Głodna Puszcza. Nie ma tego Złego. Tom 2

„Głodna Puszcza” autorstwa Marcina Mortki to kontynuacja „Nie ma tego Złego”. Akcja rozgrywa się kilka tygodni po wydarzeniach z pierwszego tomu, kiedy to Kociołek myśli, że w końcu może osiąść spokojnie w swojej karczmie i cieszyć się obecnością żony, dzieci i przyjaciół… a nawet teściowej. Wszystko byłoby prostsze, gdyby wciąż nie myślał o Złym i gdyby koronowane głowy zapomniały o nim i jego drużynie. Ale nic z tego…

Seria o Kociołku i jego drużynie to doskonały przykład książek, w których bohaterowie, fabuła, świat przedstawiony i humor mogą iść w parze i żaden z elementów nie zagłusza innego. Postacie są ciekawe, całkowicie się od siebie różnią, a jednocześnie wydają się doskonale znane dzięki temu, że autor wykorzystał pewne utarte typy bohaterów.

Zresztą autor bardzo sprawnie operuje archetypami czy znanymi motywami i przełamuje je w najmniej spodziewanych momentach. Dzięki temu fabuła nie zmierza utartymi ścieżkami, a postacie zaskakują, np. Kociołek, który jest liderem drużyny i kucharzem w jednym, stanowi doskonałe przełamanie schematu przywódcy.

I co tu dużo mówić, uwielbiam poczucie humoru Mortki. Naprawdę rzadko śmieję się podczas czytania książek, a tu wielokrotnie mi się to zdarzało. Żarty są inteligentne, często nierzucone wprost. Czasami są to po prostu sytuacje, które można ocenić jako zabawne, zwłaszcza że pojawiają się w odpowiednich momentach i nie przesłaniają fabuły, tylko ją uzupełniają i uwypuklają niektóre wydarzenia, czy to na zasadzie wzmocnienia, kontrastu czy karykatury.

Do tego ogromny plus za to, że autor potrafił napisać „męską” książkę bez przekleństw i wulgarnych scen erotycznych. Tak naprawdę jedyne, co się pojawia, to kilka podtekstów, ale napisanych w bardzo subtelny i nieoczywisty sposób. Da się? Da się. Tak samo jak da się stworzyć silne i charakterne postacie kobiece, które wcale nie muszą grać pierwszych skrzypiec, by zagarnąć dla siebie całą przestrzeń, gdy już pojawią się na kartach powieści.

Jedynym minimalnym minusem tej książki jest dla mnie Urgo, z którego wyszedł fanatyk religijny, a ja mam problem z takimi osobami – zarówno prawdziwymi, jak i fikcyjnymi. Ale tak naprawdę nawet jego wątek odpowiednio wybrzmiał w książce, więc pod względem fabularnym nie mogę się przyczepić.

Powiedziałabym, że „Głodna Puszcza”, tak samo jak „Nie ma tego Złego”, to przykład książki, której potrzebowałam, chociaż sama o tym nie wiedziałam. Inteligentna, dowcipna, dynamiczna, z doskonałym pomysłem, który ma duży potencjał na liczne kontynuacje. Bardzo mocno polecam :)

Kto zna klątwę drugiego tomu?

Zawsze czuję ogromne napięcie sięgając po kontynuację, zachwyt pierwszym tomem, potęguje uczucie niepokoju. Czy autor dał radę przeskoczyć swoją własną poprzeczkę?

Uff! Marcin Mortka to zrobił, napisał fenomenalne "Nie ma tego Złego" i jeszcze bardziej fenomenalną "Głodną puszczę".

Karczmarz, guślarz, rycerz, krasnolud, elf i goblin. Właśnie o nich jest ta opowieść. W tle pojawia się cała zgraja innych cudnych postaci, trole, wampiry, cudaczne stwory skrzyżowane z człowiekiem. Gwarantuję, fani fantasy będą klaskać uszami! Nie ma nudy.

Rozbudowany świat walczący o władzę, znany motyw, który się nie nudzi. Koronowane głowy sięgają po różnego rodzaju sposoby, ale przechylić szalę zwycięstwa na własną stronę i w taki sposób trafiają do Kociołka. Karczmarz ze swoją świtą wyruszają w podróż, a wtedy zaczyna się...

