Hrabia Monte Christo. Tom 1

piekna opowiesc o milosci zawisci przyjazni i zdradzie powrucilem do hrabiego monte hristo po prawie trzydziestu pieciu latach pierwszy raz czytalem jeszcze w podstawowsc jako lekture i przyznam sie ze po latach inaczej sie czyta niektore ksiazki bo nie ktorzy musza do nich dojrzec tak tez bylo ze mna kiedys czytalem ksiazki ktore byly nakazane jako lektura szkolna i nie wszystkie bylo je latwo przeczytac i zrozumiec co autor chcial nam przekazac ale teraz po latach z mila checia powracam do ksiazek ktore kiedys juz czytalem tak tez bylo i tym razem teraz juz wiem ze warto czytac dobre ksiazki ,polecam

Młody marynarz, zastępca kapitana statku „Faraona” dostaje ogromne szczęście od losu: ma zostać kapitanem, zarabiać godnie na siebie i ojca oraz niedługo poślubi najpiękniejszą kobietę i damę jego serca. Ale jak każdy radosny człowiek ma wrogów, którzy udawają jego przyjaciół. Knują spisek, przez który Edmund Dantes trafia do najcięższego więzienia: Zamku If w Marsylii. Ma tam trwać do końca swych dni. Umrze z choroby fizycznej, albo, co zdarzało się częściej, psychicznej. Lecz szczęście go nie opuszczało. Poznaje innego więźnia i wraz z nim planują ucieczkę z celi. Niestety udaje się tylko jednemu, ale za to z jakim rozmachem. Dalsze jego tajemnicze życie wiedzione jest jednym celem: zemstą na wyrządzone krzywdy.

Bohaterem jest Hrabia Monte Christo, który tak naprawdę jest Edmundem Dantesem, nieszczęśnikiem, którego zdradzono przez jedne z najokrutniejszych uczuć świata: zazdrość i chęć zysku. Jego osobowość jest prosta i niezaprzeczalnie nie zmącona negatywnymi cechami charakteru. Ma smykałkę do żeglowania i ze wszystkich sił stara się, aby jego kamraci przeżyli wraz z kapitanem. Dba o siebie i innych, jednocześnie ciesząc się swoim dobrem. Lecz paręnaście lat w zimnej celi bez słońca oraz przyjaźń z księdzem sprawiły, że jego charakter się zmienił. Czy na gorszę? Ciężko stwierdzić. Raczej bym powiedziała, iż zmądrzał, stał się dojrzalszy, pewniejszy siebie i świadomy intryg wokół niego. Ach i nie zapominając przystojny z niego trzydziestodwuletni mężczyzna, ale nie myślcie o jego urodzie w taki sposób jak teraz. Jego wygląd jest inny, wyjątkowy. Czas na nim pozostawił ślady, jednak odpowiednia pielęgnacja i bystre myślenie doprowadziło go do dobrego stanu fizycznego.

Fabułą jest długa, bo ma siedemset stron. Jednakowo nie mamy czym się martwić. Nudy nie zastaniemy. Powieść podzielona jest na fragmenty z życia hrabiego. Gdy go poznajemy, mamy do dyspozycji punkty wyjścia kilku osób. Gdy wraz z nim przeżywamy jego niedole w więzieniu, dowiadujemy się wielu ciekawych faktów, które później są wykorzystywane w akcji. Kiedy docieramy do momentu gdy ma nastąpić zemsta, akcja trwa ale małymi kroczkami jest nam serwowana. Oznacza to, że każdy fragment ma w sobie: wstęp, rozwinięcie oraz akcje końcową. W międzyczasie dzieje się to i owo, lecz jest pewien schemat. Nie martwcie się, to nic, niczemu nie psuje. Wręcz dodaje uroku, bo nie możemy się pogubić. Bardzo ciekawym zabiegiem jest używanie logicznego myślenia, wiedzy na temat historii, religii, kultury i polityki. Do tego szczypta miłości, intryg oraz zemsty i mamy pełną powieść. Dla mnie: bomba!

Chciałam również nawiązać do tłumaczenia. Jest ono doskonałe! Bardzo dobrze zdaje sobie sprawę, jak trudno jest przetłumaczyć ,a jednocześnie oddać klimat tamtych czasów oraz języka oryginalnego. Czytając miałam wrażenie, iż mam przed sobą oryginał. A przynajmniej tak się czułam. Jednym słowem nie mogę się doczekać dalszych tłumaczeń. Do tego ta okładka. Moja znajoma powiedziała, że to „Duma i uprzedzenia”. Osobiście mi się podoba. Ma w sobie ten klimat.

