Sadyzm to czerpanie rozkoszy z zadawania cierpienia. Lecz sadyzm to również dumna libertyńska filozofia, żeby nie powiedzieć anty-religia, rzucająca wyzwanie religii urojonego Boga chrześcijan i oddająca cześć Naturze – bóstwu rozkosznie i straszliwie realnemu – oraz wypełniająca jego przykazania. Jakie to przykazania? Owóż natura żąda, abyśmy nigdy nie ustawali w szukaniu rozkoszy i nie powstrzymywali się przed żadnym okrucieństwem, jeśli nas ono podnieca. „Jedynym Bogiem jest przyjemność”, czytamy w statucie Stowarzyszenia Miłośników Zbrodni, który znajdziecie w tym tomie. Libertynizm nie jest łatwiejszy niż asceza, której jest odwróceniem. Nie jest też mniej wzniosły. „Boskie namiętności libertynizmu”, czyli perwersyjny seks to jakby modlitwa zaklinająca Złego. Zajadłość i zapamiętałość w sadomasochistycznej robocie jest jak mistyczne umartwienie ? rebours, wielka wzgarda rzucona fałszywemu bóstwu i jego obmierźle cnotliwym wyznawcom, pokaranie Boga za jego uporczywe pretensje do istnienia. Czyżby był libertynizm satanizmem? Zbytek kurtuazji dla szatana! Cierpienie i rozkosz są własnością człowieka. Sięga po nie sam, mocą własnej wolności, zdolnej otrząsnąć się z nabożnej trwogi. Rzec by można, Transgresja unieważnia Transcendencję. Oto słowo bezbożne, trucizna dla waszych dusz, droga zniezbawienia. Czy odważycie się czytać? Jan Hartman *** W trosce o przyszłość wielkiego dzieła literatury, odrzucając ideę Boga jako źródło ciemnoty, niesprawiedliwości i rzeczywistej przemocy oraz negując dyktowane przez tę posępną chimerę nakazy i reguły życia cnotliwego, które otamowują pasje i kreślą granice dla ludzkiej suwerenności, My – członkowie Towarzystwa imienia Markiza de Sade – równi w prawach i w powinnościach wobec wspólnego dobra, jakim jest kultura humanistyczna, wdzięczni Markizowi za niestrudzoną walkę o niepodległość ducha ludzkiego i postęp Filozofii jako umiłowania wolności zakorzenionej nie w chrześcijańskim dziedzictwie Europy i w konfesyjnych wartościach, lecz w idei bezwzględnego podważania obłędnych metafizycznych przesądów stojących na drodze do swobodnego posługiwania się Rozumem, czujemy się zobowiązani do przekazania przyszłym pokoleniom niniejszego Dzieła D. A. F. de Sade i zainicjowania wśród wybranych, wolnych duchów, lektury namiętnej, mobilizującej – pośród nadzwyczajnych uniesień – do wychodzenia w myśleniu poza przyjęte granice i skończenia wreszcie z sądem Bożym. Towarzystwo im. Markiza de Sade w związku z polską publikacją Historii Julietty
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii literatura piękna obca
Jaką tematykę filozoficzną porusza Historia Julietty Tom 3. Stowarzyszenie miłośników zbrodni. Italia. Minski?
Książka koncentruje się na radykalnej filozofii libertynizmu, która stawia naturę i osobistą przyjemność ponad normy religijne oraz społeczne. Autor analizuje koncepcję sadyzmu nie tylko jako dewiację, ale jako świadomy wybór ideologiczny odrzucający chrześcijańską moralność. Treść tego tomu wprowadza czytelnika w mroczny świat stowarzyszeń hołdujących absolutnej wolności jednostki kosztem innych istot. Jest to lektura wymagająca intelektualnie, łącząca drastyczne opisy z głęboką refleksją nad granicami ludzkiej suwerenności.
Czy ta pozycja jest odpowiednia dla osób szukających lekkiej literatury przygodowej?
Nie, ta publikacja nie jest przeznaczona dla czytelników poszukujących lekkiej rozrywki lub tradycyjnych wątków kryminalnych ze względu na swój skrajnie transgresywny charakter. Dzieło Markiza de Sade zawiera opisy ekstremalnego okrucieństwa i perwersji, które służą ilustracji bezwzględnej filozofii autora. Osoby wrażliwe na drastyczne treści oraz czytelnicy nieprzepadający za obszernymi wywodami filozoficznymi mogą uznać tę lekturę za odpychającą. Jest to pozycja skierowana wyłącznie do świadomych, dorosłych odbiorców zainteresowanych historią myśli oświeceniowej w jej najbardziej mrocznym wydaniu.
Jaką rolę w tym wydaniu pełnią komentarze i wstępy filozoficzne?
Dodatki merytoryczne, takie jak wstęp autorstwa Jana Hartmana, służą jako niezbędny kontekst interpretacyjny dla skomplikowanego i kontrowersyjnego tekstu źródłowego. Pomagają one zrozumieć historyczne i społeczne tło powstania dzieła oraz wyjaśniają zawiłości libertynizmu jako systemu myślowego. Dzięki tym analizom czytelnik może spojrzeć na brutalne sceny jako na element szerszej polemiki z dogmatami epoki oświecenia. Takie opracowanie znacząco podnosi wartość naukową edycji i ułatwia krytyczną analizę treści przez pryzmat współczesnej humanistyki.
Czy treść książki skupia się wyłącznie na opisach fizycznego okrucieństwa?
Choć opisy przemocy są integralną częścią tekstu, stanowią one przede wszystkim tło dla prezentacji radykalnego buntu przeciwko transcendencji i idei bóstwa. Autor wykorzystuje transgresję jako narzędzie do unieważnienia tradycyjnych wartości i udowodnienia prymatu popędów naturalnych nad narzuconą moralnością. Każdy akt okrucieństwa w tekście jest podbudowany argumentacją logiczną, mającą na celu wyzwolenie rozumu z metafizycznych przesądów. Lektura wymaga więc od odbiorcy skupienia na warstwie ideowej, a nie tylko na samych wydarzeniach fabularnych.
Jaki poziom trudności języka i stylu reprezentuje ten konkretny tom?
Publikacja cechuje się wysokim poziomem trudności ze względu na archaizowaną stylistykę oraz gęstą strukturę wywodów filozoficznych. Tekst jest wymagający i pełen specyficznej terminologii z zakresu osiemnastowiecznej etyki oraz teologii, co wymusza na czytelniku powolną i uważną lekturę. Styl de Sade'a jest kwiecisty, precyzyjny i pełen retorycznych figur, co oddaje ducha klasycznej literatury francuskiej. Jest to doskonały wybór dla osób ceniących literaturę piękną, która łączy kunszt językowy z prowokacyjną, bezkompromisową treścią.