Głodna puszcza ma klimat, to miejsce pełne magii, strachu, ciemności, pułapek. Ja bym tam nie weszła, za żadne skarby! Miło poczytać o bardziej odważnych istotach, przyjaźń jest fundamentem heroicznych czynów, a całość została okraszona bardzo sarkastycznym humorem. Śmiałam się w głos, bawiłam się wyśmienicie!

Kłaniam się autorowi i dziękuję za silne, kobiece charaktery. Lubię czytać o dzielnych damach, nie tych kruchych księżniczkach, potulnie czekających w wieży, a o tych herod babach, które biorą los we własne ręce. I najlepiej jak potrafią dać komuś porządnie po gębie! To mi się podoba.

Kończąc drugi tom, którego się bardzo bałam, snuję domysły, jaka wyprawa czeka bohaterów w trzeciej części ;)

To dobry znak.

Znak jakości.

Choć nie udało mi się jeszcze sięgnąć po pierwszy tom, to drugi jest całkiem ciekawy i wydaje mi się, że można go czytać bez znajomości wcześniejszej historii.

Razem z Kociołkiem i jego ekipą wyruszymy do tytułowej Głodnej Puszczy, by wykonać kolejną misję. Czy zakończy się sukcesem? Kogo bohaterowie spotkają na swojej drodze? I czy wszystko potoczy się zgodnie z planem?

Z góry przyznaję, że nie do końca przepadam za tego typu humorem. Czasami mnie bawił, czasami dosyć irytował. Jest to bardziej książka dla rozrywki, która pozwala odpocząć od cięższej literatury. Jednak na pewno nie nadaje się dla każdego. Najbardziej powinna przypaść do gustu fanom Wiedźmina.

W każdym razie sam pomysł na fabułę jest świetny. Bohaterowie, którzy otrzymali misję, a po drodze spotyka ich jeszcze wiele przygód to klasyka. Tutaj dodatkowo można liczyć na nieco baśniowe klimaty, wspomniany humor, a przede wszystkim postacie wyjęte z fantasy. Spodobało mi się to, że Mortka wziął znane postacie (np. elfy, krasnoludy, trolle) i przedstawił je nieco po swojemu. Nadał im inny charakter niż znamy, przedstawił w nieco innych okolicznościach, a jednocześnie pozwolił im zatrzymać niektóre cechy, jakie zostały już opisane w literaturze.

Jest to książka, po którą warto sięgnąć dla rozrywki i która może pomóc w zrelaksowaniu się i oderwaniu od szarego dnia.

Kolejne przygody bohaterów poznanych w „Nie ma tego Złego”. „Głodna puszcza” została napisana w takim samym stylu jak tom pierwszy. Czyta się lekko i przyjemnie. Miejscami była zabawna. Bohaterowie zostali wykreowani w bardzo dobry sposób. Właściwie książka ma wszystko to, co sprawia, że z chęcią się ją czyta.

Drużyna do zadań specjalnych!

Edmunda zwanego Kociołkiem oraz jego kompanów mieliśmy okazję poznać kilka miesięcy temu w brawurowo napisanym "Nie ma tego Złego" Marcina Mortki. Karczmarz, rycerz, goblin, krasnolud, guślarz i elf to kompania z gatunku takich, które nie powinny mieć szans na to, aby sprawdzić się w praktyce jako zgrany zespół, a jednak Kociołek i jego towarzysze skutecznie zaprzeczają tej tezie - ich przygody to genialna mieszanka humoru, fantastyki i wielkiej przygody, którą wraz z głównymi bohaterami mamy okazję przeżyć w Dolinie, w której Dola walczy ze Złym, a postronne (mniej lub bardziej cywilizowane) stwory tworzą niepowtarzalny, lokalny koloryt, który zapada w pamięć i pozostawia po sobie same dobre wrażenia. "Głodna Puszcza" to godna kontynuacja tej historii!

