Grey. Pięćdziesiąt twarzy Greya oczami Christiana. Tom 2

„Wiesz, że powstała wersja „50 twarzy Greya” oczami Greya? Z jego punktu widzenia?”.

„Czytałaś już?”.

No to kupiłam i wzięłam się za czytanie. Przecież trzeba wiedzieć, co tam dzieje się na rynku pornosów w ładnych okładkach i przekonać się, jak bardzo będzie to smakowało odgrzewanymi kotletami.

Inaczej tego nie da się nazwać, jak odgrzewanymi kotletami, w dodatku, z mikrofali. Ta sama historia tylko oczami Greya plus te nieliczne momenty, gdy nie bzykał Any lub o tym nie rozmyślał…

To było takie nudne! Jak jeszcze podobało mi się „50 twarzy Greya”, bo było to coś „nowego”, a raczej ładnie opakowany harlequin i osadzony we współczesnych realiach, to wersja tej historii przedstawiona oczami Greya, którego wyobrażałam sobie inaczej, była tak… Żeby to ująć delikatnie. Była k******* nuda! I nie muszę się nawet wysilać nad odpowiedzią… Każdy dobrze wie, że odgrzany kotlet nigdy nie będzie lepszy niż kotlet świeżo usmażony!

Święta prawda, córko! Ajmen!

Podziwiam panią autorkę tego całego zamieszania, panią zwaną EL James. I podziwiam cały amerykański rynek literacki, który rządzi się brutalnością zwaną pieniądzem. Tu nie należy rozczulać się nad książką, recenzować pochlebnie czy zmieszać z błotem. Tu raczej należy pogratulować ludziom w tym i samej autorce, która też musiała przecież brać udział w tym całym przedsięwzięciu, że znaleźli taką „małą” kopalnię złota!

Moi drodzy, nie myśleliście chyba, że pani EL James skopiowała… Tfu! Napisała… wersję światowego bestsellera oczami faceta jedynie ze względu na swoich fanów. To nazywa się po prostu czysty marketing, zwykła chęć zysku i to naprawdę tanim kosztem. Bo ile pani szanowana EL James musiała się przy tym napracować? Dzień? Dwa? No góra tydzień! Praca pani EL James ograniczyła się jedynie do niewielkich zmian tekstu i dopisaniu kilku fragmencików.

Podziwiam też rzekomych fanów, że zgłaszali tak liczne zainteresowanie wersją oczami Greya. Podziwiam, w tym i samą siebie, że ludzie to kupili i wydali swoje pieniądze.

Przyznaję, że byłam ciekawa tej książki. Liczyłam, że przeczytam coś więcej o dziwnych upodobaniach pieprzniętego na pięćdziesiąt różnych sposób młodego milionera… Że będą jakieś fragmenty o jego dawnych uległych, coś więcej o byciu panem i roli uległej. Albo chociaż że przeczytam fragmenty z punktu widzenia faceta z krwi i kości! A co dostałam? Wielkie rozczarowanie!

Grey, który jawi się jako silny i pewny siebie mężczyzna, który lubi dominować, a przynajmniej takie wrażenie miałam po przeczytaniu „50 twarzy Greya”, okazuje się totalną męską p*****! Boi się własnego cienia, jest płochliwy, nie umie przełamać swoich lęków i od momentu poznania panny Steal ciągle staje mu prącie na baczność! Co ją zobaczy – f*** już stoi, co o niej pomyśli – f*** gotowy do akcji. I tak przez całą książkę. Grey okazuje się w tej odsłonie jako chodzący wiecznie napalony nastolatek, który myśli tylko i wyłącznie o dupci i cycuszkach dziewczyny, w której jawnie się zabujał i nie potrafi sobie tego uświadomić!

Pomysł nie był wcale taki głupi, żeby stworzyć powieść z punktu widzenia Greya. Jednak błędem było osadzenie tej historii w tym samym momencie, co „50 twarzy Greya”. Lepiej by się czytało historię Greya sprzed poznania Any. Kiedy to jeszcze był prawdziwym Panem i miał rzesze swoich uległych… Albo gdy sam był uległym… Ale nie oszukujmy się, że coś takiego powstanie, bo przecież pani EL James musiałby się zanadto wysilić i zmęczyć podczas pisania czegoś nowego. Przecież znacznie łatwiej odgrzać kotleta niż zrobić nowego…

Ja z czystej dobroci serca, nie tyle co o oczy czy niestrawność książkową po takim gniocie, ale o stan Waszych portfeli szczerze odradzam zakup tej książki!

