Szalony bóg / Heliogon. Hawkmoon. Tom 2

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Hawkmoon tom 2 przenosi nas jeszcze głębiej w mroczne, postapokaliptyczne uniwersum wykreowane przez Michaela Moorcocka. Po dramatycznym zwycięstwie pod Kamargiem, które zdołało na chwilę zatrzymać napór imperium Granbretanii, Dorian Hawkmoon nie może liczyć na odpoczynek. Czarne chmury zbierają się nad Europą, a moc Czarnego Klejnotu – demonicznego artefaktu wszczepionego w czoło protagonisty – wciąż wisi nad nim jak miecz Damoklesa.

Książę Köln, zdany na łaskę niepewnych sojuszy i nieprzewidywalnych losów, wyrusza w podróż na wschód, w stronę starożytnego miasta Hamadan, gdzie nadzieję daje mu perski mag Malagigi – jedyny, który może na zawsze zneutralizować przeklętą moc kamienia. Jednak droga nie jest prosta. Hawkmoon, przemierzający nieprzyjazne ziemie na grzbiecie gigantycznego flaminga Nessiusa, zostaje zestrzelony przez tajemniczego łucznika Oladahna i trafia do krainy opanowanej przez wyznawców Szalonego Boga – fanatycznego kultu skrywającego własne, mroczne sekrety.

Za scenariusz adaptacji odpowiada Jérôme Le Gris, który z dużą pieczołowitością przenosi literacką wizję Moorcocka do świata komiksu. Hawkmoon tom 2 rozwija wątki rozpoczęte w pierwszej części, koncentrując się na osobistej podróży bohatera, ale jednocześnie zaczyna cierpieć na pewne problemy strukturalne. Duża część fabuły przypomina poboczną misję z gry RPG – pełną przygód, lecz w ograniczonym stopniu rozwijającą główny konflikt. Choć nie brakuje emocji, napięcia i dramatyzmu, to opowieść w tym tomie nieco traci na dynamice.

Le Gris stara się zrównoważyć akcję z introspekcją postaci. Udało mu się wykreować kilka silnych momentów, takich jak spotkanie z tajemniczym Oladahnem czy walka z kultystami Szalonego Boga, ale niektóre epizody wydają się przeciągnięte. Tym bardziej, że tom ten jest przedostatnim w „Pierwszym Cyklu” – co rodzi uzasadnione obawy o kondensację fabularną w finale.

Hawkmoon tom 2 to komiks, który – choć zachowuje wierność pierwszemu tomowi– nieco zwalnia tempo. Dobrze zarysowane tło, przekonujące motywacje bohaterów oraz głębia świata przedstawionego wciąż robią wrażenie, ale narracyjna nierówność potrafi wybijać z rytmu. Z jednej strony mamy tu barwne, pełne detali uniwersum i bohatera zmagającego się z własnym przeznaczeniem, z drugiej – pewien fabularny marazm, który spowalnia rozwój głównego konfliktu...