Dom marionetek

Natasza Socha to jedna z moich ulubionych polskich autorek. Zawsze chętnie sięgam po jej książki, gdyż mają w sobie coś świeżego, wyjątkowego. Autorka za każdym razem potrafi mnie zaskoczyć i za to przede wszystkim cenię jej powieści. Przyznam szczerze, że czytam tak dużo, że tak naprawdę nie jest łatwo mnie zaskoczyć, a jej się to udaje. "Dom marionetek" to lektura, która wciągnęła mnie niemal od pierwszej strony. Czytało mi się ją tak przyjemnie i szybko, że w ciągu jednego wieczora udało się przeczytać całość. Jeśli macie ochotę na dobrze napisaną literaturę obyczajową, to dajcie szansę autorce.

"Dom marionetek" to pierwsza książka tej autorki, którą miałem okazję przeczytać. Powiem szczerze, że zrobiła ona na mnie spore wrażenie. Na szczególną uwagę zasługuje tutaj fabuła, która była naprawdę ciekawie wymyślona. Książka wciągnęła mnie niemal od pierwszej strony, a co za tym idzie, do samego końca siedziałem z wypiekami na twarzy i czekałem na zakończenie. Finał powieści był dość ciekawy, ale nie zaskakiwał. Rozwiązania niektórych wątków można się było domyślić już wcześniej. Bohaterowie zostali wykreowani dokładnie, z dbałością niemal o każdy szczegół. Jeśli szukacie intrygującej książki, to jest to pozycja dla Was.

Natasza Socha, to polska pisarka, którą cenię bardzo mocno, jeśli chodzi o nasz rodzimy rynek czytelniczy. Autorka zawsze dostarcza swoim czytelnikom książki niebanalne, ale jednocześnie bardzo przyziemne, w których główni bohaterowie to nie są jacyś nadludzie, tylko postacie z krwi i kości. Każdy z nas może w bohaterach odnaleźć cząstkę siebie, co sprawia, że o wiele przyjemniejszy jest odbiór całości. Nie jest to łatwa lektura, ale jest bardzo potrzebna i myślę, że warto po nią sięgnąć. Na pewno nie będziecie tego żałować, gdyż jest to naprawdę wciągająca pozycja literacka. Zachęcam do czytania.

Zazwyczaj nie sięgam po powieści. Preferuję literaturę faktu. Jednak książka Nataszy Sochy bardzo mnie zainteresowała. Na pewno nie jest to sielankowa opowieść o beztroskim życiu. Autorka dotyka bardzo ważnych problemów. Jest też pewna tajemnica, którą skrywają bohaterowie. Atmosfera gęstnieje ze strony na stronę. Weszłam w świat w którym nie chciałam być, jednak z drugiej strony byłam ciekawa jak zakończy się ta cała historia. Podobało mi się też że cała historia opowiedziana jest z perspektywy dwójki bohaterów. To ciekawy zabieg literacki. Podsumowując jestem ciekawa innych książek tej autorki.

Natasza Socha jak zwykle bezbłędnie poradziła sobie z napisaniem intrygującej powieści. Muszę przyznać, że tytuł "Dom marionetek", bardzo wpisuje się w fabułę i odczucia czytelników. W momencie zobaczenia prawdziwej twarzy kilku bohaterów, ja również poczułem się przez chwilę jak lalka, którą sprytnie sterowała autorka. Powieść zostawia ślad na psychice odbiorcy, zdecydowanie nie da się jej wyrzucić z głowy po przeczytaniu. To bardzo dobrze! Z chęcią do niej wrócę i ponownie poprzyglądam się rewelacyjnemu teatrzykowi manipulacji. Polecam, autorka wyszła poza schematy i stworzyła naprawdę dobre dzieło.

Natasza Socha to autorka, której książki zawsze mocno mnie wciągają. Ma ona w sobie jakiś taki dar pisarski, który sprawia, że całkowicie wchodzę w świat, jaki ona kreuje i oddaje mu się bez reszty. Moi domownicy wiedzą, że jeśli akurat jestem w trakcie czytania powieści tej autorki, to nie ma mnie dla świata, dopóki nie skończę. Dawno nie miałam w swoich rękach tak niebanalnej, ale jednocześnie tak realnej powieści. Wszystko było tutaj przemyślane, spójne i logiczne. Zakończenie mnie nie zaskoczyło, ale może dlatego, że starałam się sama dojść do rozwiązania tej zagadki. Po prostu dobrze połączyłam wszystkie fakty, o jakich wspomniała autorka. Zachęcam do czytania.

