Granice życia. Co współczesna nauka mówi nam o świadomości, życiu i śmierci

Jeśli chodzi o sam początek książki, to poczułam jakby ktoś mnie spoliczkował i zakomunikował, że cokolwiek nie zrobię, to i tak umrę. Nie było to ani pocieszające ani motywujące, choć nie mogę też powiedzieć, że było to jakieś obraźliwe. To było stwierdzenie faktu o tym co nas czeka i jak inni znajdują sposoby na to, by przedłużyć to, co nieuchronnie. Następnie zostałam poinformowana o tajnikach prac nad mózgiem, gdzie nawet po uboju świń, po odcięciu im głów, po pewnym czasie udało się naukowcom przywrócić ich mózg do myślenia. Mamy opisane w jaki sposób do tego doszło oraz zaproszona zostałam do dalszej ingerencji w zakres mózgowy. Tutaj muszę dodać, że styl językowy jest niezwykle inteligentny, ale nie ma sztywnych zasad i określeń jakie czasami można w książce spotkać. Jesteśmy wciąż zachęcani do dalszej lektury wiadomościami o których się nie słyszy. Mądrze i przychylnie jednocześnie poznajemy wyniki doświadczeń pracy nad mózgiem, gdzie śmierć uważa się za zakres chorobowy, który można wyleczyć. Jest na ten temat cała masa opisów i informacji w jaki sposób działali, skąd pobierali mózgi do badań oraz po jakim czasie udawało im się doprowadzić do odnowienia żywotności organów. Czyżby zatem brano pod uwagę fakt odnowienia komórek zniszczonych przez przysłowiowego raka?

W początkowej fazie głębszych badań udało im się ożywić wszystkie organy świńskie z tym, że dochodziło do różnych uszkodzeń. Na tym na szczęście nie poprzestano. Pomimo opinii publicznej, która nie zawsze była przychylna, ponawiano i ulepszano swoje próby. Odnotowałam tutaj bardzo ważną i podlegającą dalszego rozmyślenia informację. Odnotowano bowiem, że człowiek w momencie śmierci nabiera całkowitej świadomości jak powinien żyć. Czyżby zatem dlatego osoby, którym udawało się wychodzić ze śmierci klinicznej zdobywali informacje o których nikt nie mówi? Czy nie dziwne jest, że informacje o takich przebudzeniach pojawiają się i dalej słuch o takich ludziach zanika. Nie ciekawi was dlaczego? Podobno krzywdzenie innych jest całkowitym krzywdzeniem siebie i są na to dowody, które znają nieliczni. Ludzie z którymi przebywamy to sobowtóry nas, więc jeśli cokolwiek im się dzieje z naszej przyczyny, to w późniejszym czasie mózg jakby przeorganizuje to w nas. Dlatego w manifestacji mówi się, że kochaj każdego człowieka, pomagaj mu, bo tak naprawdę pomagasz tym sobie. Jest tylko jeden warunek, nie można mieć myśli oczekiwania czegokolwiek w zamian. To byłoby coś jakby rzut do nas fortuną, którą my przerzucimy komuś innemu.

Powiem wam, że im więcej czytam tych mądrych książek, tym bardziej mam wrażenie, że ta cała wiedza już od dawna była nam pokazywana w bajkach, tylko my nie mając jej, pomijaliśmy każdą prawdę, która była podawana nam na tacy. Dlatego właśnie te stare bajki, niekoniecznie wszystkie filmy, ale bajki, były zawsze tą ,,fantazją", którą ludzie na górze znali, obserwowali jak my jej nie rozumiemy i z uśmiechem poklepywali się po plecach tworząc rzeczywistość odwrotną do tej w której powinniśmy żyć, by uzyskać dobrobyt, zdrowie i szczęście. Nie ukrywam, że te myśli mnie przeraziły. Czy zatem polecam tą książkę? Tak, bo takich informacji nie znajdziecie teraz w telewizji. Malutko osób czyta książki ze zrozumieniem, poradników prawie nikt nie lubi. Dali nam przekonania, że poradnik jest czymś co wręcz nakazuje nam postępowania w określony sposób. A ludzki mózg nie toleruje przymusu, dlatego od razu odrzuca coś, co ,,potencjalnie" mogłoby mu ,,zaszkodzić". A prawda jest zupełnie odwrotna. Mamy na tacy daną wiedzę, ale jej nie chcemy, dlatego góra nie ma nas na sumieniu. Twierdzą, że wszystko nam dają i tak robią, tylko utworzyli w nas przekonanie, by nie chcieć sobie pomagać. W ten sposób oni nie są winni, tylko ludzkość za pomocą bodźców z mediów zatraca zdolność do samodzielnego myślenia.

