Gra zaklinacza

Po lekturze dwóch książek Carrisiego chyba mogę już stwierdzić, że wykreowane przez niego światy są naprawdę mroczne, a fabuła bardzo przesiąknięta złem. Tym razem w „Grze Zaklinacza”, trzecim tomie serii kryminalnej o detektyw Mili Vasquez (który spokojnie można czytać bez znajomości dwóch poprzednich) przenosi się ono w dużej części do świata wirtualnego, co na pierwszy rzut oka wydaje się bezpieczniejsze (w końcu na ulicach jest spokojniej), jednak już przy drugim spojrzeniu okazuje się, że teraz zło jest niczym nieograniczane – może się jeszcze mocniej deprawować, dopuszczać do głosy najmroczniejsze żądze. Fabuła pomiędzy światem wirtualnym a rzeczywistym mocno się tutaj zaciera. Klimat jest świetnie wypracowany – duszny, mroczny, przesiąka z kart powieści na czytelnika. Bohaterka przez swoim zaburzeniem braku odczuwania emocji wydaje się lepiej rozumieć o co w tej grze chodzi, choć i ona ma problemy z rozwiązaniem tej mrocznej zagadki. Intryga jest to mocno poplątana, a kolejne tropy wydają się tylko coraz mocniej zwodzić, coraz mocniej mieszać w głowie. Ogólnie to była bardzo klimatyczna lektura – mroczna, ale klimatyczna!

Donato Carrisi słynie z emocjonujących i pełnych napięcia scen, mrożących krew w żyłach widoków, budowania emocji stopniowo i powoli. Dowodem jest najnowsze dzieło tego autora Gra Zaklinacza. Nie wiem, czy coś straciłam po drodze, gdyż nie znam wcześniejszych części o Zaklinaczu, więc nie mogę się odnieść. Ale mogę się tylko domyślać, że pewnie sprawił czytelnikowi w poprzednich tomach nie lada ucztę.

Pewnego wieczoru kobieta zgłasza na policję, że ktoś obcy obserwuje ich dom. Mieszkają na farmie na uboczu, więc tym bardziej strach się potęgował. Jednak z uwagi na ulewne deszcze policja zajmuje się innymi zgłoszeniami i sprawdza to zgłoszenie rankiem. Okazuje się, że mieszkańcy zniknęli, natomiast dom jest cały ubrudzony krwią. Rozpoczynają szybkie śledztwo i w oka mgnieniu chwytają potencjalnego sprawcę. To siejący postrach Enigma, mający wytatuowane całe ciało cyframi. W śledztwo zostaje zaangażowana była policjantka wydziału osób zaginionych Mila Vasquez. Kobieta jest dotknięta aleksytymią, co oznacza, że nie odczuwa empatii i nie potrafi nawiązywać relacji z innymi ludźmi. A to się odbija na jej relacjach z córeczką. Zadaję sobie pytanie, dlaczego w dochodzenie zaangażowaną byłą policjantkę? Jaki cel chciano w ten sposób osiągnąć? A może to relacje osobiste miały wpływ na jej zaangażowanie? Czyżby znała Enigmę? Mało prawdopodobne … Kim jest tytułowy Zaklinacz? Czy Enigma to Zaklinacz?

Gra Zaklinacza to przerażający thriller, w którym autor jednocześnie ciągnie kilka wątków, mających wspólny mianownik. Jaki? Sami odkryjcie tę tajemną zagadkę, a przyznam, że nie będzie łatwo i przyjemnie. Przeciwnie, będzie mrocznie i strasznie, niebezpiecznie i przerażająco. Kto da się wciągnąć w tę grę, ma problemy z powrotem ze świata wirtualnego do rzeczywistości. Ten jest osaczony złem i tak ukierunkowany, aby czynić zło. Wszechogarniające zło.

To powieść, która nieustannie stawia czytelnika w stan gotowości. Autor tak doskonale manipuluje zagrywkami bohaterów, że przeżywamy z nimi każdą porażkę i zwycięstwo, każdą chwilą jesteśmy z nimi. Oczywiście, nie jesteśmy obiektywni, bo się zżyliśmy z bohaterami i uważamy, że zawsze postępują prawidłowo? Czy jednak taka jest prawda? Oceńcie sami.

