakończeń, prawda?" pada w rozmowie między bohaterami. Bez wątpienia nie zawsze dokonujemy dobrych wyborów, a często na podjęcie tych dobrych potrzebujemy zbyt dużo czasu.

To "nie tylko historia miłości, lecz także opowieść o miłości. Na miłość zawsze jest miejsce." To historia o tym jak ludzie (nie)potrafią się kochać i jak bardzo potrafią się ranić. O tym jaką trudność sprawić może rozmowa i jak wielki strach tkwi przed podejmowaniem decyzji.

Motywem przewodnim powieści jest oczywiście uczucie między dwojgiem ludzi, choć wzbraniam się przed zamknięciem tej historii w ramy "książek o miłości". Fabuła jest bowiem dość rozbudowana. Zdradzę jedynie, że nie bez znaczenia jest tu religia i specyficzne (patologiczne?) w nią zaangażowanie, że tak dość ogólnie się wyrażę.

Wpływ rodziny, dzieciństwa, wychowania w różnych środowiskach czy tego chcemy czy nie, nie jest bez znaczenia. Czy sobie z tego zdajemy sprawę, czy nie, rzutuje na nasze dalsze losy, decyzje, w tym umiejętność kochania, bycia w związku.

Urzekło mnie w tej książce wiele.

Poza samym pomysłem, który, jak się okazuje, był w dużej mierze związany z osobistymi doświadczeniami autorki, nie bez znaczenia jest tu i styl, i forma. Te retrospekcje, wielowątkowość, wiersze, maile… Bardzo dobrze mi się tę książkę czytało. Lekko, płynnie, w typie tych "nieodkładalnych" (tłumaczenie Szymon Żuchowski).

Prawdziwa. Poruszająca. Niebanalna. Jest w niej coś nieuchwytnego, sensualnego. Jest smutna, bywa zaskakująca, a sama miłość taka inna, szczęśliwa i nieszczęśliwa jednocześnie. Dużo emocji mi dostarczyła, i wzruszeń i nerwów, bo przecież łatwo moralizować z pozycji fotela.

Biorąc pod uwagę, że mamy do czynienia z debiutem literackim, nazwisko Jodie Chapman należy zapamiętać!

Co sprawia, że dwie osoby się w sobie zakochują? Można by stwierdzić, że łączą ich wspólne pasje, przekonania, być może filozofia i sposób życia. Być może działają w jednej organizacji i mają poczucie misji, które z uwagi na wspólnie spędzany czas, przeradza się w miłość. A może połączył ich bunt przeciwko czemuś?

Mimo iż mogłoby się wydawać, że zakochujący się w sobie ludzie muszą mieć ze sobą coś wspólnego, to okazuje się, że łączyć ich mogą również różnice. Tak właśnie jest w przypadku Nicka i Anny, pary pochodzącej z dwóch odrębnych światów, mającej inne marzenia, cele, system wiary oraz poglądy niemal na wszystkie sprawy. On wychowywał się z bratem bez matki, która odeszła z dnia na dzień, a wiecznie niezainteresowany ojciec nie był w stanie dać im tego, czego potrzebują dzieci. Szczególnie że zawsze był mało skupiony na wszystkim, poza sobą. Cale szczęście, że koło Nicka i Sala była ciocia Stella, ale nawet ona nie była w stanie złagodzić szkód wyrządzonych przez postawę ojca. Nick dorasta zatem mając dystans do świata, a małżeństwo nie jest dla niego ukoronowaniem miłości. Anna natomiast wychowana jest w bardzo religijnej rodzinie, w której kobiety mają tak naprawdę tylko wyjść za mąż i urodzić dzieci. Picie, palenie, a tym bardziej calowanie z chłopcami przed ślubem są surowo zabronione. Podobnie jak wszelkie aspiracje i marzenia o czymkolwiek, poza założeniem rodziny.

