Grombelardzka legenda. Wstęgi Aleru. Księga Całości. Tom 4

Ta część, jak również wszystkie pozostałe części - ŚWIETNA.

ŁUCZNICZKA WRACA

Drugi tom „Grombelardzkiej legendy” i zarazem czwarty „Księgi całości”, to kolejna porcja naprawdę znakomitej rodzimej fantasy. Jeśli podobał się Wam poprzedni tom, ten również zapewni Wam kawał znakomitej rozrywki. Jeśli nie, zaczynać od tego momentu nie ma większego sensu, ale za to poznać całą serię już tak, bo w swoim gatunku, to jeden z najlepszych polskich tworów, a w tej nowej, ujednoliconej i poprawionej edycji w końcu doczeka się również należytego zakończenia.

Łuczniczka Karenira powraca. Tym razem postanawia dotrzeć do miejsca, o którym przed śmiercią powiedział jej Vilan. Kaga mierzy się tymczasem z kotami, tracąc coraz więcej towarzyszy. Przecięcie się ich dróg to jednak ledwie początek…

Dwutomowa „Grombelardzka legenda” to tak naprawdę jedna powieść, podzielona na dwie książki. Podział sens ma, ale i tak po przeczytaniu nie będziemy traktować tego, jako dwóch oddzielnych lekturach. Co potwierdza sam autor, zamykając oba tomy w klamry swoistego prologu i epilogu. Tylko, że mówić o powieści w tym wypadku także jest ciężko, bo to nic innego, jak rozwinięcie i posklejanie w jedno opowiadań ze świata „Księgi całości”, połączonych ze sobą wątkami czy bohaterami. A skoro o bohaterach mowa, to trzeba przyznać, że udali się Kresie. Co z tego, że nie są to kreacje na miarę literatury z wyższej półki, ale Karenira to naprawdę świetna postać, o której chce się czytać.

I chce się czytać „Księgę całości”, bo to naprawdę dobra lektura fantasy, ze świetnie skrojonym światem, dobrą akcją – chociaż granice między opowiadaniami a powieścią mogłyby zostać bardziej zatarte – i świetnym nastrojem panującym na stronach. Górski klimat kupił mnie tu, jak kupiła typowa dla fantasy estetyka. I chociaż ten tom jest mniej epicki od poprzednika, wystarczy spojrzeć na jego objętość, ale nie mniej udany. I nie mniej satysfakcjonujący, jako lektura, a przy okazji rozpalający oczekiwania na kolejne odsłony cyklu.

Co trzeba Kresowi oddać, to fakt, że „Grombelardzka legenda” – a właściwie cała „Księga całości” – jest naprawdę dobrze napisana. Prosto, ale dobrze, z wyczuciem i oddaniem klimatu. Czyta się to naprawdę dobrze, deszczowe momenty nadają się w sam raz na jesienne popołudnia, a wszystko to składa się na cykl, który do mnie trafił i zachęcił do poznania całości.

I do tego samego zachęcam Was też i ja. Jeśli lubicie fantasy, a nie znacie „Księgi całości”, zmieńcie to. Kres porusza się tu w różnych estetykach, od typowego heroic fantasy, po marynistyczne klimaty, nie żałuje nam walk czy erotyki, a przy okazji serwuje to w dobrym stylu. a na deser mamy jeszcze świetne wydanie z ilustracjami Przemysława Truścińskiego.

Druga połowa "Grombelardzkiej legendy"... Powieść znacznie lepsza od "Północnej granicy". Jej pierwsza połowa mnie wciągnęła i zaangażowała, a "Wstęgi Aleru" stanowią doskonałe domknięcie fabuły. Nie sądziłam, że jakieś polskie fantasy spodoba mi się bardziej od "Wiedźmina" Sapkowskiego, a tu proszę, Feliks W. Kres mnie zaskoczył i przebił mistrza! Muszę pochwalić autora za świetne światotwórstwo oraz stworzenie doskonałych ,wyrazistych bohaterów. Finał powieści jest dość gorzki i pesymistyczny, na co warto się przygotować, ale pasuje to ponurego świata przedstawionego. Dużą zaletą jest też piękne, nowe wydanie Fabryki Słów, uzupełnione o cudowne ilustracje.