Po wydarzeniach z "Nie ma tego Złego" mogłoby się wydawać, że niejasne sprawy Kociołka i jego awanturnicze wyprawy to już przeszłość i że sprawy te są już na sto spustów zamknięte. Niestety! Do karczmy Edmunda potajemnie zjeżdżają książęta, by radzić nad przyszłością Doliny. Ostatnio trolle z Głodnej Puszczy wydają się być bowiem nad wyraz aktywne, a jedyny człowiek, który umie z nimi gadać – rycerz Pogorzałek – gdzieś w owej puszczy zaginął. Kociołek nie ma najmniejszej ochoty, by służyć możnym (i zadufanym w sobie) personom, ale okazuje się, że istnieje niezawodny sposób, by skłonić go do kolejnych bohaterskich czynów. Tylko czy Kociołek upora się ze zleconym zadaniem do niedzieli, jak obiecał żonie?

Na misję Kociołek wyrusza na czele dobrze nam już znanej drużyny do zadań specjalnych: rycerza Urgo, elfa Eliaha, starego guślarza Żychłonia, krasnoluda Gramma zwanego Majstrem i goblina Zwierzaka. Przyjdzie im stoczyć niejedną bitwę z wysłannikami Złego, przejrzeć niejedną intrygę, przejść próbę wzajemnej lojalności, napchać żołądki przysmakami, wytaplać się w błocie, a do tego zdobyć przychylność kłobuków – najbardziej nieobliczalnych mieszkańców Głodnej Puszczy.

Opowieść o drużynie złożonej z karczmarza i byłego żołnierza w jednej osobie, z typowego, zadziornego krasnoluda, z goblina zwiadowcy, z tajemniczego guślarza, z socjopatycznego elfa oraz z jednego z ostatnich prawdziwych rycerzy Doli od samego początku ujmuje humorem i niezwykle klimatyczną konwencją utrzymaną w najlepszych tradycjach fantasy. Dostaniemy tutaj od Marcina Mortki wszystko to, za co uwielbiamy klasyczne fantasy: wielką przygodę, szyderczy humor, potwory i trudną misję do wykonania, w trakcie której poznamy realia całego uniwersum, o ono - i za to wielkie brawa dla autora - zostało przemyślane naprawdę dobrze i, co nieczęsto się zdarza, potrafi już samo w sobie wzbudzić wielkie zainteresowanie, a także sporo emocji. Brawa nalezą się tutaj autorowi tym bardziej, że nie jest wcalem łatwą sztuką napisanie równej co do poziomu kontynuacji książki, która okazała się być hitem. Tutaj się to udało - brawo!

Samo uniwersum jest wciąż szalenie interesujące, malownicze, swojskie i - jak się okazuje - pomimo niewielkich geograficznie rozmiarów kryje ono w sobie o wiele więcej tajemnic, niż można by było sądzić. Rzecz cała dzieje się w Dolinie - niegdyś rządził nią mądry król, który pokonał Złe. W "Nie ma tego Złego" owo Złe powróciło, na szczęście jednak wrogie siły zostały zdemaskowane i - wydawałoby się - pokonane, jednak wcale tak nie jest. Główny antagonista z poprzedniej części, Gwidon, zbiegł bowiem do tytułowej Głodnej Puszczy i planuje podburzyć oraz zwerbować dla swej sprawy trolle, przy których pomocy planuje podbój Doliny i... zemstę za poprzednie niepowodzenia. Czy ta sztuka mu się uda? Na miejscu jest Kociołek i jego ekipa, więc na pewno nie będzie to takie łatwe ;)

Uwielbiam takie książki! "Głodna Puszcza" to niesamowita dawka humoru, gagów, fabularnej oprawy w najlepszych tradycjach polskiego (i nie tylko) fantasy, która jest w swej istocie bardzo fajnie skondensowaną dawką szyderstwa i cynizmu, które wywindowane są w górę przez hulający po książce powiew wielkiej przygody. Przygodę tę odbywamy z ciągłym przymrużeniem oka, które nabiera szczególnego uroku na tle prezentowanych wydarzeń i zwrotów akcji.

Lektura wywołuje niegasnący uśmiech na ustach i... chyba o to w tym wszystkim autorowi chodziło. Mamy się tą książką (i dzięki niej) przede wszystkim dobrze bawić. Jeśli taki był rzeczywiście zamysł, to udał się ON znakomicie!

Gorąco polecam!

