Gra w bierki. Rodzina Duszów. Tom 2

Dzieci Tadeusza i Celiny Duszów są już dorosłe albo powoli w tę dorosłość wkraczają. Trzy siostry, każda inna, mające zupełnie różne zainteresowania, priorytety i...problemy. Dwóch młodszych braci, jeden to szkolny geniusz, drugi ..w jakimś sensie też jest geniuszem. Rozrzuceni po różnych miastach, raz za razem wracają do rodzinnego domu w Łebie. Trudne lata 50 i 60 ubiegłego wieku wcale nie pomagają w uporządkowaniu swojego życia.

Myślę,że wielu z Was grało kiedyś w bierki. Potrzeba do tego dużego skupienia, opanowania i cierpliwości, jeden zbyt nerwowy ruch powoduje, że ktoś inny może zgarnąć upatrzony patyczek. Czasem też układają się w taki sposób, że nie można go wyciągnąć bez ruszenia pozostałych. I znowu zostaje czekanie i nadzieja,iż coś jeszcze dla nas zostanie do zgarnięcia. Analogicznie ma się sprawa z naszym życiem. Albo coś się nam uda, albo popełniając błąd trzeba poczekać...być może na coś lepszego. Byleby tylko nie było za późno i zostaniemy z niczym, no poza żalem.

Historia rodziny Duszów to opowieść o dorastaniu w trudnych czasach, podejmowaniu ważnych decyzji, tęsknocie za czymś, czy to wolnością czy miłością i budowaniu ciągle na nowo i od nowa relacji międzyludzkich. To też powieść o niesprawiedliwości losu i rozczarowaniach jakie spotykają każdą z postaci.

Wielowątkowa gdzie każdy z rodzeństwa ( jak narazie oprócz Mańka) ma swój głos, powieść z silnie rozbudowanym tłem historycznym. Spodoba się czytelnikom ceniącym rodzinne sagi osadzone na przestrzeni lat zwłaszcza tych drugiej połowy ubiegłego wieku. Autorka zostawiła czytelnika z sytuacjami, które domagają się szybkiego ciągu dalszego. Polecam.

Przed wami drugi tom sagi Rodziny Duszów i choć nie jest typową kontynuacją kończącą czas poprzedni, to jednak jest to czas późniejszy, kiedy młode damy podrosły i mają już swoje bardziej prywatne życie. Wiedza ich niby jest na wysokim poziomie ale bezpiecznym. Nie były nauczone gwałtownych podrywań, czy też spożywania alkoholu, dlatego, kiedy dochodzi do scen natarczywych, gdzie dziewczyny są naiwne, aby się bronić, bo nie wiedzą co się dzieje, spostrzegają, że stało się coś, co zmieni ich życie. Te skorupki bezpieczeństwa pękały każdego dnia coraz bardziej, aż przykro się czytało choćby o pierwszym wymuszonym zbliżeniu, gdzie nie była w stanie się bronić przed napastnikiem. Takich sytuacji jest tutaj więcej, choć bolą na różnych stopach ich życia. Nawet zwyczajne opowieści o tym jak rodzina pewnej postaci była duża, jak kuzyni spotykali się by razem spędzać czas, a wojna sprawiła, że część zaginęła i część zginęła. Teraz widzę jak saga ukierunkowana jest na ,,przetrwanie”, a nie opowieści o wzlotach i spokojnym świętowaniu. Konkurenci o rękę tutaj nie czekają, tylko trudno jest się przestawić na kogoś innego, gdzie pierwsza osoba zaginęła. I cały czas mamy tutaj takie ulotne chwile radości, które później zamieniają się w cierpienie i niepewność. O dziwo postacie są nieuświadomione w złych zachowaniach kogokolwiek, dlatego jakby czekają aż wydarzenia same się zadzieją. Nie mają tej pewności siebie aby wyrażać swoje zdanie, bo nauczeni kultury przez ojca, wszystko jedno czy to kobiety, czy ich bracia, żyli w przekonaniu, że ojciec zawsze wiedział co dla nich najlepsze. Tutaj jakby życie otwiera dla nich nowe karty, tylko pokazując na każdym kroku, że za chwile radości dostaje się niemal miesięczne baty. Nie ukrywam, że sama książka bardzo wciąga i postacie naprzemiennie ukazując swoje życie zapamiętuje się od razu, co u kogo się dzieje, tylko ten smutek jakoś tak mocno mnie uwierał. Koniec daje nadzieję na pozytywny wydźwięk w tomie trzecim, ale czy taki będzie? Czy w końcu ktoś będzie tutaj prawdziwie szczęśliwy, by móc zapoczątkować wydarzenia szczęścia bez poniesienia konsekwencji? Cóż, mam taką nadzieję

