Gwiazdy Na Włoskim Niebie

Gwiazdy na włoskim niebie to pozycja, której spodziewałam się w innym wydaniu. Myślałam, że będzie to lekki romans, może trochę cukierkowy. Historia przerosła jednak moje oczekiwania, a zanim się zorientowałam, pochłonęła mnie bez reszty.

Cztery osoby, dwie rodziny, dwa kontynenty i jedna miłość.

Vincenzo i Giovanna to dwoje oczarowanych sobą ludzi w czasach powojennych. Uczucie rodzące się pomiędzy synem hrabiego i córką krawca nie jest łatwe, zwłaszcza gdy Włochy są w kulminacyjnym momencie zmian ustrojowych pomiędzy monarchią, a republiką.

Z kolei relacja Luki i Cassandry osadzona jest w Nowym Yorku w czasach współczesnych, gdzie nie trzeba martwić się swoim pochodzeniem ani oczekiwaniami społecznymi. Powinności wobec rodziny nie ulegają jednak zmianie na przestrzeni lat, a ich rozwiązania mogą być klinem dla kochanków.

Jill Santopolo zabiera nas w podróż między dwoma ścierającymi się światami, dwoma nieodległymi, a jednak zupełnie innymi czasami.

Część poświęcona Vincenzo i Giovannie niczym pocałunek motyla wprawia nas w drżenie swoją subtelnością. Przypomina o miłości w której nie liczy się pośpiech, a bycie obok drugiej osoby.

Z kolei Luka i Cassandra to dla czytelnika po prostu kontrast dla historii drugiej pary. Subiektywnie uważam, że to, co dzieje się wtedy bije na głowę czasy współczesne. Gdyby nie fakt przeszłości, która przebija przez ich relację, dostalibyśmy romans podobny do dziesiątek innych.

Rozdziały są krótkie i bardzo wciągające. Każdy kolejny zabiera nas do innego czasu i miejsca, a dzięki temu całość zachowuje dynamikę. Nie ma zbędnych opisów, a te które są, rysują w naszej głowie obraz dawnych Włoch. Mimo sporej objętości, jest tak wciągająca, że nie wiadomo kiedy uciekają nam kolejne strony.

Książka bez wątpienia godna polecenia. Autorka ukazuje nam jak mimo różnic między ludźmi, czasami, a nawet kontynentami, nasze uczucia pozostają takie same. Jest to pozycja w której emocje są główną osią opowieści, a krążące wokół niej oczekiwania społeczne nadają wydarzeniom tło niepewności. Ciepła i emocjonalna - idealna na deszczowe dni spędzone pod kocem w domu.

Ja polecam i idę szukać dalszych perełek na jesień!

Autorka powieści "Światło, które utraciliśmy" powraca z kolejną ekscytującą historią, w której miłość oraz rodzinne dramaty ponownie staną na pierwszym miejscu.

Wydaje się, że Włochy to idealna przestrzeń dla wszystkich romantycznych historii, szczególnie tych wielopokoleniowych. Santopolo wykorzystując ten motyw zbudowała złożoną opowieść pełną ukrytych znaczeń, która jednocześnie w nienachalny sposób odnosiła się do ponadczasowych wartości. Sporo ponad trzysta stron zagwarantowało nam niezapomniany klimat, bogatą paletę emocji, plastyczny przekaz czy plejadę bohaterów, których losy złożyły się na przejmujący, wręcz dramatyczny obraz zdarzeń.

Vincenzo i Giovanna w roku 1946 zaczynają pałać do siebie uczuciem, które nie powinno mieć miejsca. Mają poczucie bolesnych różnic pomiędzy sobą a działając wbrew rodzinom sprowadzają na siebie niebezpieczeństwo. Wybiegając dalej w przyszłość czytamy o losach Cassandry oraz Luki, którzy zakochani w sobie po uszy nie spodziewają się, że jedną decyzją wzbudzą kurz dawnych wspomnień i odkryją tajemnicę własnych dziadków.