Jakie miałam odczucia? Oj ogromne! Zaczęło się od tego, że początek pamiętam bardzo dobrze, więc czytało mi się tak jakbym miała spotkanie ze starym przyjacielem. Podobało mi się, że mogę wejść w umysł nie tylko Dantesa ale i innych drugoplanowych bohaterów negatywnych. To sprawia, iż książka staje się arcyciekawa. Na dodatek jest dużo emocji. Czasami czytając chciałam zamordować Edmunda za jego głupotę, a z drugiej współczułam mu kibicując. Kiedy jednak zaczyna planować zemstę nie zapomina o przyjacielu, co tym bardziej mnie przychyliło do jego postaci. Dzięki pięknymi opisami i bardzo szczegółowymi poznajemy świetnie głównego bohatera. Możemy zrozumieć jego zachowanie oraz fakt podjęcia zemsty ale i pomocy wiernym mu ludziom. Jego smutek, radość, bezinteresowność, dobroć serca oraz zimno jakie w nim siedzi, to wszystko możemy poznać dzięki autorowi, który doskonale wiedział, co robi. Dlatego jestem zdecydowanie na tak!

Podsumowując: Hrabia Monte Christo to klasyka, którą powinien przeczytać każdy książkoholik. Zdaje sobie sprawę, że wielu z Was ma z tym problemy, ale wierzcie mi, jak się wciągniecie to nie oderwiecie. Przeczytałam 400 stron w nocy próbując zasnąć. Nie dało się, tak bardzo byłam podekscytowana tym, co dzieje się w życiu Edmunda. Dlatego miłośnikom klasyki oraz tym, którzy dopiero zaczynają z nimi przygodę: polecam!

Alexander Dumas to kolejny kultowy twórca, który gości na moim blogu. Pisarz i dramaturg francuski; autor Trzech Muszkieterów, Królowej Margot, itd. Tworzył w latach 1825-1888. Jego ojciec był synem markiza de la Pailleterie i czarnej niewolnicy, Cessette Dumas.

Historia zaczyna się czwartego lutego 1815 roku, gdy do portu w Marsylii wpływa trójmasztowiec "Faraon", pod dowództwem Edmunda Dantes - oficera marynarki. Los chciał, by w trakcie rejsu zmarł dowódca statku, po którym nasz bohater przejął obowiązki. Na Dantesa czeka wspaniałe życie: piękna narzeczona, świetlana kariera na statku, jednak kilka osób sprawia, iż życie to obraca się w koszmar, a to, co Edmund miał w zasięgu ręki, znika w przeciągu kilku minut.

Nienawiść zaślepia, gniew ogłusza, a ten kto pragnie zaspokoić żądzę zemsty, może przypadkiem napić się goryczy.

Na początku skupię się na głównym bohaterze utworu Dumasa - Edmundzie Dantes. Dantes to człowiek szlachetny, uczciwy, mądry i szanowany przez ludzi - przez swoją dobroć i pracowitość. Jest ON przystojnym, dobrze zbudowanym młodym mężczyzną, na którego czeka świetlana przyszłość. Jego piękna narzeczona, Mercedes, jest w nim całkowicie zakochana; szef, Morell, szanuje i docenia go jako pracownika, a ojciec kocha nad życie. Młodzieniec otoczony jest przez ludzi, którzy życzą mu dobrze. Lecz w mroku skrywają się Ci, którzy mu zazdroszczą i złorzeczą. Niestety, w tym przypadku zło wygrywa. Edmund Dantes przegrywa z zazdrością i nienawiścią, ląduje w ciemnościach lochu zamku If i tam też... umiera zagłodzony na śmierć. Umiera, bowiem w pewnym momencie, w głównym bohaterze Hrabiego Monte Christo następuje tak diametralna i absolutna zmiana, iż przestaje ON być tą samą osobą. Czternaście lat spędzonych w lochu złamało tego człowieka. Dantes przegrał. W dalszej części utworu nie mamy już Edmunda Dantesa, lecz tytułowego Hrabiego de Monte Christo, który przyjął przydomek od wyspy, na której rozpoczęło się jego drugie życie. Tak jak wspominałam, początkowo poznajemy młodzieńca, który widzi świat i ludzi przez różowe okulary, w którego życiu wszystko dąży do lepszego. Gdy kontynuujemy czytanie, bohaterem jest człowiek wizualnie przypominający wampira, pełen dystansu, trzymający emocje na wodzy. Ba, wydaje się ON być wręcz wyzuty z emocji. Jego jedynym celem jest zemsta na ludziach, którzy pozbawili go wszystkiego, co kochał i cenił w swoim życiu. Monte Christo jest genialny w swoich czynach. Wszystko, co robi jest precyzyjnie zaplanowane. Tu nie ma miejsca na błędy i przypadki - wszystko jest częścią jego taktyki: każda rozmowa, czynność, gest, posunięcie.

