Historia pewnej zazdrości

[Adres usunięty]

„Historia pewnej zazdrości” to już piąta część sagi o rodzinie Orłowskich, którą wykreowała Danka Braun. Poprzednimi książkami byłam oczarowana i zachwycona, więc gdy tylko zobaczyłam, że wychodzi kolejna część, zdecydowałam, że muszę ją mieć! I tak też się stało. Czy autorka utrzymała poziom poprzednich książek?

Do rodziny Orłowskich wreszcie zawitało szczęście. Wszyscy świętują wybudzenie się ze śpiączki Eryka - wnuka Roberta i Renaty. Jednak chłopcu nie jest łatwo odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Podczas gdy był chory, w jego rodzinie zaszły diametralne zmiany. Jego rodzice rozwiedli się, a ojciec z inną kobietą wychowują wspólnego syna Kamila. Dla małego chłopca są to zmiany, których ON nie potrafi zrozumieć i zaakceptować. Nie chce dzielić się swoją rodziną z nikim, a szczególnie z Kamilem i jego mamą. Staje się dla nich niemiły, krnąbrny i złośliwy. Jest również zdolny do zrobienia krzywdy swojemu przyrodniemu bratu. Takie zachowanie odbija się negatywnie na związku Krzyśka i Wiki. Oliwy do ognia dolewa również matka Eryka, która planuje odzyskać swojego byłego męża. Bliżej poznajemy również Izę - córkę Roberta i Renaty. Jesteśmy świadkami nie tylko jej szczęśliwej miłości, ale także tej nieszczęśliwej. Widzicie więc, że dom Orłowskich jest pełen emocji, cały czas coś w nim dzieje. Każdy prowadzi własną grę, chcąc zrealizować swoje cele. Komu się uda?

Wydawać by się mogło, że skoro to już piąta części cyklu, to jest ona średnia, bez pomysłu, napisana na siłę. Nic bardziej mylnego! Po raz kolejny Danka Braun zaskakuje oryginalnością i pomysłowością fabuły. W książce nie było momentu podczas którego książka nie sprawiałaby mi przyjemności albo nudziła. Przez całą powieść cały czas coś się dzieję - albo u Izy, albo Krzyśka i Wiki. Nie ma tam miejsca na nudę.

Nie zmienił się także styl pisania autorki. Język, jakim piszę Danka Braun, jest lekki i przyjemny. Czytanie sprawiało przyjemność a fabuła jest w taki sposób prowadzona, że nieustannie trzyma w napięciu. Sprawia to, że książka nie da się odłożyć na później. Jestem również pod wrażeniem psychologicznej kreacji Eryka. Autorka pokazuje, do jakiego stopnia może posunąć się dziecko, któremu zawalił się świat i nie może pogodzić się z nową rzeczywistością. Jak cierpi i planuje pozbyć się „zagrożenia” w postaci przyrodniego brata i macochy.

Jedyną rzeczą do jakiej mogę się przyczepić to to, że wypowiedzi Eryka wydają się nie do końca autentyczne. Autorka chciała zrobić z dziecka małego geniusza, ale moim zdaniem nawet wybitnie uzdolnione dziecko nie wypowiadałoby się w taki sposób. Miałam wrażenie, że czytam rozmowę między dorosłą osobą i przynajmniej nastolatkiem, a nie sześcioletnim dzieckiem.

Podsumowując, „Historia pewnej zazdrości” to bardzo dobra kontynuacja cyklu. Jeśli czytałyście poprzednie części to koniecznie sięgnijcie i po tę. Mogę zapewnić, że nie będziecie żałować.

Saga rodzinna z bezwzględną grą o szczęście.

Mogłoby się wydawać, że w rodzinie Orłowskich już nic ciekawego nie może się wydarzyć. Mogłoby. Bo familia szanowanego doktora Roberta ani myśli o beztroskiej sielance. Zawsze znajdzie się ktoś, kto będzie w stanie wzniecić iskrę i podpalić lont. Na kogo padnie teraz? Jaki wymiar osiągnie tytułowa zazdrość i czy wszyscy wyjdą z tego boju zwycięsko? Zapraszam Was na recenzję piątego tomu pasjonującej sagi rodzinnej.