Lubię czytać powieści tej autorki, gdyż zawsze przyjemnie spędzam przy nich czas. Owszem, nie są to lekkie i łatwe historie, ale napisane są w taki sposób, że czytelnik nie odczuwa aż tak dużego ciężaru danej sytuacji. Autorka zadbała o to, aby postacie były wykreowane naprawdę dokładnie, z dbałością o każdy szczegół. Akcja w powieści toczy się powoli, wszystko dzieje się w swoim tempie, ale pojawiają się także zwroty akcji, które nadają całości takiej świeżości. Jeśli szukacie wciągającej lektury, od której nie będzie się łatwo oderwać, to jest to idealna dla Was pozycja. Zachęcam do czytania, bo warto.

Dawno nie czytałem tak świeżej, tak otwartej i tak wciągającej powieści. Jeśli jeszcze nie mieliście w swoich rękach najnowszej pozycji Nataszy Sochy, to jak najszybciej musicie to nadrobić. Książka wciąga od pierwszego wątku i do ostatniego trzyma w napięciu. Bohaterowie wykreowani są naprawdę dokładnie, z dbałością o każdy szczegół. Powieść ogólnie mi się podobała, a jedyne, do czego mogłabym się przyczepić, to zakończenie. Nie było tutaj bowiem nic, co mogłoby mnie zaskoczyć. Było ono po prostu mocno przewidywalne. Jeśli szukacie dobrze wymyślonej powieści obyczajowej, to ta książka jest dla Was.

"Człowiek potrzebuje czasem silnych bodźców. Potrzebuje równowagi. Boku, żeby docenić zdrowe ciało. Potrzebuje łez, żeby wiedzieć co to uśmiech".

"Dom Marionetek" to książka, której po skończeniu czytelnik zastanawia się, a właściwie utwierdza w przekonaniu, jak przeszłość - ta trudna przeszłość, ma wpływ na teraźniejszość i przyszłość.

Mówi się, że czas leczy rany, tylko czy na pewno tak jest?

Czytając tę książkę przeżywałam wraz z bohaterami wszystkie ich emocje, ich strach i chwilę buntu. Ale jednak dominującą cechą tej książki, był właśnie strach, budowanie napięcia. Zadziwiające było to, jak na wraz z początkiem książki dałam się zwieść teatrzykowi manipulacji, co tylko oznacza, jak autorka idealnie poradziła sobie z kreacją bohaterów.

A jeśli już przy tym jesteśmy to muszę przyznać, że każdy z bohaterów książki miał swój unikatowy charakter, byli wyraziści mimo wszystkiego co ich w życiu spotkało. A może właściwie dzięki temu co przeszli, stali się tacy?

"Dom Marionetek" to opowieść o rodzinie, która wybiega poza ramy ustalone przez społeczeństwo. Inni mówią na ich posiadłość: "Dom dziwactw", a ja zapewniam was, że jak zaczniecie czytać tę książkę to pomyślicie o nim dokładnie tak samo.

Nakreślę wam w skrócie tak to wygląda: 4 kobiety, dziecko jednej z nich i Leon. Każda z nich je o innej porze, każda ma odkrywać wyznaczone rolę i zadania. Nie są zamknięte, jednak nie uciekną z tego domu, nie odważą się na to.

Ta opowieść jest pełna tajemnic a Joanna, opiekunka do dziecka, próbuje je rozwiązać. Nie jest jej łatwo ponieważ sama odczuwa sprzeczne emocje i błądzi między tym co któreś z domowników jej powie. Ja czułam się dokładnie jak ona, byłam skołowana i wszystko wydawało mi się grubymi nićmi szyte.

Bardzo zżyłam się z Joanną i wspierałam jej odkrywanie prawdy krok po kroku. Polubiłam ją już od pierwszych stron, za empatyczność i całą jej osobowość. To taka ciepła, ale jednocześnie zadziorna kobieta. Nie da się koło niej przejść obojętnie.

"Dom marionetek" to książka określona jaka obyczajówka, ja jednak momentami miałam wrażenie, że czytam thriller (taki delikatny, ale jednak 😅), czułam w tej książce ogarniający mrok i strach, który czaił się w każdym kącie tego ogromnego domu ludzkich marionetek.

Zakończenie książki nie było dla mnie zaskoczeniem, byłam właściwie na nie przygotowana i ono utwierdziło mnie w przekonaniu, że dobrze połączyłam pewne punkciki jakie zostawia do polecenia w książce autorka.

Jestem niezwykle usatysfakcjonowana tą powieścią i z pewnością sięgnę po inne.