Albo co mi tam! Kupujcie!

Może zadziała odwrotna psychologia…

Następująca po słynnej na cały świat trylogii część, pisana z zupełnie innej perspektywy. Dotąd historia zamkniętego w sobie Christiana Grey’a, miliardera z ogromnym bagażem emocjonalnym z dzieciństwa i Anastasii Steele, nieśmiałej dziewczyny, wkrótce kończącej studia przedstawiona zostaje nam z punktu widzenia tytułowego „Szarego”. Dosyć spora objętościowo książka wymaga więcej czasu na przeczytanie niż którakolwiek z poprzednich części.

Wielu ludzi na całym globie czekało na ukazanie się tej pozycji, nie zawaham się tutaj użyć określenia- rzesze. Ja również wypatrywałam tak długo wyczekiwanej książki. Pierwszego października w Polsce wyszedł e-book i w taki o to się zaopatrzyłam. Szczerze powiedziawszy i dobrze, że tylko w tę formę, ponieważ wersja papierowa troszeczkę zawalałaby mi na półce (która już piszczy od nadmiaru ciężaru).

Może na początek, co zawiera owe „dzieło”? Jak już wspomniałam historię kochanków z punktu widzenia Christiana. Ukazane zostają jego lęki, liczne obowiązki no i oczywiście ogromna trauma z dzieciństwa. Podczas czytania zupełnie inaczej zaczęłam postrzegać Anę, praktycznie tak, jakby opisywana była kompletnie inna kobieta, niż ta, która przedstawiała nam swoje uczucia do przystojnego bogacza.

Co do języka. O mój Boże. Niestety inaczej nie mogę się wysłowić, to wszystko powinno tłumaczyć. Jednak tak, jak w przypadku trylogii nie miałam pewności, czy moje niezbyt przyjemne odczucia dotyczące słownictwa, składni, gramatyki itd., były winą przekładu czy po prostu braku umiejętności pisarskich autorki. Teraz jednak mam 100% pewniaka. Okropne, ohydne, obrzydliwe stylistycznie tłumaczenie. Kuźwa no, ja nie mówię, nie każdy musi umieć pisać i nie każdy też musi być wielkim poetą, sama robię miliard kulfonów na minutę, jednak jeżeli wydawnictwo decyduje się na taki krok, na wydanie takiego no nie oszukujmy się bestsellera (bo od razu było wiadomo, że Ci, którzy przeczytali poprzednie części Grey’a obalą również tę), to można byłoby chociaż zatrudnić jakiegoś zawodowca, albo ja nie wiem, po prostu zostawić to komuś, kto się sprawdzi. Wydaje mi się, że po przełożeniu ktoś powinien to sprawdzić i to paręnaście razy tak? NIestety w tym przypadku wygląda to tak, jakby za bardzo nikt się tym nie przejął. Oczywiście nie jest to tłumaczenie agonalne, ponieważ bez problemu można byłoby je uratować, wystarczyłoby poprawić kilka rzeczy i byłoby naprawdę dobrze. Jednak te „kilka rzeczy” są to punkty tak irytujące i zniechęcające, że po prostu odechciewa się czytania, podczas gdy reszta jest w porządku.

Kolejna rzecz, to nieuniknione odczucie przeżywania deja vu. Super, że większość rozmów, które śledziliśmy w „50 twarzach…” możemy na nowo przeżywać, wnikając w psychikę Christiana. Jednak czasem niestety robi się to trochę nudnawe. Autorka chyba trochę za często chciała oddać wszystkie szczegóły, zapominając, że większość czytelników czytała już tę historię i w zasadzie brała w niej czynny udział. Głównie przez to, dosyć sporo czasu zajęło mi przeczytanie jej, podczas gdy Grey’a, jakkolwiek nie byłby ON pisany, ogarnęłam w mig.

