Imperium złota. Dewabad. Tom 3

"Skąpany w świetle gwiazd Dewabad wyglądał pięknie. Ostre, oszałamiające wieże i minarety oraz kopuły i piramidy przypominały z tej wysokości sterte inkrustowanych klejnotami zabawek. Za skrawkiem białej plaży migotało jezioro, po którym fale rozchodziły się w kierunku czarnych gór".

Rozstanie z trylogią Dewabad S.A. Chakraborty nie było łatwe. Dawno żadna historia nie była tak piękna, a zarazem bolesna, wciągająca, a jednocześnie płynąca spokojnie niczym rzeka.

"Imperium złota" znakomitą klamrą wieńczy serię, do której z pewnością kiedyś wrócę. I choć była to najdłuższa część, czytało mi się ją najlepiej. Drżałam na myśl, co czeka moich kochanych bohaterów. Z niecierpliwością czekałam, czy wykonają pewne ruchy, przed którymi się wzbraniali...

Gdy cały świat obraca się w perzynę, wrogowie się mnożą, a intrygi zacieśniają swą sieć, nie sposób nie śledzić poczynań postaci z zapartym tchem. Bohaterów, nieidealnych, z przywarami i słabostkami, pełnych pasji, niezmordowanych, tak świetnie poprowadzonych i wykreowanych. Których tak mocno pokochałam i z którymi tak się zżyłam!

Choć serce się krajało nie raz, wszystko zostało poprowadzone tak, jak miało być. Każdy wątek został domknięty. Każda postać odegrała swoją rolę. Każdy dostał to, na co zasłużył.

Czy wszystko się udało? Czy każdy zmierza teraz tą drogą, do której dążył? Czy dobro zwyciężyło?

Jeśli nie znacie odpowiedzi na te pytania to znaczy, że ominął Was kawał dobrej opowieści.

Na podsumowanie zacytuję słowa klasyka, które niezmiernie pasowały mi do tej serii:

"Życie ponad śmiercią. Siła ponad słabością. Podróż ponad celem".

Jeśli ich nie znacie, macie jeszcze jedną wspaniałą serię do nadrobienia.

Imperium złota to zakończenie porywającej trylogii Dewabad, niezwykle malowniczej, egzotycznej i porywającej opowieści, gdzie obok ludzi pojawiają się magiczne istoty. Autorka żongluje ludzkimi losami, starannie dba o rozwój duchowy i uczuciowy swoich bohaterów, którym poświęca dużo czasu i maluje ich postacie z wyrazistością, ale i z czułością - nie da się ich zapomnieć! Jej pióro ma specyficzny styl, a książki są klimatyczne i mają to "coś", które sprawia, że zapadają w pamięć czytelników.

W ostatnim tomie trylogii, Autorka wykracza poza Dewabad, a czytelnik podąża za Alim i Nahri w świat, opuszczając magiczne miasto dżinów. Autorka idealnie łączy realizm z magią w idealną całość. Opowieść obfituje w zwroty akcji, krwawe bitwy, polityczne matactwa, czy wątki pałacowe, a przed bohaterami stawiane są kolejne zadania. Pokój przemija, a wrogowie powracają. Nasi bohaterowie mają świadomość, że aby zmienić świat muszą walczyć, nawet z tymi których kochają, a granica pomiędzy wrogiem a przyjacielem zaciera się. Są zdani sami na siebie, a przeciwnik czuwa.

Spektrum wykreowane przez Autorkę zarówno zachwyca, jak i przeraża, jest pełen magii, ale również pełen emocji, które sprawiają, że bohaterowie są postaciami z krwi i kości, dojrzewającymi i dorastającymi do pewnych emocji i zachowań - widać wielki progres od pierwszego tomu do teraz.

Cykl Dewabad, pomimo swoich gabarytów i ilości stron do przeczytania, to swoista uczta literacka, pełna magii, przygód i trzymających w napięciu zwrotów akcji - polecam gorąco!

[Adres usunięty]

"Kolejna i jednocześnie ostatnia wyprawa do Dewabadu okazała się emocjonującą przygodą. Miałem spore oczekiwana wobec powieści kończącej trylogię. Tym bardziej że poprzednie części okazały się bardzo dobre i poprzeczka została ustawiona bardzo wysoko. Jeśli miałem jakieś obawy przed rozpoczęciem czytania, to szybko zostały one rozwiane!

""Imperium złota"" to powieść, która godnie zamyka serię. Dużo się w niej dzieje, lecz wszystkie wątki łączą się ze sobą. Zachowana została spójność, co wraz z fabułą daje świetny efekt. Nie ma miejsca na nudę a wydarzenia i miejsca zmieniają się jak w kalejdoskopie. Wątki głównych postaci również zostały ciekawie przedstawione, co dodaje tylko kolorytu. Książka zamyka trylogię w wielkim stylu."

"– Ogień… czy… woda? – po­wtó­rzy­ła, tak jakby mó­wi­ła do tę­pe­go dzie­cia­ka. – Co ci le­piej służy?