Joanna uciekając przed dotychczasowym życiem podejmuje pracę z dala od domu. Wprowadza się do wielkiej willi gdzie ma opiekować się kilkuletnią dziewczynką.

W domu oprócz Leona, który jest pracodawcą dziewczyny, mieszkają jeszcze cztery kobiety. Mała Amelka, która jest podopieczną Joanny, żona Leona a także jego matka i siostra.

Duży dom i rodzina w nim mieszkająca kryją w sobie wiele tajemnic, które będącej pod dużym wpływem uroku gospodarza Joannie, z czasem udaje się powoli odkrywać. Pozorny spokój tego domu jak i bardzo opiekuńczy i kochający Leon mają drugą twarz, którą z czasem ujrzała opiekunka Amelki.

Niestety wszystko co dzieje się w tej pięknej willi ma swoje drugie dno. By tam sięgnąć trzeba poznać najpierw małego, nieszczesliwego chłopca...

Książka "Dom marionetek" porusza bardzo ważny temat. Temat rodzinnej miłości i tego jak ważne jest nasze dzieciństwo i jak niezwykle duży ma ono wpływ na nasze dorosłe życie.

Zreanione, bezbronne dziecko budzi się niekiedy w doroslym czlowieku by się zemścić... A może wybaczyć...?

Piekna okładka i kolejna dobra książka Nataszy Sochy.

Joanna jest dziewczyną po przejściach. Po tym jak zostawił ją chłopak decyduje się na zmiany w swoim życiu. Leon szuka opiekunki do swojej pasierbicy, ponieważ jego żona tkwi w głębokiej depresji. Dobrze się składa prawda? Dziewczyna postanawia rzucić wszystko i przyjąć ofertę pracy u Leona, choć dom w którym ma zamieszkać jest oddalony od jej teraźniejszego miejsca zamieszkania o 600 km. Nie jest to dla niej przeszkodą, ponieważ dziewczyna chce odciąć się od swojego dotychczasowego życia. Na miejscu okazuje się, że nie tylko Amelka potrzebuje opieki i zainteresowania, bo w domu oprócz żony Leona - Magdaleny mieszka jeszcze jego matka - Leokadia i siostra - Katarzyna. Na pierwszy rzut oka wszystko wydaje się dość nietypowe, uwagę zwraca zachowanie kobiet, a także skrywane sekrety. Pewnego dnia w miasteczku Joanna dowiaduje się, że mówią o tym domu, że żyją tam... marionetki. Natasza Socha po raz drugi skradła mojej literackie serce, bo po tym jak sięgnęłam po " Godzinę zagubionych słów" i zostałam zauroczona, bez wahania sięgnęłam po "Dom Marionetek" i się nie zawiodłam. Świetnie wykreowane bohaterki. Świat przeżyć wewnętrznych, metaforyka marionetki. To wszystko sprawiło, że przez opowieść się po prostu frunie. Ogromnie polecam.

,, Musiałeś tak uświnić całą koszulkę i spodnie? Myślisz, że będę to teraz zapierać albo nie daj Boże kupię ci nowe? Jeśli nie potrafisz choć trochę o mnie pomyśleć, to będziesz chodził w brudnych rzeczach!

-Rysowałem laurkę- wyszeptał chłopiec.

Mama zerknęła na kartkę, którą trzymał w ręku.

-To na przyszłość nie rysuj. Wszystko, czego potrzebuję, to odrobina spokoju".

Chyba nie trzeba wiele tłumaczyć jak emocjonalna jest ta książka. Chwilami aż oddech wstrzymywałam na zmianę z nerwami i lękiem o swoje zdrowie psychiczne. A jeśli już o tym wspominam, to powiem wam, że sporej części bohaterów przydałby się ośrodek dla obłąkanych. Byli tak nieskładni umysłowo aż brakowało mi pojęcia. Zupełnie jakby byli w dziesięciu miejscach jednocześnie i każdemu przekazywali tylko jedno zdanie. Do tego momenty, kiedy wracając do domu wszystko było poprzestawiane. Ciarki nie opuszczały mnie ani na moment. To bardzo niepokojąca książka...

Ja wciągnęłam się w nią od razu. Kiedy poznałam małego chłopca nie rozumiałam jak można było być dla niego tak okropnym. Został zastraszany przez osoby, które powinny go chronić. Burzyli jego dobre intencje sprawiając mu niewyobrażalny ból psychiczny. Jest to osobna historia, która dopiero później złączy się w całość. Obecnie bowiem poznamy rodzinę, której ktoś ukradł szczęście. Matka małej dziewczynki będzie wpajała jej do głowy niezdrowe historie, a ona powierzy je w sekrecie opiekunce. Nie wiem co było tu bardziej straszne, bowiem im dalej, tym jest mrocznej i bardziej i pachnie szaleństwem. Prawdziwy bestsellerowy thriller psychologiczny, który ukarze zdrady i kłamstwa. Oplecie was tak intensywnymi doznaniami, aż sami postradacie rozum.