Mocne wrażenia to cecha charakterystyczna utworów Donato Carrisi, nieustannie i drobiazgowo budowane napięcie, oczekiwanie na finał. A wkoło mrok, klimat grozy i przeraźliwie gęste powietrze, w którym snują się przerażenie i strach. Ileż można wytrzymać w takich warunkach? Przecież to tylko dla wytrwałych i o mocnych nerwach, i bardzo zdrowym sercu odpornym na wszelkie serwowane nieoczekiwane wstrząsy.

„Serce widzi to, co chce zobaczyć”.

Gdzie jest granica między rzeczywistością a światem wirtualnym? Czy te dwa światy się przenikają czy są od siebie niezależne? Czy możliwe jest życie w obu jednocześnie? Przecież zostaliśmy wciągnięci w grę, ale czy na pewno? Tak się nam wydawało, ale już nie mam przekonania, że tak jest rzeczywiście i że nie jest to ułuda i wymysł tylko naszej wyobraźni.

Mroczna i wirtualna otchłań przed wami. Przekroczcie granicę nieodgadnionego świata i bądźcie pełni trwogi, czy z niego powrócicie. Ale wrażenia i satysfakcja z lektury zagłuszą wszelkie wstrząsy i niedogodności. Czy było warto podjąć pojedynek z Zaklinaczem? Ja jestem ukontentowana …

„Gra zaklinacza” to trzecia część niepokojącego i pełnego mroku cyklu z policjantką Milą Vasquez. W każdej z nich kobieta styka się ze złem wcielonym, człowiekiem, którego manipulacje prowadzą do okrutnych zbrodni.

Mila odcina się od przeszłości rezygnując z pracy w „przedpieklu”, gdzie zajmowała się poszukiwaniem zaginionych osób i wyprowadzając w zacisze wolne od techniki i cywilizacji. Gdy jednak po czteroosobowej rodzinie Andersonów zostaje jedynie makabryczne, skąpane we krwi miejsce zbrodni, a ich mordercą okazuje się wytatuowany w szczególny sposób mężczyzna, którego tożsamości nie sposób ustalić, Mila decyduje się pomóc w śledztwie. Kiedy jej córka zostaje uprowadzona, kobieta automatycznie zostaje wciągnięta w grę zaklinacza, w której rzeczywistość miesza się z fantazją i narkotycznym zwidem.

Sieć internetowa znowu zostaje użyta w formie broni, a podjęty przed laty eksperyment wymyka się spod kontroli. Jeśli ta gra się skończy, czy zło wyleje się na ulice? Czy będzie to oznaczało śmierć jej córki?

Ciekawa i rzadka przypadłość kobiety zwana zmrożeniem duszy, choć pozbawiająca ją umiejętności odczuwania empatycznego, sprawdza się również teraz, pozwalając na racjonalne, wytężone działania by odnaleźć córkę. Jednak i w jej pancerzu tworzą się coraz większe rysy. Czy paniczny strach przed utratą dziecka i gotowość, by bez wahania oddać za nie życie, to jednak oznaki miłości, której miała nigdy nie odczuwać?

Kolejny raz Carrisi dowodzi swojej klasy. Niepokojący i mroczny klimat przyciąga równie mocno jak zatarcie granicy pomiędzy tym co rzeczywiste i wirtualne, między tym co widzi rozum, a tym co czuje serce. Zostawia nas z pytaniem, do czego bylibyśmy zdolni, jeśli nie ponosilibyśmy za nasze czyny żadnych konsekwencji? Strach na nie odpowiedzieć.

Zło nie przychodzi nagle, tkwi w ludziach i wystarczy splot okoliczności by pokazało prawdziwą twarz człowieka. Nie zawsze od razu jest zauważane, czasem przybiera maski, podszywa się pod coś zupełnie przeciwnego i czeka na odpowiedni moment by pokazać swoją niszczącą siłę. Jednak jest ktoś kto umie je wytropić i przeciwstawić się mu, ale tak samo istnieje istota, która umie wykorzystać to do swoich celów.

Mila Vasquez pożegnała się ze swoją przeszłością, przynajmniej z tą najbardziej widoczna częścią. Jako agentka prowadziła skomplikowane dochodzenia, teraz jest już to za nią, lecz część tamtego mroku w niej pozostało. Co przyniesie jej powrót do przeszłości? To, czego się spodziewała, lecz również coś o wiele bardziej groźniejszego. Enigma. Ktoś więcej niż zabójca, ktoś łamiący wszystkie zasady i równocześnie żądający przestrzegania praw ustanowionych przez niego. On stawia warunki, ona musi go wytropić i nie zatracić się, bo rzeczywistość okazuje się złudna. W tej grze Enigma rozdaje karty, ale czy Mila będzie tylko jego pionkiem? Do tej pory zostawił za sobą bardzo krwawy ślad, same zagadki oraz zbyt wiele niewiadomych, ale była agentka ma motywację jakiej nie mają inni. Jeśli nie poradzi sobie z tą sprawę straci to, co dla niej najważniejsze, czy jeśli zwycięży uratuje kogoś najbliższego? Enigma i Vasquez, kto wygra tę grę?

