Gniazdowanie

• Współpraca Recenzencka •

Dawno żadna książka nie wywołała u mnie tak silnych emocji jak debiut @kasia_gniazdowanie

"Gniazdownie" to powieść, która porusza niezwykle ważne i trudne tematy, a przede wszystkim przemoc domową, nie tylko fizyczną, lecz także psychiczną.

Autorka pokazuje, że przemoc psychiczna to nie tylko wyzwiska, ale również kontrola, ograniczanie wolności czy odbieranie prawa do własnych pasji. To sytuacje, w których partner próbuje zawładnąć całym życiem drugiej osoby.

Książka podzielona jest na trzy części:

🍎 Pierwsza skupia się na przemocy i pokazuje mechanizmy, przez które osoba skrzywdzona często ślepo wierzy, że może „uratować” agresora i że wszystko jeszcze się zmieni. Tę część czytałam w ogromnym napięciu, czując niemal na własnej skórze dramat bohaterki.

🍎 Druga jest spokojniejsza, daje oddech i chwilową nadzieję na lepsze jutro. Jednak autorka sprytnie podsuwa pytanie: czy to, co widzimy z zewnątrz, zawsze odpowiada prawdzie?

🍎 Trzecia przynosi wiele zwrotów akcji i emocjonalnych uderzeń, które sprawiają, że trudno oderwać się od lektury.

Katarzyna Jurczyk nie zatrzymuje się tylko na wątku przemocy. W książce znajdziemy także tematy samotnego macierzyństwa, opieki nad starszymi osobami, toksycznych wpływów środowiska czy trudnych relacji między rodzicami a dziećmi. Szczególnie mocno wybrzmiewa wątek dziedziczenia szkodliwych przekonań, takich jak przeświadczenie, że w małżeństwie trzeba mieć chociaż jedno dziecko, nieważne czy się go chce, ale mieć trzeba, czy że jeśli mąż bije żonę, to wina leży po stronie kobiety, bo była „niewystarczająca”. Te fragmenty naprawdę potrafią ścisnąć za gardło.

Na uznanie zasługuje też styl autorki, przyjemny i wciągający, dzięki czemu mimo trudnej tematyki książkę czyta się płynnie. Bohaterowie zostali bardzo dobrze wykreowani, są wiarygodni, wielowymiarowi, tacy, których los naprawdę obchodzi czytelnika.

Podsumowując.. Gniazdownie to mocny, poruszający debiut, który zmusza do refleksji i pozostaje w pamięci na długo. Nie jest to łatwa lektura, ale zdecydowanie potrzebna.

Ja oceniam ją na 10/10 i z niecierpliwością będę wypatrywać kolejnych książek Katarzyny Jurczyk.

Bardzo, ale to bardzo trudna książka. Przez moment potrzebowałam chwili zastanowienia czy będę w stanie ją doczytać. Zdecydowanie jestem za umieszczaniem trigger warningów na początku. Przemoc psychiczna i fizyczna wobec kobiet mnie triggeruje chyba najbardziej. Podczas czytania budził się we mnie ogromny gniew wobec tego co musiała znieść Alicja, główna bohaterka. Do tego ciągły stres i strach o dziecko boleśnie ją doświadczał. Cieszy mnie jednak, że mimo wszystko nie straciła wiary w swoje osobiste małe szczęście.

.

