I po co mi to było? Dłuższa przerwa. Tom 3

Niesamowicie łatwo i szybko jest przebrnąć przez wszystkie trzy części cyklu pt. DŁUŻSZA PRZERWA. Zaproponowane przez Agatę Przybyłek książki są stuprocentowo romantyczne, lekkie, nieskomplikowane i przeznaczone bardziej dla żeńskiej części odbiorców. Co więcej, wcale nie trzeba czytać ich po kolei. Oczywiście, byłby to zabieg prawidłowy dużo bardziej wygodny, ale pisarka tak opowiada o wszystkich wydarzeniach, że czytelnik od razu zrozumie, co działo się wcześniej. Cóż, książki pani Przybyłek cieszą się dużą popularnością i trudno jest wypożyczać coś w odpowiedniej kolejności, dlatego przypuszczam, że było to działanie przemyślane od samego początku.

Początek ostatniego tomu pt. „I po co mi to było?” stanowi właściwie streszczenie wszystkiego, co wydarzyło się wcześniej. Wiemy, że bohaterkami są nadal trzy nauczycielki pracujące w szkole podstawowej- Joanna (pani dyrektor), Magdalena (polonistka) oraz Elżbieta (pedagog pracujący w tak zwanej zerówce). Wszystkie one mają swoje kłopoty- zarówno w sferze zawodowej, jak i prywatnej. Jeśli o mnie chodzi, najbardziej ciekawiła mnie postawa Magdy, która przeszła w swym życiu bardzo wiele. Czy można wybaczyć mężowi zdradę i żyć normalnie? Czy można jednak wejść dwa razy do tej samej rzeki i nie zastanawiać się, czy sytuacja się nie powtórzy? Jest to bardzo trudna zagwozdka dla bohaterki, tym bardziej, że nadal kocha swego byłego męża, Szymona. Co wyniknie z danej mężczyźnie szansy? Czy zrozumie on swój błąd i naprawi wszystko to, co wcześniej zniszczył? Tego już musicie dowiedzieć się sami. Nie umiem stuprocentowo ocenić postawy Magdy- nigdy nie zostałam zdradzona, nie wiem, co czuje tak głęboko zranione serce, ale wierzę, że każdy ma inne podejście do życia. Wątek może jest i powtarzalny, ale nie został źle opisany.

Zastanawiała mnie też postawa Elżbiety, która bardzo, ale to bardzo przeżywa swoją porażkę uczuciową. To, w jaki sposób pozna nowego mężczyznę może nieco bawić, ale też i wzruszać. Czy prawdą jest, że nie znamy dnia ani godziny, a prawdziwa miłość na nas czeka? Kim jest niejaki Kacper Malinowski i jak potoczą się dalsze zawirowania miłosne Eli? Dla mnie był to dość ciekawy temat, tym bardziej, że spodziewałam się zupełnie innego zakończenia. Jest to motyw bardzo lekki, ale nie nuży, nie jest napisany na siłę. Ich spotkanie równa się pewnemu przysłowiu: nie ocenia się książki po okładce.

Nie zdradzam, rzecz jasna, wszystkiego, ale po przeczytaniu wszystkich trzech tomów mogę powiedzieć tak: na najsłabszą uważam część drugą, niemniej jednak żadnego z tytułów nie ocenię bardzo źle, słabo czy beznadziejnie. Myślę jednak, że nieco niepotrzebnie autorka przeciągała temat Bożeny, ciotki Joanny. Jej wizje i pomysły niekiedy traktowałam jak odgrzewane kotlety i wręcz modliłam się o to, by coś się tu zmieniło. Czy tak się stało? Sprawdźcie, jeśli macie na to ochotę.

Cały cykl można zadedykować czytelnikom, którzy pragną odpocząć, przeczytać coś, co nie wymaga szczegółowej analizy, nieustannego wertowania, niczym w słownikach czy książkach szpiegowskich. Dla bardziej wymagających osób nie będzie to doskonały wybór.