Książki Donato Carrisi wymykają się prostym regułom gatunków literackich. Niewątpliwie „Gra zaklinacza” jest thrillerem, głęboko sięgającym w psychologiczne aspekty ludzkiej natury, lecz również w wirtualną rzeczywistość. Nie brakuje w tej historii atmosfery z pogranicza oniryzmu i grozy, zresztą granice tego, co realne i co ma miejsce w sieci zacierają się. Co jest faktem, co urojeniem, a co dzieje się w rzeczywistości? Odpowiedzi na te pytania są kluczowe, ale wbrew pozorom kryje się ich o wiele więcej, a każdy rozdział przynosi nowe, istotne znaki zapytania. W tym thrillerze nie ma nieważnych słów, każdy detal liczy się, a lektura wymaga uwagi, każde pominięcie szczegółu oznacza brak jednego z elementów skomplikowanej zagadki kryminalnej. Pisarz we wcześniejszych swoich powieściach pokazał na czym polega kunszt suspensu i jak go wykorzystać tworząc nieszablonową fabułę. Nie inaczej jest i w najnowszym tytule, gdzie najpierw bohaterowie zostają wciągnięci w śmiertelną rozgrywkę, lecz orientują się w tym dopiero gdy nie można zrobić kroku do tyłu. Zaraz za nimi podążają czytelnicy, pochłonięci lekturą, odłożenie jej na bok raczej nie wchodzi w grę, bo chęć poznania rozwiązania jest zbyt silna, to zresztą napędza i postacie. Co jest tak intrygującego w „Grze zaklinacza”? Najłatwiej jest powiedzieć, że wszystko, ale to nie wyjaśnia niczego, tak naprawdę prawie każda strona przynosi z sobą odkrycie kawałka tajemnicy, tej już w jakiś stopniu znanej lub całkowicie nowej i jest to utrzymane do samego końca. Nawet ostatnie zdanie pozostawia zapowiedź kolejnej. Jednak nim do niego dotrzemy będziemy mieć za sobą, lub przynajmniej będzie nam się tak wydawało, morderczo intrygującą zabawę w kotka i myszkę. „Gra zaklinacza” to niesamowity kryminał, w jakim prawda, kłamstwo, zło i rzeczywistość mają wiele twarzy, zwodniczych, zabójczych i przede wszystkim niesamowicie realnych, chociaż są brane za nierzeczywiste, co mści się okrutnie.

Tajemnica, mroczna zagadka, rzeź, morderstwo, brutalność te wszystkie słowa idealnie opisują "Grę zaklinacza". Przerażający obraz morderstw, które dokonuje nieznany zbrodniarz, opisane w najdrobniejszych detalach. Chęć poznania całej gry jaka prowadzi morderca jest bardzo silna i nie pozwala przerwać lektury. Każde kolejne odkrycie przybliża Nas do poznania prawdy, które ostatecznie i tak nikt się nie spodziewał. Fantastyczne zakończenie tak samo jak cała fabuła. Cała powieść jest wisienką na torcie dla miłośników kryminalnych zagadek. Sama osobiście uwielbiam takie historię i z całą pewnością polecam przeczytać.

Nie czytałam poprzedniej części, ale po przeczytaniu tej już wiem, że muszę nadrobić! Świetnie skonstruowana, a do samego końca nie jesteśmy pewni, że winien jest właśnie ten, którego podejrzewamy. Autor świetnie manipuluje czytelnikiem i wciąga go w swoją niebezpieczną powieść.

Na farmie na odludziu ginie czteroosobowa rodzina, jednak na miejscu nie ma ciał, jedynie pełno krwi. Niedługo po zdarzeniu policja wpada na trop mężczyzny, którego skórę pokrywają tatuaże z liczb. Jednak Enigma, bo tak podejrzanego nazywają, chce rozmawiać wyłącznie z Milą Vasquez. Śledcza odeszła z szeregów policji i nie chce się mieszać do sprawy. Wkrótce, kiedy niebezpieczeństwo zaczyna zagrażać jej najbliższym, Enigma nie pozostawia jej wyboru i Mila musi podjąć jego grę.

