Gdybym cię nie spotkała. Bądź przy mnie zawsze. Tom 8

Uwielbiam...

...serię 'z domkami' Agaty Przybyłek, w której w większości tomy są oddzielnymi historiami i można czytać je niekoniecznie w kolejności wydawania. Ja sięgnęłam właśnie po tom ósmy, który zresztą przewrotnie do pory roku, przeniósł mnie do listopada i grudnia. Ale zupełnie mi to nie przeszkadzało, bowiem uczucia czy wartości przez cały rok powinny pozostawać niezmienne.

Zapraszam Was do pewnego mazowieckiego miasteczka, w którym mieszka i pracuje Sara. Kobieta ma dopiero dwadzieścia osiem lat a już potężny bagaż doświadczeń. Po traumatycznych doświadczeniach, została sama, z pustką, żalem i bólem. Na pocieszenie dostała psa, który umila jej popołudnia i wyciąga na spacery, żeby właścicielka nie oddawała się całkowicie pracy, tak mocno ją kocha. Pracuje w Gminnym Ośrodku Kultury, gdzie prowadzi zajęcia dla najmłodszych. Terapia zmieniła jej sposób myślenia i już jest w stanie to robić.

Sara - od jednej z matek swoich podopiecznych - dowiaduje się, że Zuzia, dziewczynka, która kiedyś przychodziła na jej zajęcia, jest poważnie chora i potrzebuje kilku milionów na leczenie za granicą. Postanawia wesprzeć rodzinę organizując licytację. Tak poznaje Daniela - lokalnego sportowca, który w trakcie kariery w stolicy nabawił się poważnej kontuzji i przyjechał odpocząć u rodziny. Nie jest pewien czy wróci do sportu i totalnie złości go fakt, gdy jest do tego mocno namawiany.

Zaczyna ich łączyć coś więcej niż pomoc chorej dziewczynce... Czy kobieta po przejściach i mężczyzna na życiowym rozdrożu będą potrafili się porozumieć? Czy mają szansę na odnalezienie nowego celu w życiu?

Koniecznie sięgnijcie po powieść Agaty Przybyłek. A jeśli przed lekturą nie czytaliście opisu (lepiej tego nie robić), to spodoba Wam się - tak jak i mnie - wątek drugiej bohaterki tej książki - Chany. Jej historia przenosi nas w czasie do II wojny światowej i relacji Niemców z Żydami. Chana nie bacząc na ryzyko prowadziła ochronkę dla dzieci i ratowała je przed pacyfikacją. Jako dyrektorka odpowiadała za te dzieci, musiała zapewniać im żywność, cerować skarpety, pocieszać i łagodzić konflikty.

Co łączyło Chanę z Sarą? Tak jak pisałam powyżej - nie czytajcie opisu - będziecie musieli cierpliwie poczekać na odpowiedź, ale będzie tym fajniej ją poznać.

Bardzo poruszyło mnie życie Chany, nawet bardziej niż Sary, choć też lekko nie miała.

Wybory, decyzje i mocne nerwy w rozmowach z Niemcami. Finału tego wątku zupełnie się nie spodziewałam. W przypadku Sary, domyślić było się łatwiej.

Podsumowując - "Gdybym cię nie spotkała" to przepiękna powieść, która wielokrotnie porusza, wywołuje ogrom przeżyć i nie pozwala o sobie zapomnieć. Część dotycząca Sary, choć niesie ze sobą dziecięcą chorobę, płynącą wartkim strumieniem pomoc, traumę bohaterki oraz zakręt życiowy bohatera i tak oceniam na lżejszą emocjonalnie niż tę o walce o życie Chany.

W tej powieści znajdziecie przeczucia, ważne wybory, konfrontację z przeszłością, kompleksy, ogrom miłości, wsparcia, nadziei i przebaczenia. Jest też dyskryminacja rasowa, służba innym, narażanie życia, rozstania, ból, żal i rozdroża. Gorąco polecam!

Zaczynając książkę miałam pewnego rodzaju pewność, że będzie to dobra pozycja. I nie, nie czytałam wielu recenzji... Po prostu seria z domkami już dawno skradła mi serce i uwielbiam te książki. Sięgam po nie w ciemno i jak tylko mam czas nadrabiam zaległe "domki"..

Ok, ale wrócę do książki #gdybymcięniespotkała. Zacznę od tego, iż pochłonęłam ją w dwa dni, miałam inne plany, ale ta pozycja tak mnie wolała, iż musiałam poznać historię dwóch wyjątkowych kobiet. Zatem plany zmieniłam i po raz kolejny byłam oczarowana.

Historia jakich wiele, ale lubię to w domkach, iż często autorka porusza dwie różne historie. Tym razem było nie inaczej. Poznajemy Chane, która żyła podczas wojny i jej losy oraz współczesną Sarę. Obie bohaterki mnie ujęły. Łączy ich jedno miejsce...

Jednak czytając całą historię skupiałam się na bohaterkach i zastanawiałam się jak postąpią. Nie zwracałam uwagi na opisy zawarte w pozycji, choć były one dobre. Nie wiem, czy wszystko było poprawnie, tak jak Być powinno. Nie powiem, czy było coś nierealne, bo ja na to nie zwracałam uwagi.

Przeniosłam się w świat bohaterów i razem z nimi przeżywałam ich rozterki, wątpliwości. Trzymałam kciuki za Sarę, by podjęła właściwą decyzję. Denerwowałam się na rodzinę Daniela. I cały czas zastanawiałam się czy podjęłabym taką samą decyzję jak Chana.

Historia zaczyna się w listopadzie, by powoli przejść do Świąt i dalszych dni. Nie ma tu przesłodzonych Świąt. Większość książki to jednak historia rodzącej się miłości pomiędzy bohaterami oraz trudne decyzje, które podjąć musi Chana.