W trakcie czytania bałam się bardzo dwóch rzeczy: tej, że nie będę mogła spać w nocy i drugiej, że już nigdy nie przeczytam tak zjawiskowej pozycji. Jeśli pamiętacie książkę ,,Wizjer" i wam się spodobała, to tutaj będzie jeszcze lepiej! Z całego serca ją wam polecam, bo jej premiera już pierwszego września:-)

Tyle cierpienia...

Serce bije mi szybko, zbyt szybko. W gardle czuję dławiący ścisk. Myślałam, że to będzie zwyczajna obyczajówka. Nie spodziewałam się takich emocji i niepokoju, którego mogłaby pozazdrościć niejedna powieść grozy. Wow. Skończyłam i siedzę z buzią szeroko otwartą ze zdumienia.

Dom marionetek to miejsce dziwne, pełne niepokoju, który mrozi krew w żyłach. Wzajemne pretensje i poczucie zemsty są gęste i gryzące jak dym z palonych jesienią ognisk z opadłych liści. Nie ma tu nadprzyrodzonych zjawisk, ale ludzie, którzy żyją ze sobą, a jednak z daleka. Nikt nie zasiada nigdy razem do wspólnego posiłku, ciągle przydarzają się dziwne wypadki. W jaką grę grają domownicy?

Kilkanaście stron tej powieści to moje zupełne niezrozumienie, kręcenie głową i zastanawianie się czy dziwaczne zachowanie bohaterów to żart. Aż tu nagle w głowie wszystko zaskoczyło z głośnym kliknięciem, retrospekcje idealnie splotły się z wydarzeniami współczesnymi, a ja mogłam tylko pochłaniać kolejne strony. Umieszczenie w tej historii Joanny, która właśnie zamierza uciec od dawnego życia i bólu jaki sprawiła jej zdrada ukochanego jest pretekstem do opowiedzenia o ogromnej traumie, niezrozumieniu, przelewaniu własnych uczuć na inne osoby, a wreszcie o destrukcyjnej zemście, która zatruwa umysł i serce. Natasza Socha pisze prosto, bez ubarwiania, o zupełnie zwyczajnych ludziach i chyba dlatego panujące między nimi toksyczne relacje są tak wstrząsające, przynajmniej dla mnie. Z zupełnie technicznego punktu widzenia powieść składa się z sporej ilości krótkich rozdziałów, gdzie niemożliwe jest skończyć czytanie tylko na kilku. To skutkuje połknięciem książki w szybkim tempie, ale możecie być pewni, że taka historia zbyt szybko nie wyniesie się z waszych głów.

Kompletne zaskoczenie, burza emocji i zastyganie z niedowierzania podczas lektury. Tak jednym zdaniem określiłabym tę książkę. Byłam nastawiona na ciepłą i otulającą powieść obyczajową, ponieważ jeszcze nigdy wcześniej nie czytałam książek Nataszy Sochy. Teraz wiem, że to zupełnie inny kaliber książek.

Co was ostatnio tak totalnie zaskoczyło?