Mimo wszystko to dość dobra książka, nie wiem jak wyglądałaby, gdybym nie czytała poprzednich części. Ta jest zdecydowanie bardziej dosadna, przez liczne wulgaryzmy (nie tylko przekleństwa) a także przez ciągłe zmiany głównego bogatera. Wydaje mi się, że generalnie jest bardziej dynamiczna, ze względu właśnie na przemiany wewnętrzne Christana. Ten efekt zaburzały jedynie czasem zbyt rozwleczone wątki (głównie romowy).

W zasadzie ta część zbyt wiele do fabuły nie wniosła. Oczywiście jak zwykle możemy znów znaleźć liczne powtórzenia -wcześniej było to np.: „rozpadam się na milion kawałków”, teraz natomiast „weź się w garść Grey”. Dramatem jest, że książka mająca 560 stron skończyła się w zasadzie w tym punkcie historii, gdzie w „50 twarzach…” to było trochę dalej niż w połowie. To jest zdecydowanym, ogromnym minusem, nie, tam przed tym znakiem jest symbol nieskończoności. Tak, jak wcześniej historia ta wzbudzała emocje najróżniejsze, w szczególności albo nienawiść, albo uwielbienie, tak wobec tej części nie mam złudzeń i myślę, że większości się ona nie spodoba.

Opinia pochodzi z mojego bloga kasi-recenzje-[Adres usunięty]

W momencie zakończenia, przeze mnie trylogii "50 twarzy Greya" wręcz marzyłam, o poznaniu historii z punktu widzenia Christiana. Kiedy dowiedziałam się, że na rynek wychodzi taka właśnie część byłam wniebowzięta. Książkę kupiłam, przeczytałam i... zaparło mi dech w piersi, bynajmniej nie z radości.

Chyba większość ludzi słyszała o tych książkach, ja jednak przybliżę odrobinę fabułę. Christian Grey to mężczyzna władczy, stanowczy, sprawujący kontrole nad każdą dziedziną życia. Ana jest nieśmiała młodą osóbką, poznaje Grey'a, kiedy ma przeprowadzić z nim wywiad. Mężczyzna dostrzega w niej idealną uległą i choć nigdy nie zdradzał swoich upodobań przed osobami, które "nie są obeznane w temacie", w tym wypadku postanawia wciągnąć Anastazje w świat BDSM.

Od czego zacząć... sama nie wiem mam tyle w głowie, że pewnie i tak połowa mi ucieknie. Historia przedstawiona w książce nie różni się fabułą, od pierwszej części trylogii. Może zacznę od minusów?

Pierwszy minus jest taki, że ta część nie wnosi nic nowego do trylogii. Faktem jest, że poznajemy myśli Greya, nie jest jednak to coś czego nie domyślilibyśmy się w pierwszej części.

Sposób w jaki autorka wykreowała główną postać, też pozostawia wiele do życzenia. W pierwszej części trylogii, miałam wrażenie, że Gray to facet inteligentny, rozważny, tu został nam przedstawiony jako typowy "Wiesiek spod monopolowego". To jest tylko moje zdanie...

Oczywiście dostrzegam tu, zranioną dusze ukrytą pod płaszczykiem męskości, ale to wszystko jest mało. Uważam, ze można to było zrobić lepiej, dla mnie ta część jest jak "odgrzewany kotlet". Nie chodzi tu wcale o fakt, że jest to ta sama historia więc z góry wiemy jak się potoczy... znam książki, przedstawiające tę samą historię z punktu widzenia mężczyzny, które są naprawdę dobre. Nie muszę daleko szukać C. Hoover świetnie sobie poradziła pisząc "Losing hope", czy choćby Jamie McGuire w "Chodzącej katastrofie".

Jest wielkim wyzwaniem, dla kobiety, pisanie z perspektywy mężczyzny i E.L James sobie z tym nie poradziła. Uważam, ze ta autorka powinna wydać coś świeżego, z pewnością postawiło by ją to w innym świetle.