"Gra Zaklinacza" dzieje się w świecie wirtualnym, jednak dzięki specyficznemu narkotykowy zwanemu Łzy Anioła, mamy wrażenie, że wszystko to, co na ekranie dzieje się naprawdę. Strach, ból, spotkani ludzie, miejsca, są tak żywe, iż ciężko odróżnić oba te światy - internetowy i realny - od siebie. Ta powieść jest aż gęsta od mroku i kipi przemocą, jednak jest to przemoc, której zasady oraz genezę zaczynamy rozumieć, dopiero wtedy, kiedy podejmiemy grę. A wyjść z niej możemy tylko w jeden sposób.

Donato Carrisi w "Grze Zaklinacza" pokazał, jak bardzo można złamać człowieka, jak trauma może zmienić i zakrzywić perspektywę. W pewnym momencie autor trochę popłynął z tematem wirtualnego życia, ale ja mu to wybaczam, bo książka zdecydowanie do przeczytania! U mnie na raz :)

Jakie to było dobre! Ogromnie zaskakujące – to moje pierwsze spotkanie z autorem, ale obiecałam sobie nadrobić poprzednie tytuły. Wiem, wiem, nie po kolei mam tu i tam 😁

Deszczowy wieczór na farmie położonej na jakimś kompletnym odludziu. Kobieta mieszkająca tam z mężem i dwoma córkami, zaniepokojona obecnością dziwnego mężczyzny obserwującego ich dom, dzwoni na policję. Patrol przyjeżdża do nich kilka godzin później… Zastają miejsce zbrodni, właściwie rzezi, brakuje ciał. Kto je zabrał i dlaczego? Wkrótce anonimowy telefon prowadzi do ujęcia mordercy. I po sprawie? Przeciwnie! Dopiero wtedy zaczyna się gra o wysoką stawkę.

Akcja tej powieści świetnie wyczerpuje kategorie, w jakich została ulokowana - „kryminał, sensacja, thriller”. Jest mroczna, odjechana, niepokojąca, nieoczywista. Rzeczywistość gubi się momentami, porzućcie przywiązanie do niej. Poczujecie się jak na tripie po Łzach Anioła - narkotyczne wizje stają się prawdziwe, będziecie błądzić pomiędzy życiem prawdziwym, wirtualnym i narkotycznym.

Ciemność i zło coraz zuchwalej przejmuje władzę. Rozum widzi to, co chce zobaczyć. A może to serce postrzega właśnie w ten sposób?

Paranoiczny, niepokojący klimat, urojone obrazy i całkowicie realne niebezpieczeństwo. Ciągłe zagrożenie, presja czasu i narastająca podejrzliwość. Odpowiedzi, które okazują się kłamstwem, kolejnym poziomem gry, precyzyjnie zaplanowanym przez zaklinacza.

Polecam bardzo mocno - ożywcze doświadczenie. To powieść, po której nie możesz wziąć od razu następnej książki do ręki, bo musisz odparować, ochłonąć, wyciszyć mętlik w głowie.

Jeśli nie mieliście w planach "Gry Zaklinacza" to proponuję zmienić plany 👍😉

Zagadki powiązane w nietypowy sposób. Krwawe morderstwa i milczący podejrzany. Była policjantka z dziwną przeszłością. I zaklinacz, który z niezwykłą zwinnością uchyla się przed ręką sprawiedliwości.

Każdy, kto uwielbia mroczne klimaty, musi w pewnym momencie zetknąć się z tym nazwiskiem. Tak było i w moim przypadku, kiedy trochę przypadkowo sięgnęłam po „Grę zaklinacza”, nie znając wcześniejszych tytułów z tego cyklu. Książkowy świat zafascynował mnie na tyle mocno, że szybko zapomniałam o nieznajomości niektórych szczegółów i skupiłam się na bieżących wydarzeniach, które zaskakiwały mnie raz po raz.

Nowa książka Carrisi okazała się intrygującą przygodą. Przede wszystkim ze względu na temat, jaki wybrał autor. Nie jestem dużą fanka gier komputerowych i nie rozumiem, jak można tak po prostu się w nich zatracić, ale pisarz przedstawił ten wątek tak przekonująco, jak nigdy nie zrobił tego któryś ze znanych mi graczy. W jego słowach całość nabiera intensywności i pasji, kojarzy się z poświęceniem, odkrywaniem samego siebie, a nawet z możliwością, że gra może wpłynąć na zmianę naszego charakteru. Choć wydawało się to nieco nierealne, ja mu uwierzyłam i przyjęłam tak pomysł z ogromnym zainteresowaniem i entuzjazmem.

