Girls Like Girls

Ta książka to dosłownie rollercoaster emocji. Nie wiem tylko czy w pozytywnym czy negatywnym sensie.🙈

Na samym początku rzuciły mi się w oczy trigger warningi przy pierwszym rozdziale: moim zdaniem na plus (a książka momentami była naprawdę bolesna). Niestety również rzuca się w oczy dziwaczny styl pisania (przynajmniej na początku, bo później się przyzwyczaiłam). Możliwe, że jest coś nie tak z tłumaczeniem, ale nie potrafię powiedzieć co. Zauważyłam też kilka powtórzeń – możliwe, że są tu problemy z redakcją, ale nie jestem na tyle doedukowana w tym temacie, żeby mieć zastrzeżenia.

Niestety widać to, że jest to książka pisana przez osobę sławną w innej dziedzinie, zabrakło tutaj warsztatu, a akcja jest bardzo niewyważona, przyspieszona i nienaturalna. Możliwe, że z tego powodu zamiast budować background i napięcie, przeszła od razu do „clue” całej książki i pominęła całą fazę początkową, poznawania się i budowania relacji. Przez to jest to dość przerysowane, ale im dalej tym lepiej, szybko się wciągnęłam.

Zwróciłam uwagę na ciekawe przerywniki w postaci wiadomości czy wpisów na blogu, ale ponownie wygląda to trochę na budowanie na siłę objętości książki.

Co do postaci w książce – uważam, że zachowują się bardzo nienaturalnie i dziwacznie. Możliwe, że to dlatego, że ich życie wygląda całkowicie inaczej niż moje i nie mam już 16 lat tylko 22 i inaczej patrzę na różne sprawy. Główna bohaterka zachowuje się momentami jak rozwydrzona pięciolatka. Ma spore problemy i zawirowania w życiu, a ani nie chodzi do psychologa, ani nie bierze leków (jej matka popełniła samobójstwo, bo nie radziła sobie z życiem. Inna osoba w książce otwarcie przyznała, że choruje na depresję. A nikt nie pomyślał, żeby zadbać o zdrowie psychiczne głównej bohaterki – a szczególnie ona sama). Traktuje każdego jak swojego wroga, nie potrafi racjonalnie patrzeć na świat i oceniać sytuacji (na przykład jedzie 30km za miasto z dziewczyną poznaną dwie minuty wcześniej, żeby się zjarać).

anastasia

Julka Kośniewska

Nie wiem czy przekonają mnie tłumaczenia, że tak jest w Ameryce albo, że tak jest gdy ma się 16 lat, bo może zapomniałam już jak to jest mając tyle lat, ale bez przesady...

Mam wrażenie, że wpadałam trochę w błędne koło. W pewnym momencie zachowania bohaterów (wszystkich oprócz Curtisa) zaczęły mnie tak irytować, być tak głupie i od czapy, że zaczęłam widzieć już tylko to, przeoczając wszystkie pozytywne rzeczy.

Końcówka zdecydowanie jest najlepszą częścią tej książki (oprócz ostatnich 9 stron. Bo to co się tam dzieje to czysta abstrakcja i rozwiązanie całej akcji książki w jednym momencie). Jestem trochę zawiedziona i zła, bo oczekiwałam czegoś więcej.

Dobrze się bawiłam i wciągnęłam się w historię, ale z przykrością muszę stwierdzić, że jest to zdecydowanie średnia książka.

Dodam, że słuchałam piosenki „Girls like girls” wiele lat temu i znałam tło historii, dlatego też miałam nadzieję, że książka może być równie dobra i ciekawa. Jednak muszę oddać jej to, że niektóre sceny z piosenki są bardzo dobrze odwzorowane (ze szczegółami) tak samo jak okładka książki, ale to niestety nie ratuje powieści w moich oczach.

Myślę, że 5/10 to na ten moment sprawiedliwa ocena, bo dawno nie czytałam książki, która wywołała we mnie tak bardzo mieszane uczucia.

Zacznę od tego, że jestem zakochana w wydaniu tej książki 😻 Pośród tekstu możemy znaleźć sporo uroczych obrazków, smsów, jest umieszczony blog bohatetki.

Jest to przyjemna i wartościowa młodzieżówka. Porusza ważne i trudne tematy, takie jak strata rodzica, miłość homoseksualna, poczucie osamotnienia, odrzucenia, poszukiwanie własnej tożsamości.

Relacje pomiędzy głównymi bohaterkami nie należały do najprostszych, a akcja bardzo szybko się rozwinęła. Coley od razu zakochała się w Sonyi, bohaterki okazywały swoje uczucia, a potem udawały, że nic się nie stało i się krzywdziły. Irytowały mnie momentami.

Wątek relacji Coley z ojcem został według mnie świetnie poprowadzony. Rodzina nie miała ze sobą kontaktu od 14 lat i na początku mocno to widać. Ich relacje nie były przyjemne, Coley była zła na ojca, a on nie umiał do niej dotrzeć. Lecz w miarę rozwoju akcji, ich relacje się zmieniały, odbudowywali swoje zaufanie. Ze wzruszeniem obserwowałam ten proces.

W książce występuje sporo bohaterów, każdy z innym charakterem. Podobała mi się ta różnorodność, niektórzy przypadli mi do gustu, a inni mnie irytowali. Bardzo współczuję Coley, ponieważ w młodym wieku przeżyła tak wiele i musiała się zmierzyć z trudnymi wyzwaniami. Podziwiam ją za to, że udźwignęła ten ciężar. Niezbyt przywiązałam się do bohaterów i nie było żal mi ich opuszczać.

Było kilka niespodziewanych zwrotów akcji. Końcówka totalnie mi się nie spodobała, została według mnie za mało opisana, wszystko wydarzyło się zbyt szybko i nienaturalnie.

