Gdzie jesteś, piękny świecie

Problemy na każdym kroku. Życie, które tak szybko traci swoje barwy. Przyjaciele, którzy nie istnieją. Miłość, która nie chce przyjść.

A w samym środku oni, nie wiedzący, co mają ze sobą zrobić. Ci, którzy przeszli tak wiele. Ci, którzy nie widzą dla siebie przyszłości.

"Gdzie jesteś, piękny świecie"

– Udało mi się!

– Cieszę się! Ale czekaj... Co Ci się udało?

– Książka! Idzie do mnie książka z wydawnictwa. Jestem taka szczęśliwa! I to nie jest zwykła książka. To nowa powieść autorki moich ukochanych "Normalnych ludzi". Jestem pewna, że mi się spodoba. Nawet jeśli fabuła będzie gorsza, nie zawiodę się. Bo przecież Rooney tak pięknie pisze!

Miałam rację.

Nie zawiodłam się.

Wiem, że nie każdy polubi tych bohaterów. Niektórym będzie przeszkadzała naiwność Alice, inni nie otrząsną się po szoku wywołanym bezpośredniością Felixa. Dziecinność zachowania Eileen może zirytować, a idealność Simona doprowadzić do szału.

Ja też nie mogłabym się z nimi przyjaźnić. Ale jako bohaterów, pokochałam. Pokochałam prawie tak samo jak Marianne i Connella z "Normalnych ludzi". Z ich nienormalną normalnością. Ze zwykłym życiem, jakiego nikt nie chciałby mieć.

Specyficzna. Kontrowersyjna. Wywołująca tak wiele negatywnych emocji.

A jednak tak bardzo do mnie trafiająca. Z całym swoim smutkiem, z całą złością, irytacją i niezrozumieniem. Czułam się bezpieczna w tym niebezpiecznym świecie. Czułam się spokojna, chociaż powinnam krzyczeć ze zdenerwowania. Czułam się jak w domu.

Chociaż ich dom nie był takim, o jakim marzę.

Moja. To po prostu tak moja historia.

Twórczość Rooney posiada specyficzną wrażliwość, która trafi do ciebie od pierwszej strony albo totalnie odrzuci. Po moim udanym doświadczeniu z ,,Normalnymi ludźmi” podchodziłam do tej pozycji z dużą dozą zaufania co do tego, że pióro Rooney znowu rozbudzi we mnie odpowiednie struny. Niestety w moim mniemaniu ta powieść jest co najwyżej poprawna.

Historię zgłębiamy z perspektywy dwóch przyjaciółek, a co jakiś czas dostajemy również rozdziały w formie e-mail’i, które wymieniają między sobą. Te przerywniki były dosyć ciekawe, bo kierowały moje postrzeganie świata na inne tory, ale to tyle. Przemyślenia głównych bohaterek w tych wiadomościach w ogóle nie mają odzwierciedlenia w głównej historii, a jedynie pokazują, że znowu mamy do czynienia z inteligentnymi bohaterami, których lubi tworzyć Rooney.

To, co na szczęście mnie nie zawiodło, to sposób w jaki została przedstawiona komunikacja aktualnego młodego pokolenia. To prawda, że w dzisiejszych czasach straciliśmy zdolność szczerego wyrażania swoich myśli przez ciągłe poczucie, że inni nas oceniają. Ciężko jest nam mówić otwarcie o swoich uczuciach wystarczająco wcześnie, zanim te wszystkie emocje w nas się nie zagotują i wystrzelą potokiem słów, których wcale nie chcieliśmy powiedzieć.

Chociaż otrzymaliśmy perspektywy dwóch kobiet w zupełnie innych sytuacjach życiowych, to najbardziej satysfakcjonowała mnie historia Alice. Rooney faktycznie przedstawiła nam tę bohaterkę jako osobę, która faktycznie żyje i ma problemy o różnym charakterze począwszy od problemów zdrowotnych, przez rozterki miłosne po zmaganie się z dorosłymi problemami. Jej relacja z Felix’em jest nieoczywista i podszyta wątpliwościami tak, że chcemy się dowiedzieć co będzie dalej.

Natomiast postać Eileen sprowadza się do tego, że boi się wejść w poważny związek z Simon’em, bo nie chce zniszczyć ich wieloletniej przyjaźni. Jej utrudnione relacje z rodzicami miały potencjał, a ostatecznie po prostu są. Często jest podkreślane, że sytuacja ekonomiczna Eileen jest trudna ze względu na jej niską pensję i wysoki czynsz za pokój w mieszkaniu, które dzieli z innymi lokatorami. Zamiast lepiej rozwinąć ten problem, aby na koniec pozostawić nas z głębszymi przemyślenia jak trudno jest się wyrwać ze statusu ekonomicznego, w jakim się urodziliśmy, otrzymujemy na końcu magiczne rozwiązanie problemu bohaterki. Ostatecznie miałam wrażenie, jakbym czytała opowieść o nastolatce, której jedynymi zmartwieniami są problemy miłosne.

