G³odne S³oñce. Tom 2. O³tarz i krew

Taka ksi±¿ka budzi szacunek i respekt. Ogrom pracy, wysi³ku i efekt bêd±cy czym¶ unikatowym w literaturze fantasy. Bardzo mnie ciekawi, co kolejne napisze Wojciech Zembaty.

Cytuj±c moj± opiniê o pierwszym tomie tego cyklu :

Czasy, gdy Cortez, ze swoj± zgraj± rzezimieszków najecha³ Amerykê Pó³nocn± s± nam doskonale znane, nie tylko z licznym interpretacji historycznych, ale i ze ¶wiadectwa naocznych ¶wiadków tamtych wydarzeñ. Na ten temat powsta³o mnóstwo, udanych, b±d¼ mniej historii, nie tylko analizuj±cych, tamte sytuacjê, ale i czysto rozrywkowe dzie³a. A co je¶li inwazja siê nie uda³a, a Bia³e Diab³y zosta³y wyparte za morza? O tym w³a¶nie jest ta opowie¶æ. W drugim tomie oczywi¶cie ca³a opowie¶æ przedstawia nam zupe³nie nowe wydarzenia, jednak ca³y czas mamy ¶wiadomo¶æ tego, ¿e rdzenni mieszkañcy Ameryki ¿yj± sobie ca³kiem mi³o bez hordy barbarzyñców z Europy. Pomijaj±c oczywi¶cie krwawe ofiary, które nie wszystkim mog± przypa¶æ do gustu, a szczególnie samym ofiarom.

O ksi±¿ce mo¿emy dowiedzieæ siê ¿e:

Obsydianowe miecze, zapach czekolady przyprawionej chilli i ofiary krwi sk³adane na schodach piramid. Czytelnik znajdzie tu tak¿e tajemniczy narkotyk zmieniaj±cy rzeczywisto¶æ, okrutne kampanie wojenne i potworne istoty chroni±ce siê w podziemiach przed ¶wiatem. O Aztekach ma³o kto ju¿ pamiêta, za to wci±¿ przera¿enie budzi ka¿da wzmianka o Kl±twie, która powstrzyma³a inwazjê Bia³oskórych… Zachêcam do lektury.

S³owem podsumowania. Tom drugi w niczym nie ustêpuje czê¶ci pierwszej. Jest krwawo, wci±gaj±co, poznajemy nowych bohaterów, spotykamy starych przyjació³. Dowiadujemy siê wiêcej o Kl±twie, która ocali³a ludy Ameryki od inwazji. Uczestniczymy w rytua³ach sk±panych w krwi i o wiele wiêcej. ¦wietnie napisana, przedstawia interesuj±c± wizjê ¶wiata, który poszed³ inn± drog±. Polecam wszystkim wielbicielom fantastyki, którzy ceni± sobie niebanalne rozwi±zania.

Bardzo mi³a niespodzianka spotka³a mnie ju¿ na pierwszych mniej wiêcej stu stronach. Fabu³a powoli biegnie do przodu, a jednocze¶nie autor w opisach miejsc, wydarzeñ i osób przemyca informacje o tym, co wydarzy³o siê w poprzednim tomie. Dziêki czemu znacznie ³atwiej by³o mi zrozumieæ dalsze wydarzenia, poniewa¿ nie pamiêta³em fabu³y tak dobrze jak my¶la³em. Nie odnosi siê przy tym wra¿enia, ¿e Zembaty na si³ê streszcza historie zawarte w Dymi±cym zwierciadle, ¿eby tylko zape³niæ czym¶ ksi±¿kê. Jest to zabieg jak najbardziej zaplanowany, subtelny i nie rzucaj±cy siê w oczy. Bardzo to doceniam, poniewa¿ nie jest to ³atwe i mo¿na ³atwo przedobrzyæ i zwyczajnie zanudziæ czytelnika i zniechêciæ do dalszego czytania.

