Infamia

Coś poszło nie tak. Czarodziej i nekromanta mieli się spotkać, a wylądowali w dwóch różnych miejscach, obaj wpadli w tarapaty. Pierwszy trafił do niewoli i uczy nestora rodu wampirów magii, zaś drugi gości u pięknych sióstr Selene i Sarah, które też nie wyglądają na niewiniątka. Dbają o gościa, żeby nie było, zapewniają mu rozrywki, między innymi partyjkę w grę planszową. Oczywiście nekromanta gra nekromantą, ale co to za atak "zjadanie mózgu"? Albo "zamiana w kamień"? Co on, bazyliszek?!

W książce jest ulokowana duża dawka humoru, ale raczej będziemy się uśmiechać pod nosem niż śmiać w głos. To takie zabawy konwencją i pstryczki w nos czytelnika, który ma w sobie utarte przez popkulturę oczekiwania względem niektórych sytuacji i charakterów. Spodziewał się np. ponurego i groźnego kata, a dostał młodego chłopaka pełnego pasji i liczącego na sukces, który co rusz wymyśla nowe sposoby zabijania swoich ofiar. Gotycka sceneria, wampiry i czarny humor szybko przypomniały mi o filmie "Co robimy w ukryciu", który udawał dokument i przedstawiał życie wampirów w Nowej Zelandii. Bohaterowie kłócili się między innymi o to, że jeden z nich od 5 lat nie zmywa naczyń, bo wampirowi to nie przystoi... Jeśli ktoś lubi zabawy w takim stylu, to na pewno ta powieść też przypadnie mu do gustu.

"Infamię" można przeczytać bez znajomości pierwszej części, też jest zrozumiała, ale jednak da się odczuć, że bohaterowie mają jakąś przeszłość, która rozjaśniłaby pewne kwestie. Wampiry są tutaj w centrum zainteresowania, więc polecam ją też osobom, które uwielbiają historie o tych postaciach. Książka ma poniżej 300 stron i dużo się w niej dzieje, także to przygoda na 1-2 dni. Jest dobrze napisana i łatwo w nią "wejść", zapomnieć się.

Doceniam to wszystko, o czym wspomniałam, ale mimo to nie wiem, czy ta książka zostanie ze mną na dłużej. Jeśli już coś pozostanie w pamięci, to jej "inność" w porównaniu do typowych powieści gotyckich czy innej fantastyki. Nie przywiązałam się do bohaterów na tyle, żeby wyczekiwać kolejnych części, a szkoda.

Po „Kolekcji pośmiertnych portretów” Macieja Jakubskiego przyszła pora na „Infamię”, powrót na krasnoludzkie ziemie, wyprawę z dwoma czarodziejami, którzy usiłują zgłębić tajemnice nekromancji. Byłam ciekawa, jak rozwinie się dalsza akcja książki, co zrobi Alkkestan, czy uda mu się powrócić? Chociaż pierwszy tom nie był pozbawiony wad, podobał mi się na tyle, że nie wyobrażałam sobie, aby nie dowiedzieć się, jakie plany miał Jakubski na przyszłość.

Alkkenstan i Nyteshad wyruszyli w podróż, która miała im przynieść odpowiedzi, których łaknęli. Wystarczył jednak błąd w teleportacji, żeby ich plany nieco się pokrzyżowały, zostali rozdzieleni. Alekkenstan zostaje prywatnym nauczycielem tajników sztuki magicznej pewnego lorda. Nekromata Nyteshad natomiast zostaje gościem pewnej potężnej i tajemniczej kobiety, co mu się wyjątkowo podoba. Kim ona jest? Wszystko jest jednak ze sobą powiązane, nikt nie jest idealny, każdy ma sekrety. Nie wszędzie bohaterowie są bezpieczni, w tak dziwnym świecie, czy jest miejsce na zaufanie? Kto mówi prawdę, a kto z rozmysłem i umiejętnie ją nagina? Bunt wisi w powietrzu, czy dojdzie do jego wybuchu? Co przyniosą czarodziejom nowe wyzwania?

„Rany zasklepiały się szybko, jednak na otwory po bełtach mogła pomóc tylko krawcowa.”

„Infamia” nie odbiega od jej poprzedniczki, zgrabnie wyminęła dość powszechną klątwę drugiego tomu. Wyważona ironia i czarny humor nie omija głównych bohaterów, to, co ukochaliśmy w pierwszym tomie nas nie zawiedzie. Atmosfera się zagęszcza, umiejętnie dozuje zagrożenie, które powoli barwi każdą stronnicę książki. Naszemu nekromancie przyjdzie stanąć przed trudnym wyborem, zostanie wystawiony na próbę. Czyja stronę wybierze? Kobiety, która go ocaliła, czy chłopów, którzy się buntują? Ilekroć próbowałam przewidzieć, co mogłoby być dalej, nie udawało mi się, więc zamiast prób polecam oddać się lekturze. Akcja jest dość dynamiczna, jak w przypadku „Kolekcji pośmiertnych portretów”, jest także bardziej brutalniejsza. Przenosimy się ku wampirzym nacjom, opuszczając poczciwe krasnoludy, książka wydaje się wiec nieco mroczniejsza. Zakończenie może się Wam nie spodobać, ale myślę, że autor na tym nie poprzestanie. Mam nadzieje, że to zrobi, a przynamniej się z tym pośpieszy. Chciałabym poznać finał podróży Alkkenstan’a i Nyteshad’a, droga, którą przebyli była ciężka, ale wiele przygód jeszcze przed nimi. „Infamię” czyta się bardzo szybko i przyjemnie, mam dobre przeczucia, co do autora, ma w ręce fach i przy kolejnych próbach może nas zaskoczyć. Ćwiczenie czyni mistrza w każdej dziedzinie, a książkę, jak i wykreowany przez Jakubskiego świat warto docenić.