Młoda i spragniona wrażeń Iza postanawia odciąć się od rad ojca i zawalczyć o szczęście u boku dalekiego kuzyna z Niemiec. Mający renomę casanovy mężczyzna może zaoferować jej upojnie spędzony czas, ale czy warto ufać komuś, kto egoistycznie realizuje wyłącznie własne cele?

Tymczasem rodzina Orłowskich świętuje zdrowie małego Eryka, który na wskutek wypadku zapadł w śpiączkę. Wybudzony chłopiec nie jest jednak świadom zmian, które zaszły pomiędzy rodzicami w trakcie jego nieobecności. Krzysztof, ojciec, jest teraz w związku z Wiktorią i mało tego, że spodziewają się oni dziecka, wychowują wspólnie Kamila, któremu Eryk przygotuje prawdziwe piekło. W domu Orłowskich nie brakuje także obecności prawdziwej mamy chłopca, która być może będzie miała ochotę wykorzystać zawiłą sytuację do własnych celów. W tej grze i w tej rodzinie wszystkie chwyty są dozwolone. Czy w plątaninie zazdrości jest szansa na kompromis?

Robert Orłowski spokorniał, wyciszył się, przybyło mu trochę lat. Zszedł zatem na dalszy plan, choć w sytuacjach kryzysowych wciąż jest w stanie wybuchnąć. Ustąpił jednak miejsca młodszym, których codzienność przypomina kocioł z wrzącą miksturą. Im więcej składników, tym głośniejsze jego bulgotanie. Jest uparta jak ojciec Iza, młoda, szalona i ufna. Marząca o szczęściu nie wie, że ślepo do niego dążąc można wiele stracić. Jest przybyły z Niemiec kuzyn, któremu na pozór w głowie tylko przygodny seks i kariera. Walczący o dobro rodziny Krzysztof, korzystająca z sytuacji i znana z szokujących akcji była żona oraz przedstawiciel najmłodszego pokolenia, złośliwy Eryk. A ta wybuchowa mieszanka kontrowersyjnych, ale wiarygodnych osobowości, jest w stanie rozbudzić wiele emocji.

Fabuła wzbogacona o tak kolorowych bohaterów wbrew pozorom nie obfituje w zwroty akcji. W równomiernym, ale zadowalającym tempie brnie do przodu ciesząc rozwojem poszczególnych wątków. Wielotorowa historia, nieprzejaskrawiona, za to też na pewno nie szarobura udowadnia, jak wiele pomysłów posiada Danka Braun i jak umiejętnie potrafi wciągnąć czytelnika w ich pajęczynę. Może nie najlepszy tom serii, ale wystarczająco interesujący i dobry, bym bez wahania sięgnęła po kolejne.

Nie zapomniała autorka o aktualnych trendach, wplatając w tło chociażby wzmianki o Bieberze czy Greyu. Jest historia coli oraz współczesna zaraza Europy – terroryzm. Jakby więc mało było ciekawostek w codzienności głównych postaci, są także te delikatnie przewijające się z tyłu. Danka Braun, mając taki wachlarz bohaterów, może dopasować się za ich pomocą do każdej sytuacji i znakomicie jej to wychodzi. Nie zapowiada się więc na to, że na tym tomie zakończy, tym bardziej, kiedy w finalne pojawił się początek pewnej relacji.

Dla fanatyków rodzinnych sag, dla wielbicieli zakręconych powieści obyczajowych. Dla tych pochłoniętych obowiązkami, by odpoczęli i dla tych znudzonych, by dali się wkręcić w sieć intryg i problemów. Danka Braun pisze dla mnie i pisze dla Was. Pamiętajcie tylko, by zacząć czytanie sagi od samego początku. W innym wypadku możecie się trochę pogubić.

[Adres usunięty]