„Życie jest jak szpital, ludzie jak chorzy. Życie jest jak teatr, ludzie jak aktorzy. Jedni swą rolę grają znakomicie. Inni zaś cierpią, cierpią całe życie” – ten cytat przyszedł mi na myśl w trakcie lektury powieści Nataszy Sochy. Często wydaje nam się, że los się na nas uwziął. Że wszystkie przeszkody, jakie spotykamy na swojej drodze, serwuje nam złośliwie. Mamy wrażenie, że jesteśmy marionetkami w rękach losu, a wszystko to, co nas spotyka, jest gdzieś zapisane. A co jeśli rolę sterującego naszym życiem przejmuje ktoś, kogo znamy? Manipuluje nami niczym bezwolną kukłą na sznurkach, bawiąc się naszym kosztem? A to wszystko z… zemsty? Natasza Socha w najnowszej książce pokazuje, co mogłoby się stać, gdyby bliska osoba przejęła nasze życie w swoje ręce. Gdybyśmy stali się więźniami we własnym domu. Nie dlatego, że nie możemy wychodzić, ale z braku przekonania, że poza jego murami czeka nas coś dobrego, że będziemy umieli poradzić sobie w zderzeniu z rzeczywistością. Obraz nakreślony przez autorkę jest smutny, ale prawdziwy. Tutaj zarówno „marionetki”, jak i „aktor” są ofiarami. Ofiarami zemsty, strachu, braku bliskości i akceptacji. Socha stworzyła historię, która wciąga nas w wir wydarzeń, które, choć zamknięte w czterech ścianach jednego domu, pochłaniają naszą uwagę i uderzają z dużą mocą. To historia, która chwyta za serce, a momentami nawet za gardło, bo autorka nie oszczędza nam szczegółów misternie utkanej zemsty. Bezlitosnej, można by rzec – wyrafinowanej, ale ze zdziwieniem odkrywamy, że być może jak najbardziej zasłużonej ...? Autorka nie daje nam gotowych odpowiedzi na nurtujące nas pytania. Nie pomaga stanąć po jednej ze stron – sami musimy ocenić, czy zemsta ma swoje granice, i gdzie leży cienka linia między zemstą a obsesją krzywdzenia drugiej osoby dla własnej satysfakcji. Pozornie lekka opowieść o rodzinie, do której życia pewnego dnia wkracza opiekunka, staje się zatem prawdziwym spektaklem. Przedstawieniem, które przerywane jest fragmentami wspomnień małego chłopca. Niekochanego. Upokarzanego. Samotnego. Chłopca, który wyrastał w przekonaniu, że nie jest nic wart, że wszystko, co robi, robi źle. Że nie zasługuje na uczucie najbliższych mu osób z jego własnej winy…

Podsumowując:

Natasza Socha stworzyła powieść na wskroś prawdziwą, niezwykle przejmującą i poruszającą do głębi. Opowieść o wielu obliczach samotności, o tym, jakie konsekwencje może nieść „niekochanie”. „Dom marionetek” to historia pełna rodzinnych tajemnic, które odkrywamy z każdą przewracaną stroną do momentu, kiedy dociera do nas wstrząsająca prawda. Autorka stawia nas twarzą w twarz z zemstą, która czasami staje się sensem życia, jednocześnie odzierając z niego, a przede wszystkim ze szczęścia, osobę, która w jej imię wymierza swoją własną sprawiedliwość. Ale też o nadziei na to, że potrzeba doświadczenia szczęścia będzie tak silna, że przezwycięży ból, pozwoli wybaczyć wyrządzone krzywdy i odetchnąć pełną piersią. Czasami po raz pierwszy... Polecam!

"Dom marionetek" to historia z jednej strony wzruszająca, ale jednocześnie duszna i przerażająca. Natasza Socha z domu Leona i trzech kobiet stworzyła scenę, na której rozgrywa się osobliwy spektakl. Joanna, która wkracza w to miejsce może być tylko biernym obserwatorem. Podobnie zresztą czytelnik.

Tak jak główna bohaterka, początkowo nie miałam pojęcia, w jakim znalazłam się miejscu. I, podobnie jak ona, brnęłam w to dalej. Nietypowe zachowania mieszkańców przeplatane z traumatycznymi wspomnieniami małego chłopca, w niedługim czasie układają się w całość.

Wtedy wsiąkamy w tę historię – tak samo jak Joanna, która zaangażowała się w życie rodziny. Systematycznie poznajemy wszystkie elementy opowieści. Czytelnik może być coraz mniej zdziwiony, ale za to coraz bardziej przytłoczony.

Autorka wciąga czytelnika w wir wydarzeń rozgrywających się w wielkim, ale zamkniętym domu z ogrodem. Serwuje pełen wachlarz emocji – poza radością i szczęściem. Wydaje się, jakby bohaterowie zapomnieli o tych uczuciach, tracąc wcześniej nadzieję na odzyskanie spokoju. W zamian za to czują niepewność, strach. Tracą niezależność i poczucie kontroli nad własnym życiem.

W kwestii winy i zemsty Natasza Socha nie pozwala stanąć po żadnej ze stron. Czytelnikowi ciężko będzie określić zasadność tych porachunków. Podobnie, jak Joanna, można tylko obserwować spektakl w tym domu marionetek.

"Dom marionetek" to dla mnie spore zaskoczenie. Spodziewałam się powieści obyczajowej, jednak tej książce bardzo blisko jest do kapitalnego thrillera psychologicznego. Duszna, niepewna atmosfera, poczucie zagrożenia, znalezienie się w sytuacji bez wyjścia – dokładnie to oddaje Dom marionetek.

Ale nie tylko. Natasza Socha utożsamia zemstę z niewolą i zamknięciem, a przebaczenie z poczuciem wolności i szczęścia. Joanna wybrała wolność. Czy zawsze jednak jest to możliwe?