Głębia. Sam Berger i Molly Blom. Tom 3

"Prawda stała się czymś tymczasowym, przemijającym, co przez cały czas można przesuwać i zmieniać."

Arne Dahl sprawia, że naprawdę nie jesteśmy w stanie przewidzieć, co będzie się działo na kolejnych stronach książki. Posiada niezwykły dar przyciągania uwagi czytelnika, czaruje rewelacyjnie zaplecioną intrygą, mami atrakcyjnym klimatem, sprawia, że świat przedstawiony staje się na kilka godzin jedyną strefą, w której pozostaje odbiorca.

Przyjemnie wciągamy się w barwnie odmalowane mroczne klimaty, fantastycznie zaskakujące obrotem spraw. Czarne wybrzmiewa bielą, zaś biel naznacza czerń. Dahl do końca trzyma w niepewności i niedopowiedzeniach, pozostawia odbiorcy sporo swobody w interpretacji, ale też sprawia, że ciemne zakątki wydają się intensywnie pozbawiane światła. Wszystkie wątki trzymają wysoki poziom, zarówno od strony logicznej, jak i budowania suspensu. W pewnym momencie do głosu dochodzi przekonanie, że kluczowa postać serii uwikłana jest w zatrważające tajemnice, świadczące o tym, że nikt nie jest niepodatny na wpływ zła. Autor zgrabnie zapędza czytelnika w kozi róg, zmusza do częstego obalania wysuwanych fałszywych przypuszczeń i błędnie formułowanych domysłów.

Powieść kryminalna, z dużym ładunkiem sensacji, rozgrywa się na wielu płaszczyznach, zmierza do ostatecznych rozstrzygnięć w osobliwych okolicznościach. Bardzo przekonuje i wciąga. Pogoń za prawdą i faktami przyjmuje postać zajmującej i frapującej gry, niejednoznacznej zabawy w dopasowywanie obrazów wyobraźni pisarza i odbiorcy, skomplikowanej układanki wystawiającej na próbę zdolności kojarzenia wskazówek. Trzecia odsłona serii rewelacyjnie komponuje się z poprzednimi ("Pustkowia" i "Bezdroża"), perfekcyjnie dociera do wspólnych punktów, wzmacnia wydźwięk przesłań. Pochłanianie tak angażujących przygód to wielka przyjemność i satysfakcja. Zdecydowanie warto uwzględnić w planach, tym bardziej, jak ktoś lubi buszować po głęboko mrocznych kryminałach, nietuzinkowych i oryginalnych, ekscytujących i zaskakujących.

Szwecji zagraża najstraszniejszy atak terrorystyczny, trójka ludzi musi mu zapobiec pod ogromną presją czasu. Sam, Molly i Deer tylko pozornie działają w jednej misji, przerażające zdarzenia sugerują, że nie należą do tej samej drużyny. W bezpardonowej rozgrywce z siłami zła uaktywnia się jeszcze ktoś inny, obdarzony ogromnymi możliwościami, kto nie cofa się przed niczym w dążeniu do realizacji własnych celów. Przygody, porwania, kradzieże, zabójstwa i spiski, nie ma im końca. Nie wiadomo komu ufać, gdyż zapętlenie kłamstw dokonuje się na kilku poziomach, a manipulacja to powszednia metoda działania. Tu nic nie jest takie, jakim wydaje się być.

B[Adres usunięty]