Akcja powieści rozgrywa się na dwóch płaszczyznach czasowych co już jest sporym atutem. Możemy z różnych perspektyw przyjrzeć się skutkom podejmowanych przez postacie decyzji. Autorka zadbała o to, by całość miała jasny i jednocześnie zaskakujący ciąg przyczynowo-skutkowy, więc z przyjemnością podążałam tym tropem snując własne domysły. Otuliły mnie zmysłowe emocje, miłość uderzała z niemal każdej strony, ale wyznacznikiem tej historii były liczne problemy do pokonania, które uprzykrzały życie bohaterom i pokazywały, że szczęście ma swoją cenę. Czytamy zatem o dążeniu do odnalezienia własnego miejsca, o potrzebie akceptacji, zrozumienia oraz wielkiej wartości człowieka tuż obok nas a także o tajemnicach z przeszłości, których piętno nie cichnie, nim nie zostaną w pełni rozwiązane czy trudnym politycznym zagrywkom niespodziewanie mieszającym w fabule. Trudno przez to oderwać się od lektury, trudno nie analizować wszystkich scen, które tak barwnie rozgrywają się w naszej wyobraźni.

"Gwiazdy na włoskim niebie" to wielowarstwowy, złożony, emocjonalny obraz różnych odcieni miłości. Książka piękna w swojej prostocie, opowiadająca o wewnętrznych walkach serca i rozumu oraz ukazująca pięknie przedstawione tła wydarzeń, ponieważ zarówno Nowy Jork jak i Genua czy jej okolice stają się pełnymi obrazami w naszej wyobraźni. Lektura wydaje się więc idealnym wyborem na wolne wieczory, która rozpali zmysły, da do myślenia, nie pozostawi nas obojętnymi.

Fabuła powieści rozwija się dwutorowo: w 1946 roku śledzimy losy Vincenza i Giovanny, dwojga młodych ludzi pochodzących z różnych klas społecznych. Połączyło ich uczucie silniejsze niż konwenanse i polityka. Ich historia jest pełna nostalgii, pasji i dramatyzmu. To taka miłość w trudnych czasach. Autorka mistrzowsko oddaje klimat powojennej Genui – miasta z jednej strony rozbitego wojną, a z drugiej pełnego nadziei i pragnienia odbudowy. Każda scena pachnie włoską kawą, tętni emocjami i pulsuje życiem. Dzieki tym opisom zanurzamy się w 100% włoskość.

Drugą osią jest współczesny Nowy Jork. Tam poznajemy Cassandrę i Lucę – młodych, zakochanych, utalentowanych ludzi, których związek wydaje się idealny. Tak jest do momentu, aż przeszłość upomina się o swoje prawa. Jeden portret, jedno spotkanie rodzin, jedno przypadkowe odkrycie – i wszystko, co dotąd było pewne, zaczyna się kruszyć. Santopolo z niezwykłą finezją pokazuje, jak sekrety sprzed lat mogą wpływać na teraźniejszość, jak miłość może być zarówno błogosławieństwem, jak i ciężarem, i jak ważne jest, by zrozumieć historię, zanim zaczniemy pisać własną.

Styl autorki zasługuje na osobne wyróżnienie. Jej język jest piękny, poetycki, pełen ciepła i refleksji. Każde zdanie wydaje się przemyślane, każda emocja – prawdziwa. Czytelnik nie tylko śledzi losy bohaterów, ale wręcz czuje, że sam z nimi przeżywa te wszystkie wzloty i upadki. Opisy Włoch są tak plastyczne, że niemal słychać szum morza i czuć zapach cytrynowych drzew, a Nowy Jork tętni nowoczesnością i artystyczną energią.

Największym atutem książki jest jednak jej emocjonalna głębia. Santopolo nie opowiada po prostu o romansie – ona analizuje miłość w całej jej złożoności: miłość zakazaną, utraconą, odzyskaną, przekazywaną z pokolenia na pokolenie. To opowieść o odwadze, lojalności i o tym, że prawda, choć bywa bolesna, zawsze jest kluczem do wolności.

Gwiazdy na włoskim niebie to idealna propozycja dla miłośników literatury obyczajowej z nutą historii oraz dla fanów poruszających sag rodzinnych. To historia o tym, że czasem przeszłość nie jest tylko wspomnieniem – bywa mostem, który prowadzi nas do zrozumienia siebie i świata.

Podsumowując, jest to piękna, poruszająca i pełna emocji opowieść o miłości, która przekracza granice czasu. Jill Santopolo udowadnia, że potrafi pisać o uczuciach w sposób, który chwyta za serce i nie puszcza do ostatniej strony.

„Gwiazdy na włoskim niebie” to powieść, która od pierwszych stron wciąga swoim lekkością. Styl pisarki jest niezwykle przystępny, przez co czytelnik od razu daje się porwać w świat bohaterów i z zapartym tchem śledzi ich losy.