Dymi±ce zwierciad³o by³o wprowadzeniem do ¶wiata przedstawionego i opisywanej historii, co nie do koñca przypad³o mi do gustu. Jednak w drugim tomie zostaje to z nawi±zk± wynagrodzone. Zembaty skrupulatnie ³±czy ze sob± wszystkie w±tki i historie w emocjonuj±cym finale, który trzyma w napiêciu do ostatnich stron. Autor równie¿ szerzej wyja¶nia w±tek tajemniczych Zjadaczy, którzy skrywali zdecydowanie wiêcej tajemnic ni¿ siê spodziewa³em. Zembaty zdradza tak¿e pochodzenie braazatalu, czyli rodzaju ¿ywicy, bardzo po¿±danej w ca³ym Odrodzonym Przymierzu. Za¶ nastrój i klimat powie¶ci siê nie zmieni³, a wrêcz pog³êbi³ siê jej mroczny i ociekaj±cy krwi± charakter. O³tarz i krew jest jeszcze bardziej przesi±kniêta okrucieñstwem, okaleczaniem cia³, zabijaniem, bitwami, torturami i wieloma innymi do¶æ makabrycznymi czynami. Bynajmniej nie jest to wada, ale wa¿ny element ¶wiata przedstawionego, który bazuje na kulturze Azteków, sk³adaj±cych krwawe ofiary z ludzi. Nie da siê ukryæ, ¿e Zembaty bardzo dobrze odda³ wierzenia tamtych ludzi i ich zwyczaje.

Ka¿da z g³ównych postaci z poprzedniego tomu przechodzi pewn± przemianê w obliczu kolejnych wydarzeñ. Haran ju¿ na pocz±tku zostaje zdradzony przez swojego pana, czyli Tennoka, który zazdro¶ci mu wzglêdów Citlali, a na dworze Quinatzina nie czeka na niego wiele rado¶ci. I tak jest w zasadzie do koñca ksi±¿ki - musi siê mierzyæ ze zdradami, poni¿aniem i przeciwno¶ciami losu. Tennok za¶ po powrocie z wojny próbuje usun±æ siê w cieñ i oddaæ siê czytaniu ksi±¿ek i zg³êbianiu tajemnic pocz±tków Odrodzonego Przymierza i informacji o Kl±twie. Jednak z czasem musi sprostaæ oczekiwaniom swojego ojca Maczuraia, w³adcy Yugal, gdzie wydobywa siê cenny braazatal, co nie bêdzie proste, ani mi³e. Równie¿ dwie g³ówne bohaterki, czyli Citlali i Leyre musz± siê zmieniæ, aby prze¿yæ i odegraj± niebagateln± rolê w kolejnych wydarzeniach. Ponownie autor bardzo dobrze poradzi³ sobie z kreacj± postaci, dziêki czemu ¶ledzi³em ich losy z zapartym tchem.

Autor pokusi³ siê o ciekawe odwzorowanie ¶wiata przedstawionego - imiona, zwyczaje, jedzenie, religia itd. A jednocze¶nie u¿ywa czasami s³ów i wyra¿eñ, których Haran i pozostali bohaterowie nie powinni znaæ, a które s± bardzo wspó³czesne. Powoduje to pewien zgrzyt w tak dobrze odwzorowanej wizji ¶wiata. Takich "wpadek" jest mniej w porównaniu do pierwszego tomu, ale niemniej jednak wci±¿ s± i ¿a³ujê, ¿e nie zosta³y one ca³kowicie wyeliminowane i zast±pione s³owami bardziej pasuj±cymi do okoliczno¶ci.

O³tarz i krew stanowi bardzo dobre zwieñczenie dylogii G³odne s³oñce, która opisuje alternatywn± historiê Ameryki ¦rodkowej za czasów Konkwisty. Znajdziemy tutaj krwawe ofiary z ludzi, rytualne zabijanie jeñców, krwaw± wojnê i tajemniczych Zjadaczy i wiele wiêcej. Interesuj±cy powiew ¶wie¿o¶ci i nowo¶ci w fantastyce. Polecam!

Za mo¿liwo¶æ przeczytania ksi±¿ki serdecznie dziêkujê Wydawnictwu Powergraph!

[Adres usuniêty]

Skomplikowane powi±zania, system w³adzy, spiski, bo rz±dzenie ma swoj± cenê. Sprytnie skonstruowany ¶wiat, bazuj±cy na strojnej przesz³o¶ci Ameryki sprzed najazdu Corteza. Koszmarny sen i klimatyczna epopeja.

¯ycie porównywane do czy¶æca, a fragmentarycznie do piek³a na ziemi. Ludzie sami zgotowali sobie taki los i pozostawieni sobie samym, d±¿± do wyniszczenia, degradacji idei braterstwa. Sk³ania do refleksji, czy rzeczywi¶cie ostatecznie przetrwaæ mog± jedynie zwierzêta.