Jeszcze słówko o polskim tłumaczeniu, zawiodłam się na nim. Niestety, ale są słowa które śmieszą jak np:

" Z wielkiej torby wyławia pogniecione kartki i cyfrowy magnetofon"

scena z wywiadu... Poważnie? Dziennikarz idący na wywiad ma ze sobą MAGNETOFON?! A nie przypadkiem DYKTAFON?! :) Wiem, że to nic takiego, ale takich potknięć było więcej. Irytowało mnie stwierdzenie "Seks po bożemu", w trylogii mieliśmy "seks waniliowy" i brzmiało to całkiem przyjemnie.

Jedynym plusem w całym tym zamieszaniu, są opisy koszmarów sennych jakie nękają Christiana. Widzimy jak wiele przeszedł i jak głęboką szramę to na nim pozostawiło. Niestety jeden aspekt nie ratuje całości.

Na swoją obronę dodam, że trylogia Greya podobała mi się bardzo i jestem zasmucona tym, że jej kontynuacja wypadła blado:( Całą trylogię przeczytałam w 4 dni, a ta część męczyłam ponad tydzień.

Znam ludzi, którzy nie dobrnęli do połowy, a już mieli dość, ja jednak poddałam się tym torturą i czytałam do końca.

Na zakończenie powiem dla kogo ta książka, z pewnością nie dla fanów Greya. Lepiej cieszyć się, że trylogia się podobała, a nie psuć sobie zdania o niej przez tą część. No dla antyfanów, też raczej nie, bo po co się męczyć? Oczywiście to tylko moje zdanie i wiem, ze są osoby którym ta część przypadła do gustu, ja jednak mówię jej stanowcze NIE! :(

Książka koniecznie do przeczytania dla osób, które przeczytały poprzednie części. Pokazuje, że każdy kij ma dwa końce a punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Każdy z nas postrzega coś na swój sposób. Teraz można to porównać na Christianie i Anie

Jestem w trakcie czytania ostatniej części Greya, weszłam tu żeby zakupić 4 część, mianowicie oczami Greya, ale przeczytając wasze komentarze , jestem na nie, nie warto, zwłaszcza że momentami nudziły mnie te pierwsze części. Dzięki

Uwielbiam książki. I nawet, jeśli są kiepskie, staram się je doczytać do końca. Te, których doczytać nie dałem rady, mógłbym policzyć na palcach jednej ręki. Wśród nich swoje niechlubne miejsce znalazł kilka dni temu "Grey". Książkę tę kupiłem żonie, która pierwsze trzy części sagi o Christianie Greyu przeczytała w miarę chętnie. "Greya" uznała jednak za niepotrzebną przysłowiową powtórkę z rozrywki, która po prostu ją nudziła. Mnie zapewne wszystkie części, jako erotyczne romansidła, strasznie by nudziły, ale że "Grey" ponoć napisany został z perspektywy tytułowego bohatera (faceta), uznałem, że być może znajdę tu coś, co jako faceta przyciągnie moją uwagę, zainteresuje, a może nawet wciągnie.

"Greya" kupiłem we wrześniu 2015 roku; za czytanie wziąłem się kilka tygodni później. Mamy marzec 2017. Próba przeczytania zajęła mi prawie półtora roku. Tak, tylko próba, bo nawet kilkunastostronicowe doskoki do tego niby-bestsellera zbyt mocno mnie nużyły, bym mógł dotrwać do ostatniej strony. Ostatecznie porzuciłem "Greya" na stronie 436, raczej nie dając mu już szans na ponowne spotkanie.

Ta książka jest po prostu nudna! Nie czytałem poprzednich części, więc syndrom odgrzewanego kotleta mnie nie dotknął i nie ON jest powodem mojej oceny. Ta książka sama w sobie jest nudna. Młody, przystojny i bogaty biznesmen, Ch. Grey, poznaje niejaką Anastasię Steele. Zauroczony jej osobą postanawia nakłonić ją do podpisania dość dziwacznej umowy, w myśl której Christian, jako Pan, sprawować będzie władzę nad Uległą (czyli Anastasią) i wykorzystując jej ciało zaspokajać będzie swoje wyrafinowane zachcianki seksualne. O dziwo (wszak to dziewica!) Anastasia godzi się na warunki umowy i... No właśnie - co? Autorka w dalszej części (tego, co byłem w stanie przeczytać) opisuje sprowadzające się do wyuzdanych seksualnych wojaży spotkania Christiana i Anastasii, wplatając w międzyczasie korespondencję mailową między bohaterami i próbując ratować fabułę paroma innymi akapitami.