Jak to się zatem stało, że Nick i Anna się zakochali? Spotkali się w kinie, podczas wakacyjnej pracy i niemal od razu zaczęli się spotykać. Ona miała łatkę nieprzystępnej, a jednak udało mu się ją zainteresować. Mimo tego, że teoretycznie miała chłopaka, z którym zrobili sobie małą przerwę w związku, zaczęła spotykać się z Nikiem. Spędzali ze sobą cały wolny czas, wypełniony muzyką, papierosowym dymem, pocałunkami i eksperymentami. Ona chciała uratować Sala, brata Nicka przed jego nałogiem, a Nick chciał po prostu ją. Tyle tylko, że to związek bez przyszłości, bowiem w pewnym momencie różnice stają się nie do zaakceptowania. Sztywne zasady wychowania nie pozwalają Annie odrzucić wszystkiego, w co wierzyła, a raczej w co kazano jej wierzyć. Dlatego odchodzi, mimo iż naprawdę kocha Nicka. Ten również z miłości pozwala jej odejść.

Kto by pomyślał, że wiele lat później to on będzie ratował brata, któremu pomóc chciała niegdyś Anna. Sal planując popełnić samobójstwo zagwarantował sobie tylko trwałe kalectwo. W dzień Wigilii wyskoczył z okna swojego mieszkania na siódmym piętrze na Manhattanie, niestety świeży śnieg zamortyzował upadek. W efekcie upadku doszło niestety do przerwania rdzenia kręgowego, a paraliż objął dolną część ciała – od pasa w dół. Po powrocie do domu Nick był przy nim przez trzy miesiące pilnując go nieustannie, by nie dokończył tego, co mu się nie udało. I rzeczywiście udawało mu się to, można by nawet nabrać przekonania, że Sal porzucił swoje zamiary. Przynajmniej do momentu, kiedy Nick nie wyszedł na chwilę do piekarni, zaś Gloria, pomoc, nie zeszła odebrać przesyłki od kuriera. Te kilka minut wystarczyło, by Sal ostatecznie skończył ze sobą wypijając żrący wybielacz,

W jaki sposób te wydarzenia i to, co się obecnie dzieje w życiu Nicka i Anny na nich wpłynęło? Czy to możliwe, by znów coś ich połączyło? A jeśli tak, to czy tym razem są w stanie o siebie zawalczyć? Przekonamy się o tym dzięki pięknej powieści pt. „Inne życie”, autorstwa Jodie Chapman. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Echa książka, to wyjątkowa powieść obyczajowa z wątkiem miłosnym. Nie jest to jednak banalna i ckliwa historia, a raczej głęboka analiza człowieka i motywów jego działania, dowód na to, w jak wielkim stopniu dzieciństwo nas kształtuje i jak traumy potrafią zniszczyć nam życie. To książka, którą sączyć można powoli napawając się słowami, która mimo braku efektywnych zwrotów akcji cały czas utrzymuje nas w napięciu. Co więcej, to powieść, która jest obecna w naszych myślach jeszcze długo po lekturze, podobnie jak nazwisko autorki – mistrzyni w kreacji bohaterów i sytuacji.

„Może czasami potrzebujemy na chwilę stracić coś z pola widzenia, żeby nasze oczy mogły się znów otworzyć.”

Książka zrobiła pozytywne wrażenie. Ciekawie było zagłębiać się w losy kluczowych postaci, zaś te z drugiego planu barwnie je dopełniały. Powieść o różnych kolorytach miłości, determinującej scenariusze życia, wyznaczającej społeczne role, uczącej podążania emocjonalną ścieżką bliskości z drugą osobą. Jodie Chapman wnikała w najbardziej intymne sfery psychicznych rozważań bohaterów, zwątpienia targające duszami, procesy kształtowania zaufania wobec siebie i innych. Wiele motywów poszukiwania własnej tożsamości, zaplątania w religijne wzorce, kłócące się z tym, co dyktowało rozum i serce, sprawujące władzę nad człowiekiem. Wszystko, co wiązało się z procesem dojrzewania, zwłaszcza mentalnego, Chapman poruszała szczerze i bezpośrednio, jednak otulała miękkimi akcentami zrozumienia drugiego człowieka.