Nasza przyszłość tworzy się za pomocą powtórzeń. My natomiast powtarzamy oglądanie śmiesznych filmików, żartów, oglądamy biedę i ludzi, którym się nie wiedzie zazdroszcząc tym, którym się wiedzie. Zapytajcie się bogatego człowieka czy ogląda telewizję. On w niej występuje, ale nie traci czasu na przetwarzanie treści, które mu nie służą. Wymazując z mózgu myślenie oglądaniem innych czy też fikcyjnych wydarzeń, wykreślamy to do czego zostaliśmy stworzeni. A później zazdrość o kogoś, o coś, biadolenie, narzekanie i myśli, że los jest zły. A przecież sami to sobie robimy. Nauczyliśmy się tego poprzez powtarzanie:-)

Nie wiem ile osób dojdzie do końca mojej recenzji, czy ktoś ją pojmie, ale chcę abyście wiedzieli, że większość moich myśli o świecie bierze się właśnie z takiego typu książek. Takich, które poruszają obszary mózgowe o których jest napisane w tej lekturze. I jestem z tego dumna, że mogę je poznawać. Wam również proponuję sięganie po takie książki. A co wy z tym zrobicie, to już wasz wybór:-)

Co dzieje się z Naszym mózgiem po śmierci? Czy rzeczywiście obumiera w ciągu kilku minut po ustaniu pracy serca? Jak wygląda proces umierania i co zapamiętali z tego momentu ludzie, którzy powrócili z „szarej strefy”? Na te pytania w sposób wyczerpujący odpowiada dr Sam Parnia w swojej najnowszej książce pt. „Granice życia. Co współczesna nauka mówi nam o świadomości, życiu i śmierci” z oferty Znak Literanova, w przekładzie Rafała Śmietany.

Znany brytyjski lekarz, specjalizujący się w procesie resuscytacji i od lat badający świadomość człowieka w momencie śmierci dzieli się z czytelnikami swoją wiedzą i doświadczeniem, wyjaśniając w naukowy sposób, na czym polega proces umierania, prezentując wywiady z osobami, które przeżyły tzw. „śmierć kliniczną” i przedstawiając wyniki badań realizowanych w ramach projektu AWARE II. Czyni to jednak w sposób przystępny dla odbiorcy, stopniowo wprowadzając Nas w meandry nieznanej Nam aktywności mózgu, charakterystycznej dla procesu umierania.

Przez ostatni tydzień nie rozstawałam się z tą książką i w każdej wolnej chwili wracałam do lektury, by odkryć jak najwięcej tajemnic skrywanych w zakamarkach Naszego mózgu. I choć nie sposób poznać do głębi mechanizmów, które kształtują Naszą świadomość i procesów zachodzących w chwili śmierci, mam poczucie, że dr Parnia otworzył przede mną drzwi do świata nieodstępnej powszechnie wiedzy i dał wskazówki, w jaki sposób postrzegać powinniśmy moment śmierci. Jego zawodowe doświadczenie, poparte wieloletnimi badaniami osób, które utraciły funkcje życiowe, a jednak powróciły do świata żywych to najlepsza rekomendacja dla tej arcyciekawej lektury.

W ostatnim czasie, gdy wokół mnie umierają bliscy mi ludzie, częściej zastanawiam się nad tym, co czują i widzą w tych ostatnich chwilach ziemskiego życia. Ta książka daje pewien obraz tego procesu, który nie tylko fascynuje, ale również nieco uspokaja moje wnętrze. Dzięki „Granicom życia” wiem więcej na temat momentu, w którym nastaje jasność.🔆

Polecam, jeśli i Was ciekawi, jak zachowuje się ludzki mózg w momencie śmierci. 🧠

Książka „Granice życia” autorstwa dr. Sama Parnii to niezwykłe połączenie nauki, emocji i głębokiej refleksji nad tym, co dzieje się z człowiekiem w momencie śmierci i po niej. Autor, ceniony lekarz i naukowiec z Uniwersytetu Nowojorskiego, zabiera czytelnika w podróż do świata, który wciąż pozostaje tajemniczy i nie w pełni poznany – świata ludzkiej świadomości w obliczu śmierci klinicznej.

Już od pierwszych stron Parnia stawia ważne pytania: Czy śmierć to naprawdę kres? Co dzieje się ze świadomością, gdy ciało przestaje funkcjonować? I czego możemy się nauczyć o życiu, badając moment umierania? Odpowiedzi szuka nie w filozofii czy religii, ale w danych naukowych, wynikach nowatorskich projektów badawczych (AWARE-I i AWARE-II), a także w autentycznych relacjach ludzi, którzy doświadczyli stanu granicznego między życiem a śmiercią.

Styl autora jest wyjątkowy – z jednej strony precyzyjny i oparty na naukowej metodzie, z drugiej głęboko ludzki i pełen empatii. Parnia tłumaczy złożone procesy biologiczne i neurologiczne w sposób przystępny, nie tracąc przy tym powagi tematu. Jego słowa niosą ogromny ładunek emocjonalny, a kolejne rozdziały skłaniają do zadumy nad tym, jak krucha, a jednocześnie niezwykła jest ludzka egzystencja.