Wstęgi Aleru to druga część Grombelardzkiej legendy, w której obserwujemy kulminację wydarzeń zapoczątkowanych w pierwszej części. Wiele z pozoru mało ważnych zdarzeń, nagle okazuje się mieć duży wpływ, co pokazuje jak cała historia była od początku starannie zaplanowana. Dowiemy się także wielu nowych informacji o samym Grombelardzie, które spowodują, że ujrzymy tę krainę w nowym świetle. Co więcej, autor odkrywa wiele tajemnic na temat tytułowych Wstęg, jak również konfliktu Aleru i Szerni. Jestem bardzo ciekawy co z tego wszystkiego wyniknie, ponieważ zapowiada się interesująco i nietuzinkowo!

Feliks W. Kres przyzwyczaił mnie, że nie oszczędza swoich bohaterów i nie inaczej jest we Wstęgach Aleru. Trup ścieli się gęsto, nikt nie bierze jeńców, a bohaterowie przeżyją wiele trudnych i ciężkich chwil. Często są zmuszeni walczyć z wieloma przeciwnościami, aby osiągnąć swój cel. Co więcej, autor pokazuje, że w Grombelardzie tak naprawdę życie ludzkie, czy też kocie, nie znaczy zbyt wiele wobec gór i potęg, które się tutaj skrywają. Muszę przyznać, że z każdym kolejnym tomem ten cykl robi na mnie coraz większe wrażenie.

Grombelardzka legenda. Wstęgi Aleru to kolejna wspaniała podróż do świata fantasy stworzonego przez Feliksa W. Kresa. Książka kontynuuje wątki rozpoczęte w Sercu gór, prowadząc do interesującego finału.

Lubicie wielowątkowe i niesamowite powieści fantastyczne dla dorosłych czytelników? Takie, w których bohaterowie mają swoje słabości, błądzą i ponoszą konsekwencje swoich decyzji? Niekiedy zwyciężają, ale zdarza się też, że przegrywają walkę o coś więcej niż tylko swoje życie...

W Wstęgach Aleru, akcja rozgrywa się w nieprzyjaznej, górzystej krainie. Grombelard to miejsce, w którym już wcześniej zmagały się dwie wrogie Potęgi, a ich niszczycielskie siły wstrząsnęły tymi górami. Wszystko wskazuje na to, że już niedługo ma nastąpić kolejne starcie.

W księgach mędrców zapisane są przepowiednie, których zrozumienie i wypełnienie może ocalić wiele istot przed śmiercią. Cena tego może być jednak niezwykle wysoka. Nie każdy potrafiłby ją zapłacić...

Niektórzy poświęcą wszystko, by ocalić większość, nie wzbraniając się nawet przed zbrodnią, inni posuną się do kłamstwa i oszustwa, by uratować swoich najbliższych... czy można łatwo wskazać kto postępuje właściwie?

Na pierwszym planie są jednak niezwykłe kobiety, które już za życia stały się legendą. Bezpośrednia, bezczelna i silna Karenira- Łowczyni, o której każdy w Grombelardzie słyszał wiele historii. Postać, którą zrozumiałam i polubiłam dopiero w tym tomie.

Kolejna to młoda kobieta, której bliżej do kota niż człowieka - Kaga -Hel-Krehiri, następczyni Króla Gór, rozbójniczka. Bezlitosna, okrutna, ale też nieszczęśliwa postać, która miała tylko jedno marzenie...

Warto też pamiętać o córce cesarza i żonie Księcia Przedstawiciela, o której na początku niewiele wiemy, jednak pod koniec okazuje się jak bardzo jej decyzje mogą zaważyć nad losem krainy.

Są też kobiety skrywające się w cieniu i myślę, że mogą one odegrać równie ważne role co postacie pierwszoplanowe, ale aby się o tym przekonać muszę poczekać na kolejny tom Księgi Całości 😉

Wszystko to o czym powyżej pisałam, to zaledwie ułamek tego, co znajdziecie w Księdze Całości, sprawdźcie sami - polecam Wam ją gorąco!!!