Podczas lektury wielokrotnie przychodziło mi na myśl stwierdzenie, że naprawdę mam do czynienia z mistrzem i wszystkie pochlebne opinie na temat Carrisi mają solidne podstawy. Autor bardzo pozytywnie mnie zaskoczył, pod tyloma różnymi względami, że nie jestem pewna, od czego powinnam zacząć tę wyliczankę. No ale tak, najważniejszy w tym wszystkim okazał się rozwój fabuły, który sprawił, że bardzo ciężko było mi się od tej powieści oderwać. Pisarz podjął się realizacji naprawdę ciekawego tematu, ale najlepsze jest to, że wraz z kolejnymi rozdziałami oferował nowe zagadki, problemy i podejrzanych. „Gra zaklinacza” to skomplikowana sprawa kryminalna, która na każdym etapie okazuje się bardziej złożona i zawiła, niż można by przypuszczać.

W tej książce nic nie zostaje podane czytelnikowi na tacy, a połączenie poszczególnych wątków sprawia, że przez cały czas trzeba mieć się na baczności, poświęcając lekturze nie tylko czas, ale również uwagę i skupienie. Stosowane przez autora rozwiązania, nietypowe pomysły, zwroty akcji i przygotowane niespodzianki sprawiały, że uśmiechałam się pod nosem z zadowolenia. Wcale nie jest tak łatwo znaleźć mroczną, dopracowaną i nieoczywistą opowieść, a ta perfekcyjnie łączyła w sobie wszystkie te zalety.

„Gra zaklinacza” to głęboka, wielowarstwowa opowieść, która wprawiała mnie w osłupienie i wywoływała zamęt w mojej głowie. Momentami musiałam uważać, by nie pomylić rzeczywistości z wyobrażeniami oraz tego co się dzieje z tym, co tylko pozornie mogłoby się wydarzyć. Carrisi wodził mnie za nos, podsuwał tropy, które w dalszej części książki okazywały się mylne, pozwalał sobie na niespieszne zdradzenie kilku szczegółów, by zaraz potem wyciągnąć na światło dzienne kolejne zagadki i sekrety. Śledząc rozwój książkowej akcji, czułam, że to nie jest zwykły thriller, ale powieść, w którą autor włożył całego siebie.

Istotna rolę w książce stanowi również postać głównej bohaterki. Nie chciałabym zdradzać na jej temat zbyt wiele, ale ona także różni się od kobiet zazwyczaj spotykanych na stronach mrocznych książek. Jak już wspomniałam, mimo że nie czytałam wcześniejszych części cyklu, nie okazało się to problemem, bowiem autor chętnie odnosi się do przeszłości Mili, pozwalając z tych fragmentów złożyć całkiem pełny obraz i wyrobić sobie własne zdanie.

„Gra zaklinacza” to wspaniała opowieść, która z pewnością sprosta wymaganiom najbardziej surowych czytelników. Ale czy jesteś gotowy otworzyć swój umysł?

"Zabójstwo bez zwłok.

Człowiek bez tożsamości.

Śledztwo bez zakończenia.

Ta gra nigdy się nie skończy..."

⭐RECENZJA⭐

Była agentka Miła Vasquez zostaje wciągnięta w brutalną grę przez Enigmę, podejrzanego mordercę okrutnych zbrodni. Ale czy aby wszystko jest takie na jakie wygląda? Niekoniecznie. Zbrodniarz w niebywały sposób manipuluje innymi poprzez diaboliczną grę. Tym razem stawką w tej chorej grze, nie jest tylko życie innych ludzi, lecz kogoś bliskiego dla agentki. Czy kobieta podda po raz kolejny? Czy uda jej się wygrać tę walkę z potworem?