Najmocniejszą stroną książki są historie osób, które przeszły przez śmierć kliniczną i wróciły. Ich relacje, choć pochodzą z różnych kultur, środowisk i religii, wykazują zaskakującą spójność. Opisują one doświadczenia spokoju, światła, obecności innych bytów, a także głębokiej miłości i zrozumienia. Parnia nie ocenia tych opowieści – przedstawia je z szacunkiem, jako elementy większego obrazu, który nauka dopiero zaczyna dostrzegać. To właśnie te świadectwa są najbliższe klasycznym „bohaterom” literackim – przechodzą oni przemianę, zyskują nowe spojrzenie na życie i wracają odmienieni.

„Granice życia” to książka, która porusza i zostaje z czytelnikiem na długo. Nie tylko poszerza wiedzę, ale przede wszystkim zmusza do refleksji nad własnym życiem, wartościami i codziennością. To opowieść o granicach – tych biologicznych, psychologicznych i duchowych – oraz o tym, że być może śmierć nie jest końcem, lecz początkiem nowego etapu, którego jeszcze nie rozumiemy.

Zdecydowanie polecam tę książkę każdemu, kto interesuje się tematyką życia po śmierci, granic świadomości, ale też po prostu – sensem istnienia. To lektura zarówno dla sceptyków, jak i dla osób duchowo poszukujących. Uczy pokory wobec życia, empatii wobec drugiego człowieka i przypomina, że dopiero umierając, dowiadujemy się, jak naprawdę żyć.

Śmierć, choć nieodłącznie wpisana w ludzką kondycję, wciąż pozostaje jedną z największych zagadek nauki. Współczesne badania pokazują, że granica pomiędzy życiem, a śmiercią nie jest tak jednoznaczna, jak mogłoby się wydawać. W książce „Granice życia. Co współczesna nauka mówi nam o świadomości, życiu i śmierci” doktor Sam Parnia, specjalista intensywnej terapii i badacz procesów związanych z umieraniem, proponuje nowe, rewolucyjne spojrzenie na tę tematykę, uderzając w najczulszą strunę ludzkiej ciekawości.

Co dzieje się z nami w chwili śmierci? Czy świadomość gaśnie jak zdmuchnięta świeca, czy może trwa, unosząc się ponad kruchością ciała?

Parnia, związany z Uniwersytetem Nowojorskim, od lat prowadzi projekty badawcze AWARE-I i AWARE-II, których celem jest zrozumienie zjawisk zachodzących w mózgu w czasie zatrzymania krążenia i resuscytacji. Wyniki tych badań wskazują, że śmierć stanowi proces rozciągnięty w czasie, w trakcie którego świadomość może w pewnym zakresie trwać mimo ustania funkcji biologicznych. To odkrycie otwiera zupełnie nową przestrzeń refleksji nad naturą umierania oraz nad możliwościami medycyny ratunkowej.

Zadziwiająco zbieżne oraz niezależne od pochodzenia, wiary i wykształcenia relacje pacjentów, którzy przeżyli zatrzymanie akcji serca, dostarczają cenny danych do badań nad świadomością. Dla wielu z tych ludzi powrót stał się punktem zwrotnym, zrozumieli, że życie nie polega na pogoni, lecz na uważności i prostych wartościach, które często umykają w codziennym chaosie.

Autor prowokuje do głębokiej refleksji nad tym, czym jest świadomość i jakie znaczenie ma śmierć w kontekście naszego życia. Może istnienie nie kończy się tam, gdzie ustaje bicie serca? Może śmierć nie jest murem, lecz drzwiami, za którymi kryje się coś więcej? To książka, która zupełnie zmienia perspektywę oraz poszerza granice wiedzy o ludzkiej egzystencji.

Naukowe podejście do śmierci jest mi chyba tym najbliższym, wychodzę z założenia, że energia w przyrodzie nie ginie, jedynie zmienia swoją formę, byłam więc bardzo ciekawa co przestawi mi ta książka.

A współczesna nauka daje nam ciekawe teorie na temat życia i śmierci i tego jak nasz mózg zachowuje się po przejściu na tę drugą stronę.

Sam Parnia, jest czołowym badaczem resuscytacji z NYU. Opisuje on na podstawie badań choćby nad mózgami świnek, że aktywność mózgu po śmierci utrzymuje się jeszcze godzinami, a co więcej nawet po śmierci tworzą się nowe komórki mózgowe.

Na podstawie badań nad osobami, które przeszły śmierć kliniczną, autor wysuwa wnioski, że nasze życie jest jedynie pewną drogą (ani początkiem ani końcem) i że po śmierci bardzo prawdopodobne jest że ruszamy dalej.

Myślę, że to ciekawa lektura, która z drugiej strony opisuje też, że samo przeżycie śmierci dla osoby umierającej wygląda inaczej niż sądzimy, gdyż czuje ona absolutny spokój i zrozumienie.

Co prawda mam poczucie, że w drugiej części książki wiele aspektów jest powtarzanych wiele razy i staje się ona trochę nużąca, natomiast sam początek z wynikami badań jest bardzo ciekawy.

Warto więc otworzyć umysł i samemu przeczytać tę książkę oraz wysunąć określone wnioski :)

To książka która z pewnością zostanie w pamięci, ale też da otuchę tym którzy kogoś stracili.

Tato, widzimy się więc w innym życiu.