“Nagle ogarnęło ją dziwne uczucie, że będzie za nim tak dreptać do końca życia…”

Drugi tom cyklu „Rodzina Duszów” – Gra w bierki od Hanny Cygler – to historia, która od pierwszych stron wciąga i nie pozwala się odłożyć.

Lata 50. nie są tu tylko tłem – to czas, w którym marzenia zderzają się z rzeczywistością, a upragniona wolność szybko ustępuje miejsca nowym ograniczeniom. Autorka z ogromną uważnością prowadzi nas przez losy rodzeństwa Duszów – Elżbiety, Ireny, Gabrysi, Ryśka i Mańka – którzy wkraczają w dorosłość, każdy na własnych zasadach i z własnym bagażem doświadczeń.

To powieść o relacjach – niełatwych, pełnych napięć, niedopowiedzeń i emocji, które często kryją się między słowami. Codzienność bohaterów jest surowa, momentami bolesna, ale jednocześnie prawdziwa do granic możliwości.

Ogromnym atutem jest styl autorki – lekki, naturalny i niezwykle płynny. Czytając, miałam wrażenie, że nie jestem tylko obserwatorką, ale stoję tuż obok bohaterów – słucham ich milczeń, dostrzegam drobne gesty, czuję to, czego nie potrafią wypowiedzieć.

W tej historii znajdziecie wszystko to, co najtrudniejsze i najbardziej ludzkie: wstyd, żal, zmęczenie, ale też czułość, bliskość i nadzieję, która potrafi przetrwać nawet w najbardziej szarej rzeczywistości.

To książka o dorastaniu – nie tylko do miłości, ale i do odpowiedzialności.

O świecie bez złudzeń, ale z rosnącą świadomością.

O tym, że nawet w najtrudniejszych czasach można odnaleźć światło.

Poruszająca, prawdziwa i zostająca w głowie na długo. Z niecierpliwością czekam na finał tej historii!

53/52/2026

"Gra w bierki" Hanna Cygler Luna #recenzja #współpracabarterowa #współpracarecenzencka #sagarodzinyduszów #tom2

Gra z przeznaczeniem

"Los chce ze mną grać w pokera

Raz mi daje raz zabiera

Ja za swoim szczęściem biegnę w świat

Cuda przecież się zdarzają i marzenia się spełniają

Los przekorny znowu miłość da"*

"Gra w bierki" to drugi tom sagi o Rodzinie Duszów, której bohaterów poznaliśmy w "Śladem fal", pierwszym tomie. Autorka rozwija tu losy rodzeństwa Duszów, czyli Elżbiety, Ireny, Gabrieli, Ryszarda, Mariana, akcja dzieje się w latach pięćdziesiątych, w powojennych czasach gdzie Polska próbuje odbudowywać się po wojnie, tym samym wplątując się w sidła kolejnego zła, jakim był socjalizm. Akcja tego tomu kończy się na 1968 roku, czyli na przełomowym roku, który przyniósł ze sobą protesty studentów, lęk i nadzieję o lepsze jutro.

Autorka przeplata losy rodzeństwa, akcja przeskakuje między latami, nie można zatrzymać się na dłużej w jednym okresie, akcja zdaje się kliszami w aparacie, które oglądamy w przyspieszeniu, nie mogąc zatrzymać się dłużej nawet przez chwilę, bo ktoś (autorka) zmienia te klisze szybko.