Polecam raz jeszcze dział bestsellerów Księgarni Tania Książka :) I, rzecz jasna, pierwszą część tej opowieści: "Nie ma tego Złego"!

Książka zrecenzowana dzięki uprzejmości Księgarni [Adres usunięty]

#bloggujezTK #taniaksiążka #głodnapuszcza #marcinmortka #niemategozłego #edmundzwanykociołkiem #fantastyka #recenzjaksiążki #bookreview #cosnapolce #bookstagram

[Adres usunięty]

Nie czytam za dużo fantastyki, ale czasem najdzie mnie ochota na taką właśnie lekturę i wtedy naprawdę niełatwo jest mi wybrać coś, co przypadnie mi do gustu. Ostatnio trafiłam na książkę Marcina Mortka, która zrobiła na mnie ogromne wrażenie i wciągnęła mnie w swój świat tak bardzo, że nabrałam apetytu na kolejne lektury, które wyszły spod pióra tego autora. Fabuła jest tutaj naprawdę ciekawie wymyślona, a każdy wątek mocno intryguje. Na duży plus zasługuje fakt, iż jest to lekka pozycja, która przepełniona jest naprawdę świetnym humorem. Jeśli macie ochotę na dowcipne fantasy, to dajcie szansę autorowi.

Trudno jest mi jednoznacznie określić, jaki gatunek literacki najlepiej opisze najnowszą powieść Marcina Mortka. Jest to jednocześnie fantastyka, komedia i książka kulinarna. Dzieje się tutaj tak wiele, że momentami możemy pogubić się w wątkach czy postaciach, ale bardzo szybko jesteśmy przez autora ściągani na ziemię. Jest to lektura, w której nie zabraknie fantastycznie wykreowanych postaci, poczucia humoru oraz przepisów na pyszne dania. W tej książce je się naprawdę dużo, więc może nie warto po nią sięgać, kiedy jesteśmy głodni. Ta pozycja to drugi tom większej serii, ale nie jest koniecznym znajomość tego pierwszego.

Drugi tom przygód kompanii Kociołka jest podtrzymany, jeśli chodzi o wcześniejszy tom. Dynamiczna akcja przeplatana jest monotonią i opisami Puszczy. Głodna Puszcza czy tego chcesz czy nie chcesz wzywa, przyciąga swoją magią. Przyciągnęła nie tylko Kociołka, ale i Złe oraz tych polujących na wszystko by zyskać pogłosu wśród ludu. W dalszym ciągu zapoznajemy się z rozterkami Kociołka. Oliwy do ognia dolewa mu jego kompania. A to sprośne żarty Gramma, a to odejście Urgo. Jest ciekawie, nie powiem. A dzięki temu i bardzo zabawnie. Niestety, tym razem nie porwała mnie akcja. Jest dynamiczna, tłuką się zawzięcie, ale jakoś bez tego czegoś. Nie wywarły we mnie opisy walk fajerwerków czy innych takich. Jedynie postać Gwidona sieje postrach w tej części i jest dla Kociołka czymś ponad jego własne siły - to bardzo mi się podobało. Złe ewoluuje, rośnie w siłę i tak naprawdę dokładnie nie wiemy o co mu tak dokładnie chodzi. Do tego mamy w Puszczy bandy trolii i bradzo charakternych kłobuków. Znalazły się też elfy i gobliny.

Dzięki zabawnemu językowi książkę czyta się lekko i przyjemnie. Fajnie było wkroczyć do Głodnej Puszczy i poznać panujące tam zwyczaje. Gdybym mogła to na dłużej zatrzymałabym się wśród kłobuków, bo było bardzo śmiesznie. Humor jest tutaj niewątpliwie wielkim atutem Autora. Kraina również jest fajna. Bardzo się cieszę, że na początku znalazła się mapka, dzięki której mogłam odnaleźć się w tej fantastycznej krainie. Mimo, że z akcją nie było mi po drodze, to bardzo chcę wiedzieć do czego jest zdolne Złe i czego tak naprawdę chce. Także liczę, że w kolejnej części zostanie to przedstawione, a moja ciekawość względem Złego zostanie zaspokojona.

Książkę przeczytałam dzięki portalowi Czytam Pierwszy.