Nie za bardzo wiedziałam, czego mam się spodziewać po powieści inspirowanej piosenką, do tego po debiucie znanej aktorki i piosenkarki. Nie mam dobrych doświadczeń z publikacjami napisanymi przez znane z czegoś innego niż kariera pisarska osobistości, tj. influencerów, aktorów/aktorki. Ale ta książka bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Bo od pierwszych stron widać, jak bardzo dojrzale jest napisana, jak dogłębnie przemyślana, a przy tym przystępnie podana. Okazała się interesującą, wielowątkową opowieścią, która trafia głęboko i skłania do refleksji. Takich właśnie młodzieżówek, wartościowych, mądrych i zajmujących nam potrzeba.

Czasem żałuję, że nadal nie mam nastu lat, bo kiedy miałam, takich książek nie było. Mimo pozornie lekkiej opowieści, którą przenika romantyczna atmosfera zauroczenia od pierwszego wejrzenia, a także pierwszej miłości i związanych z tym typowych problemów wieku nastoletniego oraz mimo wakacyjnego klimatu, powieść nie jest lekka ani banalna. Opowiada o poszukiwaniu własnej tożsamości, o potrzebie akceptacji i bycia zrozumianym, o radzeniu sobie ze stratą, o pogodzeniu się z nieuchronnością pewnych spraw i ze zmianami w życiu, wreszcie o umiejętności wybaczania i otwierania się na miłość, która często przychodzi wtedy, gdy najmniej się jej spodziewamy.

Siłą tej książki są emocje. I to przeróżne. Nie tylko te piękne, wynikające z rodzącego się uczucia między Coley a Sonyą, ale też te wynikające ze strachu przed odrzuceniem, z niepewności z powodu przykrych wcześniejszych doświadczeń, ale też te związane z trudnymi relacjami z rodzicem. Relacja Coley z ojcem, do którego po stracie ukochanej mamy musi się przenieść, a którego prawie w ogóle nie zna, jest napięta, przepełniona bolesnymi emocjami. Bardzo ciekawy jest to wątek, świetnie napisany. Jednak to relacja romantyczna wysuwa się w powieści na pierwszy plan i najmocniej przykuwa uwagę. To, w jaki sposób osoba autorska przedstawiła wszystko to, co dzieje się między bohaterkami zasługuje na największe brawa. Kiyoko przepięknie pisze o uczuciach, w bardzo realistyczny, przekonujący i zachwycający sposób. Bardzo poruszający jest to wątek, tym bardziej, że od samego początku nic między bohaterkami nie jest oczywiste. Jeśli jeszcze pamiętacie, jak to jest zakochać się po raz pierwszy, jak wiele jest w tym uczuciu niepewności, strachu i wszystkich możliwych emocji, wiecie, o czym mówię. Taki rodzaj uczucia odnajdziecie w tej powieści.

Żeby nie było tak słodko, od razu zaznaczę, że chociaż powieść jest niezwykle emocjonalna, piękna, dająca nadzieję, nie jest wolna od wad. Czym jestem totalnie oczarowana pisałam powyżej, są jednak rzeczy, które mniej mi się podobały, a które pokazują, że mimo oczywistej wartości tej opowieści, Kiyoko dopiero debiutuje. Niektóre sytuacje bywały żenujące, bohaterowie potrafili irytować. Nie spodobało mi się przedstawienie amerykańskiej młodzieży jako tej, która ciągle imprezuje, pali, pije. Momentami była też ta historia dość przewidywalna, ale mimo to nie straciłam zainteresowania nią do samego końca. Moim zdaniem jej zalety zdecydowanie przeważają nad wadami, to raz, a dwa, cały czas miałam z tyłu głowy podczas lektury, że jest to debiut i jestem pewna, że osoba autorska jeszcze się wyrobi. Najważniejsze ma, intuicję, umiejętność przelewania uczuć na papier i zdolność do odmalowania unikalnego emocjonalnego pejzażu. Mnie się podobało i polecam 💚

Zdradzić Ci sekret? Porozmawiajmy.

[Współpraca reklamowa z @wydawnictwo_time4ya]

Coley poznajemy w trudnym momencie życia. Przeprowadza się do małego miasteczka do ojca, którego kojarzy tylko z fotografii. Nikogo nie zna, czuje się zagubiona i odtrącona. Jej postawa jest buntownicza, ale czy można się dziwić? Tata, który jeszcze nie wie, jak być tatą, wydarzenia, które są zbyt trudne dla siedemnastolatki.

Mimo lekkości, z jaką autorka pisze i niewielkiej objętości nie jest to prosta historia. Bagaż doświadczeń, nowe otoczenie i próby znalezienia szczęścia stanowią niełatwą drogę. Poruszonych zostało wiele ważnych tematów: radzenie sobie ze stratą, odnajdywanie się w nowym życiu, próby zrozumienia decyzji dorosłych, depresja, akceptacja siebie.

Coley była zauroczona Sonyą już od pierwszego, dość niefortunnego spotkania. Podobało mi się, że poznajemy perspektywę obu dziewczyn - główną linię prowadzoną przez Coley i prywatne wpisy internetowe Sonyi. Ponadto relacja to takie hate/love, ale związane ze strachem przed swoją tożsamością i pragnieniami.

Relacja Coley z tatą była trudna. Jego nieobecność w życiu dziewczyny sprawiła, że zaufanie trzeba było budować od nowa. I to był jeden z piękniejszych wątków w tej książce.

„To, że umiesz się o siebie zatroszczyć, nie znaczy, że musisz to robić.”

Tak sobie myślę, że młodsza ja byłaby zachwycona tą książką. 🥺💚