Wszechwiedzący narrator zdaje sobie sprawę z obecności czytelnika. Często kieruje do niego pytania, oznajmia mu, iż wie o jego istnieniu. Śledzi losy Hrabiego Monte Christo starannie. Mnogość bohaterów bywa przytłaczająca, lecz proszę się nie zrazić - autor skupia się na każdym bohaterze. Odkrywa przed nami ludzkie dusze i umysły. Choć przeczytałam wiele klasyków, nie potrafię swą świetnością przyrównać Hrabiego Monte Christo to żadnej. Nie ma tu monstrów z innego świata, wielkich rozlewów krwi, okropnych opisów, ale i tak ta książka jest przerażająca. Przeraża mnie jak realnie przedstawiona jest tu natura ludzka. Według Dumasa potworem jest człowiek. Bo to właśnie człowiek potrafi zniszczyć drugiego z zazdrości, zawiści i dla własnego zysku. Tak też się stało w tym przypadku. Edmund nie był niczemu winny. Ot, nieszczęśnik, któremu sprzyjał los. Miał mieć wspaniałe życie pełne miłości, samozadowolenia i szczęścia. W zamian wylądował na samym dnie; w lochu samotnego zamku na wyspie If. Aleksander Dumas odkrywa przed czytelnikiem zmierzch natury ludzkiej, przewrotność potrzeb, żądzę zemsty. Jedno zdanie szczególnie utkwiło mi w pamięci: Edmund, który przed trzema miesiącami wzdychał tylko do wolności, dziś już nie zadowalał się nią, zaczął wzdychać do bogactwa.

Hrabia Monte Christo to nie tylko tytułowy bohater, ale i szereg innych historii i bolączek. Tak różnych i kontrastujących. Dumasa charakteryzuje znajomość człowieka, specyficzny humor, umiejętność porwania czytelnika w zupełnie inny świat. Nie sądziłam, że tak książka aż tak przypadnie mi do gustu. Zdecydowanie jedna z najlepszych książek, jakie przeczytałam. Z czystym sercem polecam każdemu! Mogłabym tak pisać i pisać. Wracać do wielu wątków, które zapisały się w mojej pamięci, ale nie chcę Wam zdradzać szczegółów fabuły. Hrabia Monte Christo nie raz mnie zaskoczył, wzruszył, zmusił do refleksji, pochłonął w całości - pomimo notorycznego braku czasu, potrafiłam przeczytać nawet i do 200. stron dziennie. Teraz pozostało mi tylko dorwać się do drugiej części losów tytułowego Hrabiego Monte Christo i dowiedzieć się, jak potoczą się dalsze losy bohaterów powieści.

Cudowna oprawa graficzna i tłumaczenie godne pochwały. Jak zwykle wydawnictwo MG wykonało kawał dobrej roboty. Po raz kolejny również i rozkochało mnie w swoich dziełach. Ta książka to kompletny obłęd - coś niesamowitego. Mamy tu wszystko: przygodę, miłość, przyjaźń, tragedię, zemstę.

więcej recenzji na: ksiazkowa-[Adres usunięty]

Już od ubiegłych wakacji zabierałam się za przeczytanie "Hrabiego Monte Christo", jednak zawsze coś stawało na przeszkodzie. Jakiś czas temu dostałam przepiękne wydanie tego dzieła, co tym razem zmotywowało mnie do czytania.

Pierwsza część dotyczy losów Edmunda, kiedy to wraca do Marsylii. Wydaje się być człowiekiem niezwykle szczęśliwym. Już niebawem ma ożenić się z ukochaną Mercedes, a na horyzoncie widnieje awans. Niestety, przed śmiercią dowódcy statku, Edmund został poproszony o dostarczenie pewnych dokumentów, które zostały zabrane z Elby, czyli miejsca uwięzienia Napoleona.

Niefortunny bieg zdarzeń sprawia, że przesyłka stanie się świetnym pretekstem dla wrogów Edmunda, aby został ON skazany na więzienie. I to nie byle jakie... Tam dokonuje się przemiana bohatera, który misternie zaplanuje swoją zemstę na tych, którzy pozbawili go szczęścia...

W moim przypadku bywa, niestety, tak, że klasyki rzadko trafiają w mój gust. Tym razem było zupełnie inaczej. "Hrabia Monte Christo. Część 1" to wciągająca, pełna przygód opowieść, która bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Takiej akcji nie doświadczyłam już dawno w żadnej powieści. Dzieje się naprawdę mnóstwo, a Aleksander Dumas za każdym razem jest w stanie zaskoczyć czytelnika czymś, czego ten się nie spodziewa. Jest to ogromna zaleta tej książki.

Bardzo podoba mi się również to, że fabuła jest skonstruowana wyjątkowo przemyślanie. Mimo ogromu treści, wątków, bohaterów, wszystko jest klarowne, nie ma jakichś skomplikowanych zawirowań. Widać, że wszystko tworzy wspaniałą całość niczym wieloelementowe puzzle.