Jestem zafascynowany książkami Mortki. Głodna puszcza to fantasy o naprawdę niesamowitych bohaterach i niezwykle śmiesznych dialogach. To kontynuacja wcześniejszych przygód z pierwszej części. Lekka, przyjemna w sam raz na popołudniowe leniuchowanie. Czasami potrzeba lekkiej książki, którą szybko się czyta, a ta jak najbardziej wpisuje się w ten schemat. Miła dla oka okładka zachęca do kupna. Z pewnością sięgnę jeszcze po inne książki z tej serii oraz wiele innych książek Mortki. Napisane są bez zarzutu, to bardzo ciekawe przygody ze świetnym zakończeniem. Polecam wszystkim pasjonatom książek fantasy.

Uwielbiam czytać fantastykę, gdyż zawsze bardzo dobrze odnajduję się w tym gatunku literackim. Kilka dni temu skończyłam czytać najnowszą powieść Marcina Mortka i przyznam szczerze, że mam dość mieszane odczucia po lekturze. Z jednej strony jest to świetnie napisana powieść, w której jest niezła fabuła, dużo interesujących postaci oraz poczucie humoru, które wylewa się niemal z każdego wątku. Z drugiej zaś strony, było mi ciężko wciągnąć się w tę historię i potrzebowałam trochę czasu, aby się to udało. Uważam, że jest to dobrze napisana książka, ale niektórzy potrzebują czasu, aby się z nią oswoić.

"Głodna puszcza" to książka, która zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Dawno już nie czytałam fantasy z wypiekami na twarzy. Fabuła była tutaj bardzo przemyślana, zabawna i wciągająca. Powieść była lekka i przyjemna, ale nie brakowało w niej także niespodziewanych zwrotów akcji i takiego napięcia, które towarzyszy czytelnikowi niemal przez cały czas. Bohaterowie zostali wykreowani niezwykle dokładnie. Są to postacie z krwi i kości, które wzbudzają ogromną sympatię. Nie da się ich po prostu nie lubić. Jeśli macie ochotę na ciekawie napisaną książkę z gatunku fantastyki, to koniecznie zaryzykujcie i dajcie się porwać tej przygodzie.

"Głodna puszcza" to świetna kontynuacja książki ''Nie ma tego Złego'' Marcina Mortki. Śmiało mogę napisać, że według mnie ta część jest nawet lepsza od poprzedniej. Wielkie brawa za to dla autora. Marcin Motka doskonale rozwinął historię każdej postaci i znów sprawił, że zatraciłem się w czytaniu. Przy tej książce po prostu nie da się nudzić. Jeśli jeszcze nie czytaliście książek Marcina Mortki, to naprawdę polecam. Dawno nie bawiłem się tak dobrze. Świetna, nietuzinkowa historia. Ciekawe postacie i rewelacyjny humor. Przy tej książce naprawdę ciężko zachować powagę. Rozbawi nawet największego ponuraka. Rozrywka na wysokim poziomie.

Mój siostrzeniec uwielbia książki z pogranicza fantastyki i przygody. Wraz z mężem na jego dwunaste urodziny zdecydowaliśmy się na zakup arcyciekawej książki "Głodna puszcza" Uważam, że jest w niej wszystko, co najlepsze w tych gatunkach: wartka akcja, zabawne dialogi oraz niezwykle wyraziste postacie. Autor w doskonały sposób łączy motywy fanatyczne, z doskonałym poczuciem humoru. Syn mojej siostry był niezwykle zadowolony z prezentu. Z miejsca zabrał się do czytania, zanosząc się co chwilę śmiechem i z wypiekami na twarzy przerzucał kolejne strony. Polecam lekturę wszystkim zwolennikom fantastyki.

Od zawsze uwielbiałam czytać książki o tematyce fantasy. Niedawno w moje ręce trafił tytuł "Głodna puszcza". Przeczytałam ją w kilka dni i przyznam się szczerze, że dawno, żadna lektura tak mnie, nie wciągnęła. Wspaniałe połączenie twórczości godnej Sapkowskiego z dialogami Pilipiuka, ogromnie charakterne postacie i doskonała masa pozytywnej zabawy. Dla mnie jako wiernej fanki istotną funkcję pełnią motywy fantastyczne, których ogromną ilość odnajduje w tym tytule. Całość czyta się niebywale lekko i przyjemnie. Prawdziwa gratka dla stałych wyjadaczy, jak i również początkujących czytelników. Polecam z czystym sumieniem.