Książka jest dogłębnym portretem psychologicznym krzywdzonej kobiety. Obserwujemy jak Alicja się zmienia, dojrzewa, odzyskuje wiarę w swoją wartość. Poznajemy ją kiedy jest w związku z przemocowym mężczyzną. Jest krzywdzona, mąż odbiera jej godność, grozi i pomiata nią. Przy tym wszystkim obecny jest mały Janek, o którego Alicja będzie walczyć jak lwica. To on jest jej sensem życia. Ta historia udowadnia również jak ważni są w naszym życiu ludzie i to jakich tych ludzi spotkamy. Tylko dzięki życzliwości sąsiadki, a później znajomych z pracy kobieta uwalnia się od mężczyzny i staje na nogi. Chociaż nie jest łatwo kobieta znajduje sposób by zapewnić sobie i synkowi chociaż podstawowe warunki. Co przykre Alicja nie ma wsparcia w rodzinie. To też mnie bardzo poruszyło, zwłaszcza jak jej matka jej nie szanowała. Jej staroświeckie poglądy były krzywdzące i mnie osobiście oburzające. Na szczęście nasza bohaterka, kiedy trafia na wieś i poznaje nową, rodzinną rzeczywistość rozwija się wewnętrznie, kształci i dojrzewa. Uczy się walczyć o siebie i swoich bliskich.

.

Mimo trudności książkę przeczytałam i absolutnie nie żałuję. Polecam jednak czytać z przerwami, żeby oszczędzić sobie bólu serca. Ja często się nie wzruszam, a ta książka jednak mnie poruszyła. Gorąco zachęcam do przeczytania, myślę że nie pożałujecie.

Nim zaczęłam czytać tę książkę, zastanawiałam się, czym tak naprawdę może być tytułowe gniazdowanie. Czy to takie wicie gniazda jak u ptaków? A może chodzi o coś jeszcze innego? Niemniej lektura bardzo mnie zaskoczyła. Pozytywnie rzecz jasna. 

Kasia Jurczyk dotyka tematu przemocy domowej, tej fizycznej, psychicznej, ale i finansowej oraz alkoholizmu. Autorka ukazała życie takim, jakim jest. Od pierwszej strony z powieści bije smutek. Początkowo chwil, kiedy jej bohaterowie mogą się uśmiechnąć, jest naprawdę niewiele (ale wraz z rozwojem fabuły, pojawia się więcej optymizmu, szczerego śmiechu i nowych możliwości). Nawet małe dziecko jest zalęknione. Nigdy nie powinno tak być, żeby bało się własnego ojca. Byłam tak okropnie wściekła na Marka, na to jak traktował żonę i syna. To potwór w ludzkiej skórze! 

Byłam też poniekąd zła na Alicję, że tkwiła w przemocowym związku. Ale będąc z boku, łatwo się mówi, prawda? Takich kobiet jak Ala jest wokół nas wiele. Za zamkniętymi drzwiami rozgrywają się prawdziwe dramaty całych rodzin. Jednak kobieta znajduje w sobie też pokłady siły i odwagę, by zawalczyć o siebie i synka.  Janek okazał się bardzo rezolutnym chłopcem.

Nie mogłam też zrozumieć postawy rodziców Alicji. Matka uważała ją za osobę, która niczego nie potrafi, jest życiowo niezaradna. To ją obwiniali za to, że w jej małżeństwie źle się dzieje. 

Autorka stworzyła interesujące sylwetki męskich bohaterów. Oprócz tyrana, kłamcy i manipulatora Marka, mamy również dwóch innych mężczyzn. Jednego z nich polubiłam, później mój stosunek do niego diametralnie się zmienił, a wręcz rozczarował mnie jako facet. Z kolei drugi wzbudzał we mnie same ciepłe uczucia... 

Historia pokazuje, że nigdy nie powinniśmy być obojętnymi na krzywdę drugiego człowieka. Trzeba reagować, czasem wystarczy drobny gest, danie sygnału, że jesteśmy gotowi pomóc, dać wsparcie i otuchę. Na szczęście Ala miała wokół siebie takie osoby. Pozwoliły jej uwierzyć w siebie, podejmować śmiałe decyzje. Tylko czy w tym pędzie za marzeniami za cudowną rodziną, nie zacznie powielać błędów z przeszłości? Nie wpadnie w utarte schematy? Czy nie będzie za późno na wyciągnięcie wniosków? Z pewnością nie obędzie się bez dramatów i strat.