Nie ma tu jednak ani co, ani jak ratować. Nuda, nuda, nuda... A ponadto książka jest (no tak!) niesmaczna. Nie ma tu miłości, nie ma intymnego erotyzmu; jest za to seksualność w najgorszym możliwym wydaniu. Skrzywiony seksualnie bogaty młodzian od rana do nocy grzeje się na spotkanie z pupą panny Anastasii, którą będzie mógł podszczypywać i bić do czerwoności, marginalnie tylko licząc się z tym, co właścicielka owej pupy będzie miała na to do powiedzenia. Jak dla mnie - chora sytuacja. A skoro o chorobie mowa, Grey nie w sypialnianym łóżku powinien leczyć swoje fantazje, lecz na kozetce u psychiatry, co zresztą już na drugim spotkaniu Anastasia powinna mu dobitnie (pejczem? kulkami gejszy?) uświadomić. I nie tłumaczmy sobie wynaturzeń Greya jego traumatyczną przeszłością.

"Grey" to rzekomo bestseller. Być może tak - ale zanim się go kupi i zanim się go przeczyta. Tak naprawdę to literacki gniot, napisany byle jak i nie wiadomo po co. Nie dajcie się omamić sile marketingu i omijajcie to szerokim łukiem.

Niestety spodziewałam się czegoś lepszego, odgrzewanie kotleta po częściach "opowiadanych" przez Anę.

Tym razem miałam możliwość zagłębić się w lekturze Greya. Historii, która jest dosyć kontrowersyjna, bowiem znalazła rzesze swych fanek, ale są też osoby, które twierdzą, że nikomu by jej nie polecili, a jeszcze inni przeczytali serię Pięćdziesiąt odcieni, książka im się podobała lecz wstydzą się do tego przyznać.

Każdy zna historię Any i Christiana. Jednak pozwólcie, że Wam przypomnę nieco zarys fabuły. Ana to szara myszka, skromna dziewczyna, która ukończyła studia. Christian młody, przystojny biznesmen, chłodny i nieprzystępny, kobiety traktuje jako zabawki do zaspokojenia swoich potrzeb. Jego życie odmienia się diametralnie w dniu kiedy poznaje Anastasię, która burzy jego poukładane życie. Wkrótce Ana ma możliwość przekonania się czym jest pokój zabaw, pełen perwersyjnych gadżetów erotycznych, i jak zachowuje się w nim Christian oraz do czego ona sama jest zdolna się posunąć.

„Otwieram drzwi i wchodzę za nią do pokoju zabaw. Mojego azylu. Jedynego miejsca, w którym jestem naprawdę sobą.” str. 117

W lekturze ponownie wkraczamy w świat Any i Christiana jednak widzimy wszystko z punktu widzenia mężczyzny. Czy dobrym posunięciem było powtórne wskrzeszenie historii? Może jednak lepiej byłoby zostawić wszystko tak jak było, zamykając ją w trylogii? W trzecim tomie pt. Nowe oblicze Greya, końcowe rozdziały były przedstawione z punktu widzenia głównego bohatera, wtedy pomyślałam sobie, że ciekawa sprawa i mogłabym przeczytać historię widzianą jego szarymi oczami. Zapewne już wtedy u autorki klarował się pomysł, aby napisać Greya. A ja nadal zadaję sobie pytanie, czy był to dobry pomysł, bowiem mam mieszane uczucia...

Narratorem powieści jest Christian i odbiorca czuje się tak jakby czytał mu w myślach, dlatego że autorka często przytacza, to o czym w danej chwili myśli mężczyzna. Rozczarowało mnie to, że ta książka nie stanowi większego uzupełnienia do swoich poprzedniczek, bowiem w większości są tutaj przedstawione dialogi (przepisane) z trylogii, a jedynie dopisane wcześniej wspomniane przemyślenia Christiana oraz opis jego koszmarów. Mało. Sądziłam, że dostanę więcej faktów. Aczkolwiek nadal przyjemnie czytało mi się wymianę e-maili między głównymi bohaterami.