Historie, które poznajemy są pełne emocji, wyborów, trudnych decyzji, ale przede wszystkim miłości, która wzrusza i chwyta za serce. Myślę, że każda miłośniczka romansów odnajdzie tu coś dla siebie i poczuje dobrze znane drżenie, kiedy bohaterowie stają w obliczu trudnej, ale prawdziwej miłości.

Włochy, w których rozgrywa się część akcji, nadają całej historii wyjątkowy klimat. Słoneczne krajobrazy, zapach morza i włoski temperament sprawiają, że łatwo przenieść się myślami w tamte rejony. Co ważne, autorka nie ucieka od tła historycznego, a powojenne losy bohaterów pozwalają nam uczestniczyć w swoistej lekcji historii, gdzie wielka polityka i społeczne podziały odciskają piętno na bohaterach. W książęce są dwie linie czasowe. Przeszłość i teraźniejszość przeplatają się, tworząc spójną i poruszającą całość. Co więcej, mimo dzielących ich lat, młodzi bohaterowie współczesnej opowieści borykają się z bardzo podobnymi problemami jak ich przodkowie.

Muszę przyznać, że „Gwiazdy na włoskim niebie” bardzo mi się podobały. Momentami książka wzruszała, momentami dodawała nadziei, ale przede wszystkim pokazała, że prawdziwa miłość zawsze ma szansę na szczęśliwe zakończenie. Nawet wtedy, gdy los wydaje się nie sprzyjać zakochanym. To piękna, klimatyczna i emocjonująca opowieść, która na długo zostaje w pamięci.

Współpraca reklamowa z @zysk_wydawnictwo

Czy wierzycie, że miłość może przetrwać dziesięciolecia - mimo wojen, podziałów i rodzinnych tajemnic? A może prawdziwe uczucie wcale nie umiera, tylko zmienia formę i czeka, by znów zapłonąć?

„Gwiazdy na włoskim niebie” to historia, która przenosi nas jednocześnie do powojennej Genui i współczesnego Nowego Jorku. Dwie pary, dwa światy i jedno pytanie: czy serce może wygrać z tym, co narzuca nam los?

W 1946 roku Vincenzo, syn hrabiego, i Giovanna, córka krawca, zakochują się w sobie od pierwszego wejrzenia. Ich miłość jest intensywna, szczera i pełna nadziei, ale żyją w czasach, w których różnice społeczne i burzliwe zmiany polityczne mogą przekreślić wszystko. Wspólne marzenia zderzają się z brutalną rzeczywistością.

Przenosimy się do 2017 roku. Cassandra i Luca planują wspólną przyszłość w Nowym Jorku. Są pewni, że pasują do siebie idealnie. Ale gdy Luca prosi dziadków Cass o pozowanie do swojego obrazu, przeszłość otwiera drzwi, których lepiej byłoby nie uchylać. Rodzinny sekret, skrywany przez dekady, nagle łączy ich los z tym, co wydarzyło się w powojennych Włoszech.

To, co w tej powieści najbardziej mnie urzekło, to klimat - opisy włoskich ulic, zapach oliwek, smak wina i ciepło śródziemnomorskich wieczorów. Historia Vincenza i Giovanny poruszyła mnie dużo bardziej niż współczesny wątek Cassandry i Luki - była autentyczna, piękna i tragiczna zarazem. Czułam ciężar ich wyborów i ból, który niesie miłość w czasach, gdy wolność osobista była luksusem.

Z kolei współczesna historia pokazuje, że sekrety rodzinne potrafią odbić się echem nawet po wielu latach. Jednak tutaj relacja bohaterów wydawała mi się mniej intensywna, jakby przygaszona przez nacisk tradycji i oczekiwań.

Autorka świetnie przeplata dwie perspektywy, dzięki czemu książkę czyta się płynnie, a krótkie rozdziały dodają jej lekkości. To opowieść o miłości, która musi zmierzyć się z historią, o cenie, jaką płaci się za szczerość, i o tym, jak przeszłość potrafi kształtować przyszłość kolejnych pokoleń.

Ocena: 8/10 - „Gwiazdy na włoskim niebie” to słodko-gorzka lektura, która wciąga od pierwszych stron. Nie jest przesłodzoną bajką, ale opowieścią o prawdziwych emocjach - tych pięknych i tych bolesnych. Jeśli lubicie romanse z tłem historycznym i rodzinne sekrety, ta książka jest dla Was.