"I po co mi to było?" Agata Przybyłek

W życiu Magdy wydarzył się niespodziewany zwrot akcji, jej rodzina znowu jest razem. Joanna ponownie musi sprostać fanaberiom ciotki, a jej posada jest zagrożona. Z kolei w sercu Eli swoje miejsce znalazł prawdopodobnie ten jedyny.

"I po co mi to było?" to już zakończenie przezabawnej, wciągającej od pierwszych stron, ale równocześnie życiowej serii Agaty Przybyłek. Jak na metę przystało, autorka nie szczędzi nam wrażeń, starając się przeprowadzić swoich czytelników przez całe ogromne spektrum rozmaitych emocji. Ta część cyklu zdecydowanie jest tą, która stoi fabułą, ciekawymi ścieżkami, którymi zdecydowali się pójść bohaterowie, a których poprowadził nimi, po części, nieuchronny los i przeznaczenie.

Agata Przybyłek przez cały czas pokazuje nam pozytywne aspekty życia codziennego. A raczej to, że z każdej sytuacji, która ma na nas negatywny, destrukcyjny wpływ, może wyniknąć coś dobrego, gdyż prawie wszystko na tym świecie ma swoje dobre i złe strony. Powieść "I po co mi to było?" na swój sposób przywraca nam wiarę we własne możliwości, napawa pewnością siebie i pozwala dostrzec to, co wcześniej było dla nas niewidzialne w wymiarze duchowym, że tak to ujmę.

Autorka świetną, uniwersalną metodą daje również do zrozumienia, iż w życiu najważniejsze jest szczęście nasze i naszych bliskich. Podkreśla, że warto do niego dążyć, czasami podążać za głosem serca, a nie logicznego myślenia. Tylko tak możemy osiągnąć spełnienie i swoistą wolność ducha! Podczas lektury reflektujemy się także, że na pięcie się ku radości z własnej egzystencji, nie ma jednej recepty, bowiem jest ich tyle, ilu ludzi na świecie, a każdy ma swoją niepowtarzalną.

Główne protagonistki cyklu "Dłuższa przerwa" zostały wprost wspaniale wykreowane! Czujemy się z nimi zżyci, nierozłączni, a na niektórych płaszczyznach nadajemy na tych samych falach. Do książek z tej serii wracamy dzięki trzem nauczycielkom, właśnie. Ich przyjaźń, choć czasami burzliwa, ma w sobie jakiś magnes, który przyciąga czytelnika i nie pozwala odłożyć książki do ostatnich stron.

Podsumowując, "I po co mi to było?" oraz dwie poprzednie opowieści z owego cyklu umiliły mi kilka coraz chłodniejszych, letnich wieczorów. Wartka fabuła, spora dawka subtelnego humoru, przyjemna narracja, ciepło i przytulność wypływające spomiędzy wierszy pomagają zanurzyć się w lekturze bez reszty. Polecam!

⭐7/10

Za egzemplarz książki dziękuję Wydawnictwu Czwarta Strona.