Za­ci­snął po­wie­ki, pró­bu­jąc zi­gno­ro­wać pul­so­wa­nie, które ode­zwa­ło się ze zdwo­jo­ną siłą.

– Ogień – za­skrze­czał. – Ale to nie ma zna­cze­nia. Po­strze­li­li mnie ja­kimś że­la­znym po­ci­skiem…

– Kulą z pi­sto­le­tu. Dajże spo­kój, je­stem od cie­bie o ty­siąc lat star­sza, a na­dą­żam za współ­cze­snym słow­nic­twem.

Zgrzyt­nął zę­ba­mi.

– Ta kula nadal tkwi w moim ra­mie­niu, osła­bia­jąc moją ma­gicz­ną noc i po­wstrzy­mu­jąc mnie przed zmia­ną formy.

Ko­bie­ta spoj­rza­ła na niego.

– Czy gdy­bym wy­ję­ła ci ją z ra­mie­nia, mógł­byś uciec?

Dara po­pa­trzył na nią, wstrzą­śnię­ty.

– Po­mo­gła­byś mi?

– To za­le­ży. Za­bi­łeś ich?

– Mu­sisz mi po­wie­dzieć, kogo kon­kret­nie.

Spoj­rza­ła na niego twar­do."

Prawie 2000 stron niezwykłej książkowej przygody dobiegło końca i z ręką na sercu stwierdzam, że lepszego zakończenia nie mogłam sobie wymarzyć. Teraz z całą odpowiedzialnością mogę napisać, że to była epicka seria.

Dopracowany do perfekcji świat fantasy, niespodziewane zwroty akcji, magia, charakterni bohaterowie oraz egzotyczny klimat Bliskiego Wschodu. To wszystko razem sprawiło, że ta historia, bez większych problemów podbiła moje czytelnicze serce.

"Imperium złota" to idealne dopełnienie serii Dewabad, w której wszystkie wątki zostały domknięte, w bardziej niż satysfakcjonujący sposób, ale i tak najważniejsze były emocje jakie towarzyszyły mi podczas lektury, koniecznie przygotujcie sobie zapas chusteczek.

Absolutny "must read" tego roku i nie tylko oraz gwarantowane niezapomniane książkowe chwile.

Zakończeniu serii towarzyszy zwykle podekscytowanie i pewien rodzaj zaniepokojenia z tytułu zbliżającego się niechybnie końca przygód ulubionych bohaterów. W przypadku ostatniego tomu "Dewabadu" było nie inaczej. I choć zakończyłam lekturę ukontentowana i literacko dopieszczona, to jednak jak przystało na fankę fantasy – odczuwam głęboki niedosyt i swego rodzaju tęsknotę, co oznacza w najbliższej przyszłości powrót do tej niezwykłej krainy.

Zakończenie tej serii to z pewnością nie urocze, romantyczne uniesienia, choć są też częścią tej serii, ale to przede wszystkim walka, polityczne niuanse i decyzje przed jakimi muszą stanąć bohaterowie, by uniknąć buntu, wieloletniej wojny i zjednoczyć narody w taki sposób, by mogły żyć wokół siebie. Dopiero jej zwieńczeniem jest miłość, ale to uczucie dorosłe, takie, które połączyło dwoje ludzi stających się na przestrzeni czasu lepszą wersją siebie.

Autorka to mistrzyni relacji międzyludzkich. Potrafi umiejętnie i z wielką wprawą namieszać w ścieżkach życiowych swoich postaci i lawirować ich losami na pograniczu uczciwości. Balansuje na cienkiej granicy, sprawia, że czytelnik odnosi wrażenie, że nie udźwignie więcej rosnącego napięcia i w momencie, kiedy się poddaje, przestaje dopingować swoim postaciom – Chakraborty stosuje kilka plot twistów, które wywracają sytuację o sto osiemdziesiąt stopni. Te zabiegi powodują, że historia nabiera rumieńców, zachwyca oryginalnymi rozwiązaniami i nie nudzi.

Chakraborty nie boi się tematów wojennych. Porusza je od początku, przedstawia jej wszystkie aspekty, nie koloryzuje, nie sprawia, że staje się ona patetyczna, ale taka jaka jest naprawdę; okrutna, niosąca śmierć, rozpacz i władzę dla tych, którzy są silniejsi lub przebieglejsi. Rozprawia o jej cykliczności i przemocy, ale też walce o lepsze jutro.

Na uwagę zasługuje fakt, że ta książka przepełniona jest ciężką magią, przygodami, które niepokoją, ale i ekscytują, a napięcie stopniowo buzujące w fabule, eskaluje w najważniejszym momencie i niesie ze sobą rozwiązania, których się nie spodziewało.

Zanurzcie się w tym magicznym świecie, pociągającym za wszelkie uczuciowe nitki. Wasze serca i dusze przepełnią się uczuciem ekscytacji i niewypowiedzianej radości, bo takich zakończeń nam wszystkim trzeba!