I znowu cię zobaczę. Bądź przy mnie zawsze. Tom 9

Serii "z domkami" Agaty Przybyłek reklamować nie trzeba, ale jeśli ktoś nie miał jeszcze sposobności jej poznać to gorąco polecam! Są to cudowne, porywające, pełne emocji i niespodzianek powieści obyczajowe. W każdej kryje się ciekawa historia. Z małym wyjątkiem na początku cyklu, książki te można czytać niezależnie od siebie.

Tamara od niemal dwóch lat jest wdową. Przy wsparciu matki mieszkającej kilka domów dalej w tej samej wsi, kobieta godzi pracę szkolnej bibliotekarki z opieką nad Mają i Stasiem. Kobieta dopiero niedawno postanowiła wpuścić do swojego życia mężczyzn i umówiła się na randkę z eleganckim, miłym i czarującym Wiktorem ze Szczecina. Jednak jak przekonujemy się z czasem, markowo ubrany i podziwiany przez kobiety agent nieruchomości oszukuje Tamarę. Nawet ona dostrzega jego kłamstwa - chociaż nie wszystkie. Tylko po co? Co nim kieruje? Po kilku spotkaniach bibliotekarka uważa, że do siebie nie pasują, ale Wiktor nie pozwala o sobie zapomnieć. Dlaczego tak bardzo mu zależy?

Jednocześnie w życiu Tamary pojawia się Paweł, który porzucił duże miasto i pracę w korporacji, by podążając za głosem serca zaznać spokoju na wsi i zwolnić tempo. Dla przyjemności wykonuje drobne prace remontowe u okolicznych mieszkańców, między innymi u Tamary. Tak się poznają. Obustronnie nawiązuje się nić porozumienia i rosnące z każdym dniem zainteresowanie drugą osobą. Co kieruje Tamarą a co Pawłem we wzajemnych relacjach? Czy ON zdobędzie się na odwagę, by wyznać jej prawdę? Czy ONA wybaczy mu milczenie?

"I znowu cię zobaczę" to poruszająca powieść, której akcja intryguje kilkoma wątkami. O ile o wydarzeniach z życia Tamary dowiadujemy się stopniowo odkrywając co stało się z jej mężem czy w wątku Pawła powoli zostaje nam wyjawione jakie decyzje podjął i z jakiego powodu, to już temat Wiktora bardzo długo stanowił zagadkę. Z każdym rozdziałem Agata Przybyłek wyjawia kolejne tajemnice i zagadki dotyczące Tamary i Pawła, co pozwala czytelnikowi samodzielnie odkryć prawdę. Jednak jeśli chodzi o Wiktora, to gdy poznawałam jego myśli czy wypowiedzi, coraz bardziej czułam, że nie jest szczery ani uczciwy. Jego zamiary mnie intrygowały i... Tak, finalnie przeżyłam szok! Nie spodziewałam się zupełnie, co zaplanował.

Nie chciałabym zbyt wiele zdradzić Wam z powieści, dlatego nie wspomnę o kilku ważnych wątkach (nie oznaczę ich też w etykietach), miejcie i Wy radość z każdego wydarzenia - są one niezmiernie ważne i potrzebne. Bardzo podobała mi się ta historia, w której obserwowałam przemianę bohaterów, pozytywnych i negatywnych; ludzką ciekawość, zazdrość czy zawiść, próby stawania "na nogi", parcie do przodu nie bacząc na przeszkody oraz wtrącanie się w życie innych. Autorka po raz kolejny nie zawiodła - zauroczyła mnie tą powieścią i szkoda tylko, że tak szybko się skończyła.

Podsumowując - "I znowu cię zobaczę" to piękna powieść o marzeniach, cennym wsparciu rodziny a także więziach, szczęściu i czerpaniu pozytywów z życia. Jednak autorka zaserwowała nam też uczucia przeciwstawne, by nie było zbyt cukierkowato - dostrzegamy w tej historii wyrzuty sumienia, stratę, beznadzieję, przerażenie, zagubienie i bezsilność. Bohaterowie wielokrotnie słyszą głos rozsądku, przeżywają trudne dzieciństwo, ale walczą o nowe szanse, wybaczają i z odwagą oraz determinacją próbują żyć lepiej. Polecam gorąco!

W serii z domkami ukazało się już 9 tomów. Czytałam większość książek autorki, oprócz dwóch, więc mam spore doświadczenie związane z jej twórczością. W tym tomie poznajemy samotną matkę, wdowę Tamarę, która samotnie wychowywała dwójkę dzieci. Poszła na pierwszą randkę z eleganckim Wiktorem, później wynajęła do remontu sąsiada Pawła. Już od samego początku było wiadomo, jak potoczą się miłosne losy głównej bohaterki. Wiele wątków jest nie do końca rozwiniętych, wprowadzenie mrocznej przeszłości Wiktora do niczego nie prowadzi, bo i tak jest o tym ledwie napomknięte. Zakończenie, w moim odczuciu, też nie wbija w fotel. Dla mnie to lektura do przeczytania na jeden raz. Pierwsze domki podobały mi się o wiele bardziej.