Życie to nieustanny egzamin z miłości, przyjaźni i lojalności. Nie zawsze opanowujemy materiał, który zbyt szybko dyktuje nam los, stawiamy się na nim bez przygotowania, licząc na szczęśliwy traf. Obiecujemy sobie, że zorganizujemy się na termin poprawkowy, ale nauczycielka-egzystencja nie zawsze pozwala na naprawienie błędu. Na symbolicznej osnowie grona nauczycielskiego oraz miejsca akcji osadzonego w murach szkoły nakreślono historię prostą, ale w pełni życiową, odzwierciedlającą codzienne wzloty i upadki, z którymi czytelnik niewątpliwie może się utożsamić. „I po co mi to było?” to trzeci, jednocześnie wieńczący serię „Dłuższa przerwa”, tom, który splata wszelkie, nie do końca wyjaśnione wcześniej wątki, wzbogacając fabułę także o całkiem nowe. To powieść niewymagająca, nieobligująca do śledzenia wydarzeń w nadmiernym skupieniu i z uwagą, by dostrzec okryte pod zdaniami głębsze niuanse. Ten cykl książek to kwintesencja relaksu, wpisującego się w potrzebę lekkiej lektury o humorystycznym sznycie, wymarzonego po trudniejszym dniu, które tym razem nasączono niewielką kroplą motywu detektywistycznego. To szczery obraz naznaczony wartościami, akcentujący nieodzowną w życiu siłę wsparcia i troski bliskich, ale również dojmujących zadr, które wyczuwalnie tkwią pod skórą, docierają do krwiobiegu i mącą myśli – takie drzazgi doświadczeń posiada przecież każdy człowiek. „I po co mi to było?” intencjonalnie zmierza do satysfakcjonującego odbiorcę spięcia klamrą problemów wszystkich trzech przyjaciółek, wywołując tym samym uśmiech na twarzy i dostarczając nadziei, że nie ma spraw, których nie mogłoby się choć w części poukładać, a każdy koniec to szansa na nowy początek. Fabuła kompiluje trzy historie łączące się na fundamencie pięknej, ale i zahartowanej, a przez to jeszcze trwalszej, przyjaźni, która w moim odczuciu, jest równie ważna, jak miłość, która z kolei koniec końców zdolna jest do krzywdy i zranienia. Radość i smutek przenikają się, portretując książkę kobiecą, wręcz „babską” w pozytywnym tego słowa znaczeniu, którą czyta się z przyjemnością. To dobre pozycje dla osób zabieganych, niemogących sobie pozwolić na dłuższą przerwę od życia, poznać je można bowiem w kilka godzin. Czego chcieć więcej, prawda?

Nie ukrywam, że w przypadku serii, zżywam się z bohaterami. Kiedy śledzimy ich losy przez kilka tomów, w jakiś sposób utożsamiamy się z napotkanymi przez nich problemami i rozterkami. Nie inaczej było w przypadku Asi, Magdy i Elki, czyli kluczowych postaci cyklu Agaty Przybyłek „Dłuższa przerwa”.

Ostatni tom przyniósł zamknięcie rozpoczętych wcześniej wątków, choć autorka wprowadziła do niego także nowe motywy z „detektywistycznym” na czele. Jeśli myśleliście, że przyjaciółki tak od razu odnajdą życiowy spokój i szczęście, to nic bardziej mylnego. Autorka namieszała bowiem w ich codzienności, zsyłając pod ich nogi kolejne kłody. Asi przyjdzie się zmierzyć z coraz bardziej wybujałymi pomysłami ciotki i nie tylko; Elka będzie musiała odbudować swoją pewność siebie i wiarę w płeć przeciwną po doświadczeniach z ostatnim związkiem; Magda natomiast zderzy się z wątpliwościami, które pojawiły się niczym rysa na szkle nowo odbudowanego szczęścia. Czy przyjaciółkom uda się wyjść z kłopotów obronną ręką?

Agata Przybyłek utkała historię, u której fundamentów leży przyjaźń. I to ona stanowi mocny trzon całej serii. Autorka ukazała jej blaski i cienie, wszelkie próby, jakim jest poddawana. To powieść, która uświadamia, że nie bez kozery mawia się, iż prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie. I nieważne jest, czy jest ona tożsama z ratunkiem w prozaicznych sytuacjach, jak awaria samochodu, czy wsparcie w najtrudniejszych momentach naszego życia. Historia czterech przyjaciółek pokazuje, że w takiej babskiej relacji jest ogromna siła i warto o nią dbać, nawet jeśli sami musimy stawiać czoła prywatnym życiowym troskom.

W ostatnim tomie cyklu autorka ponownie bawi, tworząc kolejne kuriozalne sytuacje, z ciotką Bożeną w roli głównej, ale nie zabrakło także poważniejszych tematów, jak próba odbudowy zaufania. Agata Przybyłek pokazuje, jak wątpliwości mogą wedrzeć się do związku, stopniowo niszcząc wątłą wiarę w drugą osobą niczym kropla, która draży skałę. Dlatego tak istotna jest szczerość i otwarte wyjaśnienie sobie wszelkich niejasności. W każdej relacji najważniejsza jest bowiem rozmowa. A także wiara w to, że nawet po największej burzy wychodzi słońce, bo prawdziwa miłość jest w stanie wszystko przetrwać.