Oczywiście, sam pomysł na tę historię jest według mnie fenomenalny. Mamy do czynienia z całym arsenałem intryg, sekretów, spisków i to wszystko po kolei w odpowiednim tempie wychodzi na jaw zaskakując raz po raz każdego, kto tylko chce zagłębić się w treść tej powieści. Po prostu coś niesamowitego, co wyjątkowo chwyciło mnie za moje czytelnicze serce. Poza tym, uwielbiam, gdy bohater danej historii zmienia się nie do poznania, a to właśnie dzieje się z Edmundem po wielu latach spędzonych w twierdzy If. W tym wypadku chęć zemsty jest uzasadniona. Zresztą, Edmund dokonuje jej w sposób dość nietypowy, robiący wrażenie nie tylko na czytelniku, ale również na bohaterach, których owa zemsta dosięga.

"Hrabia Monte Christo. Część 1" trafiła do kolekcji moich ulubionych, a wręcz ukochanych powieści. Od razu zabrałam się za kolejną, drugą część, bo nie mogłabym tak po prostu oderwać się od tylu wspaniałych przygód. To niesamowita historia o tym, do czego doprowadza zazdrość, o potędze intryg i spisków, zemście, a także ludzkiej przemianie, która dokonuje się pod wpływem trudnych życiowych sytuacji. Z pewnością jest to idealna, a nawet obowiązkowa lektura dla miłośników przygód, spisków i ogromu akcji, które wypełniają po brzegi tę powieść. Na pewno przeczytanie drugiej części nie będzie moim ostatnim spotkaniem z twórczością Aleksandra Dumasa, a Wam już teraz gorąco polecam "Hrabiego Monte Christo" i niech Was nie przerazi liczba stron. Naprawdę warto sięgnąć po to ponadczasowe dzieło.

[Adres usunięty]

Kiedyś myślałam, że książki idealne nie istnieją. Bardzo dobre – owszem, ale nie idealne. Mimo wciągającej fabuły, charyzmy bohaterów i permanentnego napięcia, zawsze znajdowałam jakąś – choćby delikatną – rysę w utworze. Mądrzejsza o lata wypełnione czytaniem książek lepszych i gorszych czasem już tego nie dostrzegam. Może przestałam szukać, a może spotykam na swojej drodze książki, którym po prostu nic nie mogę zarzucić. W przypadku „Hrabiego Monte Christo” zdecydowanie stawiam na tę drugą opcję. Tu niedościgniony wcześniej ideał się zmaterializował, a nazywa się Edmund Dantes.

Młody marynarz, zdolny, ambitny i ubogi, nie pragnie niczego więcej ponad prostolinijne i szczęśliwe życie z ukochaną kobietą, którą pragnie poślubić i schorowanym ojcem u boku. Niby niewiele, a jednak w obliczu wszechobecnej zazdrości staje się to niemożliwe. Zazdrość – uczucie popychające do najgorszych czynów, jakie kiedykolwiek widziała ludzkość, strąca Edmunda w czeluście lochów, gdzie ma ON dokonać swego żywota – w osamotnieniu i z bezsilnością człowieka niewinnego. Dalsze losy Edmunda Dantesa są jednak dowodem na to, że zazdrość jest złym doradcą i kiedyś musi ustąpić miejsca czemuś o wiele potężniejszemu – zemście.

Aleksander Dumas w swoim genialnym utworze przedstawił całą paletę uczuć i namiętności, które potrafią zawładnąć człowiekiem pozornie niezdolnym do podłości i czynienia zła, a przynajmniej na taką skalę. Rewelacyjne kreacje bohaterów, tych głównych i drugoplanowych, a przede wszystkim ich słabość, niestałość i kruchość tworzą przerażający, bo prawdziwy i ponadczasowy obraz ludzkości. Nie znam drugiej takiej książki, w której motyw zemsty byłby tak misternie zaplanowany i wykonywany z najmniejszymi szczegółami. Ta etapowość i długofalowość zemsty, cierpliwość głównego bohatera czynią sam akt odwetu tak fascynującym, że poniekąd usprawiedliwionym w umyśle Czytelnika. Bo tytułowy hrabia Monte Christo jest uosobieniem siły, trwałości, determinacji i spokoju, stojących w opozycji do cech pozostałych postaci.

Można powiedzieć, że ta książka jest zachwycająca, ale dla mnie to za mało. Nie znam chyba odpowiedniego słowa na jej opisanie. Ale wiem, że chcę tego więcej. Z niecierpliwością czekam zatem na drugi tom powieści, która zawładnęła w ostatnim czasie moją myślą i moimi wieczorami.

[Adres usunięty]