🖥️

Pierwsze spotkanie z pisarzem @donatocarrisi uważam za bardzo, ale to bardzo udane! Świetny język i styl autora potrafi wciągnąć od pierwszego zdania i nie chce "puścić" z kartki na kartkę. Fabuła jest niby banalna, ale jakże mroczna i szokująca. Czytając tę powieść miałam ciarki na całym ciele i momentami przerażało mnie to wszystko, ta cała technologia i to, co może z człowiekiem "zrobić". Powiem Wam, że szok. Bardzo podobała mi się postać Enigmy. Była tajemnicza, pełna grozy i popaprania. Pisarz w świetny sposób wykreował tego bohatera. Oczywiście inne postacie też były ekstra, ale ta najbardziej mi przypadła do gustu 😈 To pewnie przez to, że był taki powalony, prawda?! 😅 Może ze mną jest coś nie tak?! 😅 W każdym razie uwielbiam w książkach takie zagmatwania, niewiadome, znaki zapytania, niepewność. Nie nudziłam się, nie było tutaj niczego, co powodowało we mnie, że miałam ochotę przewracać oczami! Za to był mrok, skomplikowane sytuacje, akcje i jej zwroty. Ta lektura spowodowała we mnie ogromne napięcie i chęć dowiedzenia się jak najszybciej, co się wydarzy. Lecz nie do końca dostałam to, co chciałam. Nie było spektakularnego zakończenia, które powaliłoby mnie na kolana. A szkoda. Jednak to nie umniejsza tej powieści, bo była genialna! Polecam! A @justus_reads dziękuję za kolejne wspólne czytanie! 😘

🖥️

Za egzemplarz książki do recenzji dziękuję @wydawnictwoalbatros 🖤

🖥️

„Wszyscy wyobrażamy sobie, że kogoś zabijamy, ale zazwyczaj myśl ta pozostaje sekretem naszego umysłu, pilnie strzeżonym przez wstyd i lęk przed konsekwencjami. Co innego, kiedy taka myśl zostanie nakarmiona iluzją bezkarności, nagrodzona poczuciem władzy i popchnięta ku granicom możliwości.”

„Gra zaklinacza” to moje pierwsze spotkanie z twórczością Donato Carrisiego. Oczywiście „W labiryncie” dalej czeka na swoją kolej na półce. Zaklinacz przyciągnął moją uwagę swoją okładką, która nie dość, że intryguje to mnie od razu zapraszała do swojej gry. Czy była tak dobra jak myślałam?

Znerwicowana kobieta dzwoni na policję i prosi pomoc. Twierdzi, że przed jej domem stoi wytatuowany mężczyzna. Kobieta boi się o bezpieczeństwo swojej rodziny, tym bardziej, że mieszkają na totalnym odludziu i nawet nie mają sąsiadów. Niestety, policja dociera do niej z ogromnym opóźnieniem. Co się okazuje? W domu jest mnóstwo krwi, ale nie ma żadnego ciała. Dzięki anonimowemu zgłoszeniu, zostaje ujęty rzekomy sprawca tej tragedii. Prasa nazywa go Enigmą. Ale ciał dalej nie ma… za to morderca w swoją grę postanawia wciągnąć byłą agentkę Mile Vasquez. Czy kobieta pomoże policji w śledztwie?

„Gra zaklinacza” to trzecia część cyklu o Mili Vasquez. Wiecie co to znaczy, prawda? Znowu zabrałam się za coś bez znajomości poprzednich części… ale ogarnęłam. Owszem były momenty, gdzie znajomość poprzedniczek byłaby mile widziana, ale bez tego książeczka również sprawiła mi wiele frajdy. Nie spodziewałam się, że tak się wciągnę! Ba! Nie spodziewałam się, że ksiązka w ogóle pójdzie takim torem. Pierwsze wrażenie po przeczytaniu całości – „ta ksiązka zrobiła mi papkę z mózgu”. Nie wiedziałam momentami co jest rzeczywistością, a co grą. Samo śledztwo prowadzone przez Mile i Berisha było niezwykle wciągające. Carissi tak pisze, że ja momentami miałam wrażenie, że jadę z detektywami samochodem i przysłuchuje się temu co mówią ;) a fragmenty kiedy Mila była w grze komputerowej wywoływały u mnie ciarki na plecach. Samo to, że ona wcielała się w tych morderców w grze, naprawdę mnie szokowało i jednocześnie przerażało! Wszystko było dla mnie tak mocno zagmatwane, że do samego końca nie wiedziałam jak to się wszystko zakończy. I choć spodziewałam się zupełnie czegoś innego, tak zakończenie całkowicie mnie zaskoczyło! Normalnie aż otwarłam buzię z wrażenia. Jestem bardzo zadowolona z „Gry zaklinacza” i jeśli będę mieć tylko możliwość, nadrobię poprzednie dwie części.