"Gniazdowanie" to przejmujący obraz przemocy fizycznej, psychicznej i materialnej. To książka o zmaganiu się z trudną przeszłością i walce o spokojną, szczęśliwą przyszłość, o marzeniach i oczekiwaniach, a także przyjaźni. Ale to też historia niepozbawiona wiary w lepsze jutro. Czy Alicji uda się uciec z klatki, w jakiej zamknął ją mąż? Czy marzenie o gniazdku się spełni? Sprawdźcie!

„Gniazdowanie” to wyjątkowa powieść, którą Kasia Jurczyk zdobyła moje czytelnicze serce. Co więcej, autorka sprawiła, że moje serce drgało niesione emocjonującą lekturą, od której nie odrywałem się, gdyż od pierwszych stron zaprzyjaźniłem się z Alicją – bohaterką powieści, którą warto zaprosić do swej domowej biblioteki.

A skoro już piszę o domu, to wiele w tej historii właśnie tej domowej atmosfery będzie się nam udzielać. Niewątpliwie nie można powiedzieć, iż Alicja miała szczęśliwy dom. Wręcz przeciwnie. Jednakże pewnego dnia odnajduje w sobie wystarczająco dużo sił, aby wyrwać się z przemocowego, toksycznego związku z Markiem. Niestety nie może liczyć na wsparcie swojej najbliższej rodziny, wręcz przeciwnie, to właśnie matka Alicji oskarża ją o niepowiedzenie małżeństwa dodając, że zawsze była ona nieudacznikiem. NA SZCZĘŚCIE kobieta postanawia rozpocząć wszystko od nowa. Pragnie, aby jej życiowy los napisał nową kartę. Jak się okazuje życiowe koleje losu, mają dla niej nieco inne plany. Wraz ze swoim synkiem Jankiem, wsiada do pociągu, lecz nie tego, do którego planowali.

Którą drogą podąży życie Alicji? Czy owa droga będzie naznaczona szczęściem i radością? Czy los się do niej uśmiechnie? Czy w życiu kobiety zaświeci upragnione słońce? Koniecznie sięgnijcie po „Gniazdowanie” i poznajcie tę jakże wzruszającą historię. Historię, która nie tylko wyciska łzy, lecz przede wszystkim daje do myślenia, jest akumulatorem dla każdego, kto ma podobne doświadczenia życiowe jak Alicja. Jej historia może być kołem napędowym do budowania nowej, lepszej przyszłości, do wszczepienia nadziei na lepsze jutro. Może pomóc oderwać się od traumatycznej przeszłości, wyrwać z rąk partnera-tyrana, by otworzyć się na przyszłość, która może rysować się w kolorowych barwach.

Nie ukrywam, że historia Alicji dotknęła moich najczulszych strun emocji. Co smutniejsze, to fakt, iż takich historii jest wiele w prawdziwym życiu. I bardzo dobrze się stało, że Kasia Jurczyk w świecie fikcji literackiej dotknęła tego jakże ważnego tematu, niestety często zamiatanego pod dywan.

Autorka na kartach swej powieści uwypukliła problem przemocy psychicznej i fizycznej rozgrywającej się za zamkniętymi drzwiami, w wielu rodzinach, w których kobiety doświadczają poniżenia ze strony osób, które powinny być dla nich kolebką poczucia bezpieczeństwa, szacunku i miłości. Niestety problem przemocy domowej i alkoholizmu często zbiera swoje najgorsze żniwo. Dlatego warto być czujnym i reagować. A historia stworzona przez Kasię Jurczyk niech będzie motorem napędowym do zmian, do odnalezienia w sobie siły, by móc wyrwać się ze szpon związku, w którym przemoc zastępuje miłość, a pogarda, szacunek.

Jestem niezmiernie zadowolony, że mogłem poznać historię Alicji, która może być wzorem dla wielu ludzi w podobnej sytuacji. A Pani Katarzynie jestem wdzięczny za tę historię, która porusza nasze serca, a także dotyka problemu, na który powinniśmy być szczególnie uwrażliwieni.

Powieść „Gniazdowanie” ukazała się nakładem Wydawnictwa Na Szczęście