Agata Przybyłek nie zawodzi. Jedna z takich autorek na którą zawsze zwracam uwagę. Dokładnie to na jej książki. Już dawno temu stwierdziłam, że jest to taka autorka, która zawsze wie jak napisać kobiecą powieść. Taką, która jest w stanie wzruszyć do głębi. I tak też jest w tym przypadku. Współczułam Tamarze, że została sama z dwójką dzieci. Śmierć męża w tak młodym wieku? Ech, smutna sprawa. I ten dylemat - czy można kochać dwa razy? Też się nad tym zastanawiam - chociaż z drugiej strony, chyba bym nie chciała poznać odpowiedzi na to pytanie, ponieważ wiadomo z czym to się wiąże. Mi się książka podoba.

Kolejny Domek, kolejna romantyczna historia. Zaczynało się stereotypowo - wdowa, dzieci, znajomy z sąsiedztwa. Obyczajowy standard. A potem totalne zaskoczenie, bo takich wątków nie spodziewałam się w takiej, powiedzmy, zwykłej kobiecej powieści. Nie chcę Wam tutaj nic zdradzić, ale na pewno tego się nie spodziewacie.

Książka podobała mi się, była trochę "inna". Świetny pomysł na fabułę, dobre wykonanie i dużo emocji. Jedynie mogę się przyczepić do tego, że bohaterzy robili tajemnicę tam, gdzie nie powinno jej być, a stała się tylko przyczyną nieszczęścia. Ta książka daje nam wiele uczuć, dobrych i tych złych, bo tak, w tej powieści jest też bohater, którego będziemy nienawidzić. Doda to trochę grozy, trochę nawet "zaleci" thrillerem. Co uważam za duży plus.

Przez tą powieść się płynie, jest spójna, realna i taka życiowa. To dobra lektura na kilka wieczorów.

Każdy tom domkowej serii Agaty Przybyłek coś ze sobą wnosi. Lubię ten cykl, gdyż autorka stara się pod wrażliwą otoczką fabuły ukryć i przemycić tematy ważne, niejednokrotnie trudne, jednocześnie zachowując subtelność powieści. I nie inaczej było w przypadku „I znowu cię zobaczę".

Tym razem motywem przewodnim była miłość. Autorka zadbała o romantyczne czytelniczki, kreśląc urokliwą historię o rodzącym się uczuciu. Uczuciu o tyle nieoczekiwanym, że strzała amora dosięgnęła mężczyznę po przejściach i kobietę z przeszłością, którzy w zasadzie nie spodziewali się takiego prezentu od losu. Pokazała tym samym, że koniec pewnego etapu, zwłaszcza bolesnego i trudnego, w naszym życiu, wcale nie musi oznaczać, że nasze serce zostanie na zawsze zamknięte i nie będzie w stanie otworzyć się na nowe uczucie. Na pewno serce jest czymś, co w tej historii jest niezwykle istotne. Czytając, w mojej głowie wciąż pojawiały się słowa: „przepraszam starą miłość, że nową uważam za pierwszą". Bowiem uczucie, jakie połączyło dwójkę bohaterów powieści „I znowu cię zobaczę” przypomina to młodzieńce uczucie. Przysłowiowe motyle w brzuchu, emocje oczekiwana na kolejne spotkanie i nastoletnią radość mimo, w tym konkretnym przypadku, życiowej i emocjonalnej dojrzałości. I kiedy już myślałam, że Agata Przybyłek pozwoli mi dopłynąć do finału opowieści na fali wspomnień o swojej własnej, pierwszej miłości, wydarzyło się coś, co mnie zaskoczyło. Jak to bywa w życiu, nie jest nigdy tak, żeby wszystko toczyło się po naszej myśli. I o ile spodziewałam się, że autorka postanowi zamieszać w stworzonej przez siebie sielance, o tyle nie sądziłam, że wplecie ona w fabułę akurat taki wątek. Nie ukrywam, że kiedy dotarłam do epilogu, myślałam, że moje nadzieje na happy end zostaną pogrzebane. Ale... Nie zdradzę Wam jednak, czy tak się stało. Mogę jedynie napisać, że Agata Przybyłek napędziła mi „czytelniczego stracha".

Podsumowując:

Romantyczna część mnie została nowym domkiem dopieszczona. Autorce udało się przywołać ciepłe wspomnienia związane z pierwszą miłością. I choć dla jej bohaterów uczucie, które ich połączyło nie było „debiutem”, to na pewno miało wszystkie symptomy tej najpiękniejszej w życiu „choroby”, na którą tak wielu z nas zapada. Mimo że to ona gra w najnowszej historii Agaty Przybyłek pierwsze skrzypce, autorce udało się przemycić temat dotyczący straty i jej przepracowania, a także walki o życie i zdrowie. Pod subtelną i wrażliwą fabułą ukryła jednak coś jeszcze, co odkryjecie, sięgając po „I znowu cię zobaczę". Polecam miłośniczkom wzruszających historii o miłości, która często niespodziewanie puka do naszych drzwi. Sęk w tym, aby dać jej szansę i zaprosić do naszego życia, pomimo przeszkód, jakie pod nogi rzuca przewrotny los. (NIEnaczytana)