W każdej książce szukam czegoś wartego uwagi. W przypadku Greya tak naprawdę nie chodzi o samą erotyczną stronę książki. Bowiem ukazane jest również partnerstwo dwojga ludzi, którzy mają całkiem inne podejście do życia. Tłumaczy, że w związku ważny jest kompromis, że należy dawać, a nie tylko brać. Ukazuje jak należy odkrywać potrzeby swojego partnera oraz gdzie kończy się granica między bólem zadawanym podczas aktu, który niesie ze sobą przyjemność, a bólem który krzywdzi.

„Ludzie tacy jak ja lubią zadawać ból.” str. 619

Plus mogę dać za opis koszmarów, które nękają głównego bohatera, co ubarwia całą historię. Wspomniane koszmary są chyba najbardziej emocjonującą częścią książki, to z nich dowiadujemy się o przeszłości i wczesnym dzieciństwie Christaina. Wychowywany przez matkę narkomankę, bity przez jej konkubenta, często głodzony i przypalany papierosami- stał się zamkniętym w sobie mężczyzną, lubiącym wszystko kontrolować i nie obdarzać nikogo głębszym uczuciem, traktować wszystkich z dystansem. I tutaj w jego życie z impetem wpada Anastasia, która wprowadza zamęt w jego życiu.

„Mamusiu! Mamusiu! Mamusia śpi na podłodze. Bardzo długo śpi. Potrząsam nią. Nie budzi się. Jego już nie ma, ale mamusia dalej się nie budzi. Pić mi się chce. W kuchni przystawiam krzesło do zlewu i piję wodę. Ochlapuję sobie sweterek. Mój sweterek jest brudny. Mamusia wciąż śpi. Mamusiu, obudź się! Leży nieruchomo. Jest zimna. Idę po swój kocyk, przykrywam mamusię i kładę się obok niej na lepkim zielonym dywanie. Brzuszek mnie boli. Jestem głodny, ale mamusia wciąż śpi.” str. 670

Z wielkim żalem to piszę, ale czuję ogromny niedosyt. Żałuję, że autorka nie postarała się o wiele bardziej, jako że czytałam wcześniejsze książki z serii, to zdawałam sobie sprawę, że będę znała wszystkie posunięcia bohaterów, ale James mogła czymś zaskoczyć czytelnika, a tu nic, jedynie przypomnienie tego co już znałam. Zastanawiam się czy, ta książka wprowadza coś nowego do serii? Aczkolwiek miło spędziłam czas podczas lektury, przypomniałam sobie perypetie Any i Christiana. Niemniej jednak namawiam do poznanie tej lektury, bowiem może być tak, że Wam przypadnie do gustu o wiele bardziej niż mnie. Osoby, które nie czytały trylogii mogą być zadowolone z przeczytania Greya. Natomiast Ci którzy mają już za sobą serię Pięćdziesiąt odcieni, tę lekturę mogą przeczytać w ramach przypomnienia. Polecam.

Witam.Przeczytalam calą serię o Greyu i to naprawdę jednym tchem i czekam jeszcze na te książkę,która zamyka tą calą serię a może ją otwiera-zależy jak kto na to patrzy.Mam trójkę malych dzieci i moglam poświęcić tylko godzinkę maximum dwie na czytanie ale czytalam to z zapartym tchem i w tempie ekspresowym-trzy książki zajęly mi tydzień.CZEKAM Z UTĘSKNIENIEM I WIEM ŻE TA KSIĄŻKA RÓWNIEŻ SPELNI MOJE OCZEKIWANIA I MNIE NIE ZAWIEDZIE!!!

Beznadziejne tłumaczenie, sporo nieścisłości, wiele trzeba się domyślać. Chwilami sztuczne, nienaturalne dialogi, ale w moim odczuciu to kwestia tłumaczy, nie autorki. Brawo dla pani Moniki Wiśniewskiej (tłumaczki 3 pierwszych części), tłumacze części 4 nie podołali zadaniu. A szkoda, bo to fajna historia.