„Głębia” to trzecia książka z parą detektywów Samem Bergeren i Molly Blom. Dwie wcześniejsze przypadły mi do gustu. Tak samo było i tym razem. Arne Dahl napisał kryminał, który skupia naszą uwagę już na samym wstępie. I tak pozostaje do końca tej historii. Sam podejrzewany jest o zabójstwo, którego nie popełnił. Do morderstwa doszło z jego starej, służbowej broni. Na domiar złego nie może liczyć na wsparcie swojej partnerki, gdyż Molly Blom jest w śpiączce. Z jednej strony zmuszony jest ukrywać się, z drugiej zaś poproszony został o pomoc w odnalezieniu Aiszy Pachachi. Kobieta została uprowadzona przez Carstena, byłego agenta tajnych służb. Porwanie to ma być kartą przetargową, dzięki której Carsten chce dotrzeć do ojca Aiszy, który zamierza udaremnić przeprowadzenie zamachu terrorystycznego. Szwecja staje w obliczu największego zagrożenia w historii kraju. Czy dojdzie do rozlewu krwi i paniki wśród mieszkańców? Czy jednak w porę uda się służbom zapewnić bezpieczeństwo? Jedno jest pewne, czeka nas ostra jazda bez trzymanki. A jeśli za sterami stoi Arne Dahl, to możemy być pewni, iż jazda nie obejdzie się bez iskier. Iskier, które rozbłysną w naszych emocjach, doprowadzając je do wrzenia. Ta książka to gotowy materiał na kinowy hit. Arne Dahl ponownie potwierdził, iż skandynawscy twórcy kryminałów, thrillerów mają szczególny dar do zaskarbiania sobie sympatii wielu miłośników gatunku. Możliwe, że niepowtarzalność ta jest zasługą skandynawskiego powietrza, które daje temu gatunkowi powiew innowacyjności, charakterystycznego klimatu, którego próżno szukać u twórców z innych krajów. I nie zamierzam odejmować pisarzom innej narodowości, lecz należy przyznać, że kryminały pochodzące z Półwyspu Skandynawskiego mają tę moc. A Arne Dahl ma jej ogromne pokłady. „Głębia” jest tego doskonałym dowodem. Wszystko jest tu przemyślane, fabuła zgrana, nie ma tu bezproduktywnego lania wody. To, co najważniejsze, po przeczytaniu tej książki poczujemy dreszcze niczym zlani zimną wodą. Tempo akcji doprowadzi Was do granic ekstremalnych przeżyć, a towarzyszące Wam napięcie, trwać będzie przy każdym szeleście kartki. Z niecierpliwością czekam na kolejną część z Bergerem i Blom. Za egzemplarz książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Czarna Owca [Adres usunięty]

„Głębia” jest bardzo dobrze skonstruowana pod względem akcji i napięcia. Czytelnik od początku orientuje się gdzie, jest zagrożenie, od której strony nadciąga i jakie może przynieść konsekwencje. Zagadką pozostaje jak? Gdzie? Kiedy? Nad tym musi pracować Sam Berger, a zadanie jest o tyle trudne, że oskarżony o morderstwo jest najbardziej poszukiwanym przez Säpo człowiekiem. Czy zamkniętemu na małej wyspie i pozbawionemu wsparcia zespołu fachowców, Bergerowi uda się zapobiec zamachowi terrorystycznemu? I jaką rolę w całej operacji odegra Molly? Jego była dziewczyna pogrążona w śpiączce...

Jedyny problem, jaki miałam z tą książką taki, że nie znam poprzedniej części. Nawiązań do „Bezdroży” jest dużo i nie są do końca jasne, a niestety dość istotne, co powodowało, że opornie szło mi wyczucie się w bieżącą akcję. Ciężko się skupić, kiedy myśli błądzą, próbując dopasować strzępki informacji o tym, co było, by mieć pełen obraz. W końcu przeszłość stała się mniej istotna i wtedy powieść kompletnie mnie wciągnęła.

„Głębia” zawiera wszystko to, czego po kryminale oczekuję — dobrze poprowadzonego głównego wątku, tak by nie odkryć za dużo i utrzymać ciągle napięcie, przebiegłego i inteligentnego przestępcy, śledczych, którzy się wzajemnie uzupełniają oraz pełnego akcji finału. Mimo początkowego chaosu powieść czyta się dobrze, choć gdybym znała „Bezdroża”, byłoby dużo lepiej, dlatego nie popełniajcie tego błędu i czytajcie w kolejności. Warto!