Tło polityczno- historyczne jest jedynie zarysowane, nie gra tam głównych skrzypiec, być może zmieni się to w trzecim tomie, a tu otrzymujemy dużo obyczajowych rozterek bohaterów, ich miłości, rozstania, pierwsze rozczarowania, zawody miłosne, walka o przyszłość swoją i bliskich, walka o wykształcenie, pracę w trudnym okresie dla Polski.

Książkę czyta się szybko, ale nie można przywiązać się emocjonalnie do żadnego z bohaterów, zdają się być ulotnymi przechodniami, których mijamy na ulicy i zaraz o nich zapominamy, nie poświęcając im dłuższej chwili, być może wpływ ma na to, to przeskakiwanie między bohaterami i latami w których rozgrywają się ich losy.

Fani powieści obyczajowych i pióra pani Hanny będą usatysfakcjonowani, ja z wielkim zainteresowaniem sięgnę po trzeci tom, bo chciałabym poznać zakończenie losów rodzeństwa, ale książka mnie jakoś szczególnie nie porwała. Szybko o niej zapomnę. A Wy znacie rodzinę Duszów? Macie w planach ją poznać? Dajcie znać 😀

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Luna.

*"Przekorny los" ~Akcent

Bywa, że po doskonałej lekturze, mam kilka dni czytelniczego przestoju. Wtedy dużo myślę o tym, co przeczytałam, analizuję pewne fakty i wertuję książkę wielokrotnie by utrwalić to piękno z wewnątrz. Tak, ta powieść robi wrażenie, jest nietuzinkowa, wartościowa i ponadczasowa i zostanie ze mną na długo. Takie właśnie emocje towarzyszą lekturze tej powieści, która z pozornie prostych losów jednej rodziny potrafi wydobyć uniwersalne prawdy o życiu, wolności i odpowiedzialności za własne decyzje.

Autorka zabiera czytelnika do lat pięćdziesiątych XX wieku, w sam środek powojennej rzeczywistości, gdzie codzienność wciąż naznaczona jest stratą, lękiem i koniecznością odbudowy, nie tylko domów, ale i ludzkich relacji. Rodzeństwo Duszów wkracza w dorosłość, a ich losy układają się niczym tytułowa gra w bierki, wystarczy jeden nieostrożny ruch i wszystko legnie w gruzach.

Mnóstwo w tej powieści uczuć. I tych rodzicielskich, matczynych, ciepłych, ale też tych, które zawierają sporo żalu, pretensji i złości, czasem też nienawiści, odrzucenia i poczucia niesprawiedliwości. I ten pełen różnorakich doświadczeń tygiel aż kipi od emocji, nadając postaciom wyjątkowego sznytu. To właśnie emocjonalna prawda jest jednym z największych atutów książki. Można tu prowadzić obserwacje bohaterów i współodczuwać z nimi każdy upadek i każdy moment ulgi.

Losy rodziny Duszów prowadzą aż do roku 1968, do czasów pełnych społecznych napięć, buntu i głębokich przemian. Jeśli chodzi o tło historyczne, to jest wyjątkowe. Dopracowane w każdym szczególe i z pietyzmem wprowadzane do fabuły. Historia nie dominuje nad opowieścią, lecz subtelnie ją przenika, wpływając na decyzje bohaterów i nadając ich prywatnym dramatom szerszy, uniwersalny kontekst.

Gra w bierki to także opowieść o wybaczaniu niełatwym, często bolesnym, ale koniecznym, by móc ruszyć dalej, bo przecież wolność i szczęście rzadko są darem. Często są efektem odwagi, cierpliwości i gotowości do pojednania z innymi i z samym sobą. To powieść, która zostaje w myślach długo po odłożeniu książki na półkę i skłania do refleksji nad własnymi „bierkami”, które codziennie, mniej lub bardziej świadomie, próbujemy podnosić.