Spotkanie z ,,Gdzie jesteś, piękny świecie” było dla mnie udane w połowie i to głównie przez perspektywę Alice. Historia Eileen była ciekawym pomysłem i miała potencjał na bycie fascynującą wizualizacją osoby w trudnym położeniu ekonomicznym, która dodatkowo gubi się w tak prostych decyzjach dotyczących jej przyszłości. Obawiam się, że Sally Rooney nie zdoła powtórzyć sukcesu ,,Normalnych ludzi”.

Alice, Felix, Eileen i Simon - czwórka młodych, bez wiary w piękno tego świata.

Mam problem z oceną tej książki. Podobała mi się i nie podobała.

Podobała mi się, bo porusza ważne tematy. Pokazuje jak ważne są relacje międzyludzkie i jak bardzo w dzisiejszych czasach są one niepewne. Ile budzą lęku, niepewności, cierpienia po stracie. Jak mocno wszyscy próbujemy ukryć prawdziwe uczucia i jak bardzo komplikujemy to, co powinno (jest) być proste.

Podobała mi się, bo autorka nie koncentruje się na akcji. Można powiedzieć, że po prostu zaprasza nas do życia czworga ludzi i pozawala nam ich podglądać. Tu nie ma początku ani końca, tu jest po prostu życie.

Nie podobała mi się, bo niektóre problemy, choćby te w mailach Alice i Eileen, były ZA BARDZO. Zbyt filozoficzne, przerysowane, trochę męczące.

Nie podobała mi się, bo poczułam się jak boomer po lekturze tej książki. Może nim po prostu jestem?

Polecam przeczytać. Czasem warto zmierzyć się z czymś niewygodnym, żeby lepiej poznać siebie, a ta książka to umożliwia.

Czwórka bohaterów wpada w wir seksu, przyjaźni, związków oraz trudności świata, które tylko na nich czyhają. Brzmi jak zwykła codzienność wielu z nas... Książkę przeczytałam bardzo szybko, nic dziwnego - nie mogłam się z nią rozstać. To dzieło sztuki! uwielbiam pozycje tej autorki, doskonała lektura do pociągu czy na wieczorny odpoczynek przy lampce wina. Szczerze polecam !

"𝑷𝒐𝒘𝒕𝒂𝒓𝒛𝒂𝒎 𝒔𝒐𝒃𝒊𝒆, 𝒛𝒆 𝒄𝒉𝒄𝒆 𝒔𝒛𝒄𝒛𝒆𝒔𝒍𝒊𝒘𝒆𝒈𝒐 𝒛𝒚𝒄𝒊𝒂 𝒊 𝒛𝒆 𝒐𝒌𝒐𝒍𝒊𝒄𝒛𝒏𝒐𝒔𝒄𝒊 𝒑𝒓𝒐𝒘𝒂𝒅𝒛𝒂𝒄𝒆 𝒅𝒐 𝒔𝒛𝒄𝒛𝒆𝒔𝒄𝒊𝒂 𝒋𝒆𝒔𝒛𝒄𝒛𝒆 𝒔𝒊𝒆 𝒏𝒊𝒆 𝒛𝒎𝒂𝒕𝒆𝒓𝒊𝒂𝒍𝒊𝒛𝒐𝒘𝒂𝒍𝒚"

Cztery postaci. Cztery kompletnie inne charaktery. I miliony życiowych rozterek, skrywanych problemów, kumulujących się emocji - co się wydarzy, gdy stopniowo zaczną wypływać na wierzch?

O Sally przez ostatnie lata było naprawdę głośno - jej nazwisko odbijało się szerokim echem wśród nowego pokolenia. I chociaż nie jest to gatunek, po który sięgam na co dzień, a oswojenie się ze stylem autorki zajęło mi kilka chwil, to z pewnością w przyszłości wrócę do jej twórczości. Szczerze mówiąc już dawno żadna lektura nie wpłynęła na mnie tak... kojąco?

Bohaterowie wykreowani przez Rooney to postaci z krwi i kości. Tacy, których niekoniecznie darzymy większą (bądź jakąkolwiek) sympatią i których poczynań momentami zwyczajnie nie rozumiemy. Bywają egoistyczni, kompletnie zagubieni, chwilami z premedytacją okrutni. I przede wszystkim piekielnie ludzcy, autentyczni w swoich wadach. Główną rolę w stworzonej przez Sally powieści grają nie tyle co same postaci, ale międzyludzkie relacje. Autorka ukazuje ich nieustanną walkę o odnalezienie celu w życiu, miłości, przyjaźni, własnego miejsca na ziemi. Odnalezienia samych siebie.

Rooney podobno się kocha lub nienawidzi. Cóż, do miłości może mi daleko, ale bezsprzecznie jej pióro ma w sobie coś niepowtarzalnego, wręcz magnetyzującego. Jeżeli tak jak ja nie mieliście jeszcze styczności z jej dziełami, "Gdzie jesteś, piękny świecie" może okazać się trafnym początkowym wyborem - polegam!