Moja dziewczyna jest zafascynowana książkami o tematyce fantastycznej. Niedawno byłem w księgarni i po konsultacjach ze sprzedawcą zakupiłem mu pozycje pt. "Głodna puszcza" Jej autor Marcin Mortka to jeden z czołowych pisarzy fantastyki w naszym kraju. Stworzył wyjątkowy świat z elementami magii, humoru, przygody i grozy. Moja luba niezwykle ucieszyła się z zakupionego podarku i śmiejąc się niczym małe dziecko, od razu zabrała się do czytania. Obiecałem, że jak skończy to i ja zagłębie się w lekturze. I chyba tak zrobię, bo nie ukrywam, że te kilka rozdziałów, z którymi zdążyłem się zapoznać, ogromnie mnie wciągnęły.

Krasnal, guślarz, elf, goblin i rycerz, a na ich czele właściciel karczmy, czyli drugi tom „Nie ma tego złego" Marcina Mortki. Drużyna pełna różnorodności powraca, by przeżyć kolejne przygody.

Sielskie życie w Gryfie psuje pojawienie się książąt i wieść o niespokojnych trollach w Głodnej Puszczy. Gdyby ktoś pytał Edmunda o zdanie — nigdy nie opuściłby już rodziny, ale chcąc zapewnić jej bezpieczeństwo, decyduje się wziąć udział w wyprawie, by odnaleźć rycerza Pogorzałka, o którym krążą niepokojące plotki. Misja zapowiada się prosto, ale jak to zwykle bywa — co krok na bohaterów czyhają kolejne zagrożenia, a na jaw wychodzą problemy natury religijnej czy niemalże egzystencjalnej.

Co jednak poza fabułą i różnorodnością bohaterów znajdziemy u Mortki? Dużo akcji, która sprawnie jest prowadzona i czytelnik nie ma czasu się nudzić, bo co krok trzeba obić mordy lub uciec z zasadzki. Niewybredny humor, który akurat mnie bawił jedynie w nielicznych momentach, choć nie można go nazwać głupim. Jednen niezgrabny i niepotrzebny opis stosunku. Ciekawą opowieść drogi, gdzie oczywiście bohaterowie podróżują i dojrzewają.

Przyznaję, że nie wiem, czy lubię się z Mortką. Potrzebowałam powieści pokroju „Głodnej Puszczy", więc nie żałuję spędzonego z nią czasu, ale to raczej tytuł, o którym akurat ja szybko zapomnę. Humor trafiał do mnie jedynie częściowo, choć przez całą lekturę czułam lekkość, a powieść ustawię na półce obok tytułów Pilipiuka, bo może i autorów dużo dzieli, ale równie dużo łączy. Myślę, że po tym zdaniu mniej więcej będziecie wiedzieć, czego się spodziewać, ale u Mortki znajdziecie zdecydowanie mniej absurdów. Może czasami jest naiwnie, ale wszystko tworzy logiczną, spójną całość. Ale tak jak lubię takie fantasy, tak między nami niekoniecznie iskrzy. Chyba głównie o to chodzi.

Mocną stroną cyklu Nie ma tego złego są przede wszystkim trzy rzeczy: przezabawne dialogi, nietuzinkowe postaci oraz smakowite przepisy. Tej książki nie da się czytać "na głodnego" i Wam też to odradzam.

Tak jak w poprzedniej części opisane mamy perypetie Kociołka i jego kompanów, którzy zaangażowali się w wypełnienie kolejnej misji. Humoru tu nie zabraknie. Autor zaprasza nas do świata wypełnionego po brzegi postaciami fantastycznymi: krasnoludami, elfami i goblinami. Choć znajomość poprzedniego tomu nie jest konieczna, jednak pewne elementy zostały z niej zaczerpnięte, dlatego warto jednak przeczytać.