Poruszałam się naprzemiennym tropem wspomnień, mniej lub bardziej ciepłych i radosnych, zimnych i dramatycznych. Czasami autorka sięgała po zbyt intensywne, a nawet ekstremalne, elementy zdarzeń, ale takie właśnie jest życie. Potrafi przyjemnie zaskoczyć i dać nadzieję, a kiedy indziej sprawia przykrość i przynosi cierpienie. Chapman zastanawiała się, jak wiele zależy od naszych postaw i czynów w formułowania osobistego szczęścia i spełnienia? Dlaczego tak trudno poznać nawet bliską osobę i właściwie interpretować jej zachowanie? Czy potrafimy na czas dostrzec coś niesamowitego, co podsuwa nam przeznaczenie, a może za bardzo ufamy w normy prawne i społeczne, za rzadko konfrontujemy się ze stylem otrzymanego wychowania, rodzinnych wzorców, pokoleniowych śladów obecności? Czy faktycznie powinniśmy bać się zmian i zaczynania od nowa? Czego nie mógł tego zrozumieć Salvator z samobójczymi myślami, Anna tłamszona przez brak wiary w siebie, Nick mający problemy z wyrażaniem uczuć, Mathilde widząca wszędzie wrogów?

Wiele nut melancholii, tęsknoty, smutku i żałosności. Wyrzuty sumienia przeplatały się z próbami naprawienia tego, co już nie dało się odkręcić. Ale „Inne życie” to historia nadziei, której nigdy nie wolno tracić w obliczu tragicznych zdarzeń i ukłucia samotności. Przepracowywania straty w świetle ufności w moc siebie samego, odrzucaniu tego, co toksyczne, krępujące umysł, wyciszające bicie serca. Podążania każdego dnia życia według własnego klucza spełnienia, ze świadomością unikalności, upływu czasu i wielkich szans. Podobało mi się podejście do wspomnień, uwzględnienie ulotności, zniekształceń, zacierania się, życzeniowych postaw właściciela. Spojrzenie na różne obrazy tego samego z przeszłości. Jak bardzo wszystko zależy od perspektywy, pamiętania tak, jak chcemy pamiętać? Nieco zawiodłam się na zakończeniu, było spójne i wiążące wątki, ale wyczekiwałam większego realizmu kierunku obrotu spraw. Bookendorfina

Poznali się zbyt młodo. Ludzie w tym wieku, dopiero uczą się życia, i jeszcze nie wiedzą, w którym kierunku podążać.

Anna to piękna i tajemnicza osobowość. Wyjątkowa dziewczyna, która całe życia, była podporządkowana rodzinie. Wiara i religia to fundamenty życia, a przynajmniej tak jej wpojono. Kobieta tylko przy nim czuje, że może być sobą.

Nick to skromny chłopak, wychowany w tradycyjnej rodzinie. Bez wielkich ambicji, i raczej tradycjonalista. Zakochuje się w Annie bez pamięci, jednak gdy dziewczyna dochodzi do wniosku, że dzieli ich zbyt wiele, postanawia odejść. Nie zatrzymuje jej, nie prosi o zmianę decyzji.

Wiele lat później, gdy połączy ich tragedia, znów sie spotkają. Czy uczucie na nowo się narodzi? Czy jako dorośli ludzie, będą umieli żyć razem?

Ach co to była za książka… Niezwykła i wyjątkowa. W sumie to zbyt mało, aby ją opisać.

Przeczytamy w niej o relacjach ludzi, którzy czasem choć chcą, niewiele mogą powiedzieć. Którzy żyją według schematów, a swoje uczucia chowają głęboko.

Jest to również historia o miłości. Nastoletniej, braterskiej, ale również małżeńskiej. Czy zawsze wchodzimy w związek, bo chcemy? Czy również, bo tak wypada?

Historia smutnych ludzi, którzy na zewnątrz są uśmiechnięci, ale jednak gotowi aby popełnić samobójstwo.

Tą książką będziemy się delektować. Będziemy czytać ją powoli, bez pośpiechu, analizując wszystkie historie w niej ukazane.

Bardzo zachęcam do przeczytania!