Podsumowując:

„I po co mi to było?” jest klamrą, która zgrabnie spina całą serię i tym samym zamyka historię o losach trzech przyjaciółek. To powieść, w której królują przyjaźń i miłość z całym ich „dobrodziejstwem inwentarza”. To opowieść, która uświadamia, że w życiu nie należy niczego odkładać na później, zwłaszcza jeśli chodzi o relację z najbliższymi. Bo nic nie jest nam dane na zawsze, dlatego liczy się to, co tu i teraz. Warto zatem czasem postawić wszystko na jedną kartę: czy chodzi o własny biznes, czy drugą szansę dla związku, którego fundamenty zostały mocno zachwiane. To także historia o tym, że szczęście może przyjść do nas zupełnie niespodziewanie i to w momencie, w którym myśleliśmy, że oto na zawsze je utraciliśmy. Lekka, kobieca, niosąca uśmiech oraz chwile refleksji – taka jest seria „Dłuższa przerwa” Agaty Przybyłek.

Powroty do ulubionych serii zawsze budzą wiele pozytywnych emocji. Szczególnie, gdy sięgam po powieści niezawodnych autorek takich jak Agata Przybyłek. To już trzecia odsłona jej cyklu Dłuższa przerwa a ja z przyjemnością obserwowałam kontynuację losów bohaterek, których los nie oszczędza.

Historia Asi, Eli i Magdy skupia na sobie pełną uwagę czytelnika, ponieważ opowiada o kobietach jakie spotykamy na co dzień. Bardzo łatwo więc utożsamić się z rozgrywanymi wydarzeniami, zrozumieć podejmowane przez dziewczyny decyzje czy po prostu kibicować im w pokonywaniu kolejnych przeciwności. Autorka podejmuje tematy i pisze bardzo lekkim, prostym językiem, który jednocześnie idealnie w punkt potrafi oddać emocje danej sytuacji. Nigdy nie miałam problemu z tym, by zrozumieć zamierzony przekaz w książkach Przybyłek, więc i tym razem wychwytywałam także to co dostępne było między wierszami.

Polecam zachować chronologię czytania, bo chociaż każda książka nawiązuje do innych problemów, to jednak połączenie jest dość wyraźne i wiąże się z kolejnymi wypadkami. Jeśli jednak lubicie powieści obyczajowe zabarwione delikatną nutą romansu na pewno przepadniecie w lekturze, która jest zabawna, pomysłowa, zaskakująca oraz skupiająca się na losach charyzmatycznych bohaterek. To właśnie Magda, Ela i Asia stanowią centralny punkt wydarzeń, nauczycielki oddane pracy, kobiety, które żadnych wyzwań się nie boją. Niestety nie mają też łatwo w życiu, ponieważ każda z nich poza nauczycielskimi zadaniami mierzy się z prywatnymi problemami. I chociaż każda z nich ma na głowie inne niepowodzenia to rozumiemy bez słów wszystkie postacie, ponieważ oczami wyobraźni widzimy siebie na ich miejscu.

Chociaż dużo jest tych przeciwności i walki z podstępnym losem to na całe szczęście fabuła utrzymana jest w radosnym tonie i często podczas czytania na moich ustach gościł szczery uśmiech. Historia zbliżona do komedii pomyłek udowadnia nam, że taki banał jak słońce pojawiające się po burzy jest faktycznie pewnym odniesieniem do prozy życia, bo mimo rzucanych pod nogi kłód, bohaterki pokazały, że mając u boku przyjaźń nie straszne im są żadne problemy. To zatem powieść, która niesie radość, nadzieję i poczucie, że w trudach codziennego życia nie jesteśmy same.

"I po co mi to było?" budzi śmiech oraz chwile zastanowienia. Warto zatrzymać się nad fabułą, porozmyślać jak my rozwiązałybyśmy daną sytuację będąc na miejscu wybranej postaci. Dużo w tym prawdy, wiarygodności oraz codzienności, więc sam ten fakt przemawia już na korzyść trzeciego tomu serii Agaty Przybyłek, ale prawda jest taka, że wszystko w tej powieści zagrało: od kreacji bohaterów, przez lawinę emocji po sam wydźwięk rozgrywanych wydarzeń.