Osobiście mam z książkami Marcina Mortki pewien problem. Otóż za nic w świecie nie potrafię się wciągnąć w tą przygodę, niby jest ciekawa, ale czegoś w niej brakuje i po dołożeniu jakoś do niej nie tęsknię i nie ciekawi mnie jak zakończą się losy tych sympatycznych postaci. Była to moja druga próba i pomimo, że książka jest napisana bez zarzutu jakoś nie czuję tych emocji

Mamy to! Czy są tutaj fani Pana Marcina Mortki i fantastyki? Jeśli tak, to obowiązkowo musicie przeczytać tę książkę! Jeśli z autorem jeszcze się nie znacie, to zdecydowanie jest to dobry moment, żeby sięgnąć po jego twórczość i bliżej przyjrzeć się przygodom Kociołka, którego już mogliśmy poznać w pierwszej części pt "Nie ma tego złego". Ja czekałam na kontynuację i ani trochę się nie zawiodłam. Jestem nawet pewna, że jest jeszcze lepiej, niż było!

Wszystko zaczyna się w karczmie Kociołka, do której przybywają nieproszeni goście i tu zaczyna się cała przygoda! Oj uwierzcie mi, że będzie się działo, a postaci, które stworzył dla nas Pan Marcin w pierwszej części, jeszcze mocniej nas zaskoczą i zapadną w naszej pamięci. Uwielbiam tą barwność i dokładność w tworzeniu bohaterów! Mamy tutaj Urgo, Żychłonia, Elijah, Yanne, Stefana.... i długo by tak wymieniać, bo jest naprawdę kolorowo i żywo! Akcja nawet przez chwile nie zwalnia, autor cały czas zaskakuje nam czymś nowym. Jest mroczno, momentami zabawnie i zdecydowanie bardzo intensywnie! Mamy porwania, przygodę, gobliny, zasadzki, rycerzy...

Zdecydowanie jest to książka, dla osób ,które cenią sobie szczególnie powieści z humorem! Ja uwielbiam ten styl pisania i całkowicie się w nim odnajduje. Jest wesoło, lekko i przez te 400 stron płynie się w bardzo szybkim tempie! Atmosfera w książce zdecydowanie jest unikatowa i zostanie w Waszej pomięci na dłużej. Nie będziecie rozczarowani! Do tego podczas tej szarej jesieni, tak książka idealnie pokoloruje nasz dzień! Dla mnie ta część jest świetnym rozwinięciem części pierwszej i według mnie jej fabuła jest o wiele lepiej dopracowana, a akcja jest szybsza i barwniejsza. Cała seria jest godna polecenia i jestem bardzo ciekawa czy możemy liczyć na kontynuację przygód Kociołka i jego drużyny. Mam nadzieję, że tak!

Kolejna część przygód Edmunda zwanego Kociołkiem oraz jego niecodziennej kompanii. Tym razem wybierają się do Głodnej Puszczy, aby odnaleźć zaginionego Pogożałka, doradcę księżniczki Yanny, który jest oskarżany o spiskowanie z trollami. Pozornie droga ma być krótka i przyjemna, jednak okazuje się, że po raz kolejny śmiała kompania trafia w sam środek krwawych walk i muszą szybko znaleźć sposób, by wydostać się z tarapatów.

Równie zabawna historia, jak tom poprzedni, który zachęcił mnie do poznania kontynuacji przygód Kociołka. Autor w sposób bardzo lekki i przystępny przybliża czytelnikowi historię zbieraniny śmiałków, z których każdy jest inny, a jednak wszyscy wzajemnie się uzupełniają i razem stanowią świetny zespół, potrafiący wydostać się z każdych tarapatów. Książkę czyta się bardzo przyjemnie, ponieważ autora cechuje niesamowicie lekkie pióro, a zabawne opisy jedynie potęgują przyjemność czytania i sprawiają, że chce się więcej. Mnóstwo śmiechu gwarantowane, a i poprawa nastroju w te jesienne wieczory. Książka idealna na szarą i smutną aurę za oknem. Z pewnością umili czas każdemu, kto lubi czytać o fantastycznych i mitycznych stworach oraz wielu przygodach nieustraszonych postaci, które często same pakują się w kłopoty. Ja czekam na więcej.

Jeszcze nie czytałam tej pozycji, widzę jednak całą masę super opinii. Bardzo mnie kusi, aby ją zamówić. Polecacie?