Polecam, historia bardzo dobra do czytania przez cały rok.

Bardzo rzadko czytam książki świąteczne. Ale postanowiłam dać im szanse, tak samo jak dałam szanse antologiom. Te drugie jednak mnie do siebie nie przekonały. A jak jest z książkami świątecznymi? Znacie jakieś godne polecenia?

Z twórczością Agaty Przybyłek nie miałam wcześniej styczności, choć zdarzało mi się mieć na półce jej książki, ale nigdy nie mogłam się za nie zabrać. „Gdybym cię nie spotkała” to już ósma część serii z domkami – więc sami widzicie ;) nawet o tym nie wiedziałam i zabrałam się do tego od złej strony :P jednakże aby poznać historię w niej zawartą nie trzeba znać pozostałych siedmiu, więc bez obaw.

W książce poznajemy historię z dwóch perspektyw czasowych – przeszłości i teraźniejszości, przy czym obie są bardzo różne, ale na koniec okazuję się, że jednak mają ze sobą sporo wspólnego. W czasach teraźniejszych poznajemy Sarę, nauczycielkę, która prowadzi warsztaty teatralne dla dzieci. Jest z nimi bardzo zżyta, dlatego w momencie gdy dowiaduję się, że jedno z nich jest ciężko chore i potrzebuję specjalistycznej opieki, co wiąże się z ogromną ilością pieniędzy, postanawia zorganizować licytację. I dzięki niej poznaję Daniela, sportowca, który po poważnej kontuzji, postanowił spędzić czas z rodzinnym miasteczku. Z drugiej strony mamy historię Chany z czasów wojennych, która poświęca praktycznie każdą chwile swojego życia na ochronię dzieci i zapewnieniu im normalnego życia. Ale czy jej się to uda?

Mnie osobiście, bardziej do gustu przypadła historia Chany, była naprawdę poruszająca, prawdziwa i łapiąca za serce. Pokazuję ona do jakich poświęceń jest zdolna kobieta, jeśli chodzi o dobro dzieci – już nawet nie tylko swoich. Pomimo sprzeciwów i protestów najbliższych, ona wybrała to co była dla niej ważniejsze, przez co naprawdę, jak dla mnie, była bohaterką. Z kolei Sara i Daniel…no cóż, ta część książki to dla mnie już całkowite cukierki ;) pomimo tego, że kobieta organizuję licytację – co jest fajne, tak cała ich relacja była dla mnie za słodka. Do tego może trochę przekolorowana, ale ja do ogromnych romantyczek nie należę, więc może akurat to normalne? :P jeśli chodzi o klimat świąteczny, to niestety żadnego nie odczułam … ale książka przyjemna, choć momentami za słodka. Oczywiście, jeśli lubicie serie z domkami, to pewnie i ta wam się spodoba :)

Dwie historie, jedna współczesna, a druga z czasów wojennych. W tej pierwszej poznajemy Sarę Szymańską. Niespełna trzydziestoletnią kobietę po rozwodzie. Pracuje z dziećmi w lokalnym domu kultury. Przypadkowo dowiaduje się o ciężkiej chorobie jednej ze swoich byłych podopiecznych i postanawia zorganizować mikołajkową zbiórkę na leczenie dziewczynki. Pomoże jej pewien młody, całkiem przystojny darczyńca.

Druga historia opowiada losy Chany Blum, która prowadzi ochronkę dla sierot. Ciągle powiększająca się liczba dzieci zmusza ją do zmiany miejsca pobytu. Niestety nowe miejsce jest często nawiedzane przez Niemców. Zaczyna robić się coraz niebezpieczniej.

.

Muszę ocenić tę książkę dwutorowo bo mam trochę mieszane uczucia. Ogólnie podobała mi się, choć jak dla mnie to jeden ze słabszych domków.

Do sedna. Rozpatrując ją jako książkę zimowo świąteczną to wątek Chany jest zbyt ciężki i gryzie mi się z lekkim wręcz romantycznym wątkiem Sary, który jest bardzo przewidywalny i szablonowy. Ot taka miłość od pierwszego wejrzenia.

Rozumiem, że te historie łączy miejsce wydarzeń i ogólny temat empatii i pomocy, ale emocjonalnie te części leżą na dwóch odrębnych biegunach i książka jest przez to za bardzo podzielona. Przez te przeskoki nie mogłam się w pełni wczuć w dany klimat.

Z drugiej strony jeśli książka zostałaby wydana w innym momencie roku to opowieść wojenną czytałoby mi się świetnie. Od początku mnie zaintrygowała, a także wzruszyła. Za to wtedy historia Sary straciłaby na klimacie zbliżających się świąt.

Z mojego punktu widzenia najlepiej jakby te dwie historie były napisane osobno. Jedna jako lekka opowieść świąteczna, a druga już bardziej poważna i z głębszym przesłaniem.

Sara to kobieta o wielkim sercu. Kiedy dowiaduje się, że dziewczynka, która swojego czasu uczęszczała do niej na zajęcia zachorowała, a jej operacja kosztuje mnóstwo pieniędzy postanawia pomóc jak tylko może. Organizuje licytacje połączoną z akcją mikołajkową na której wystąpią jej podopieczni z warsztatów teatralnych. W tym czasie do miasteczka przyjeżdża Daniel Zabłocki, słynny lekkoatleta, który po rozmowie z Sarą zgadza się na oddanie kilku fantów dotyczących jego kariery na licytację. Zarówno Sara jak i Daniel zaczynają czuć się w swoim towarzystwie coraz lepiej.

Wraz z Chaną śledzimy losy ludzi w czasie wojny, gdzie Niemcy na każdym kroku mordowali Żydów. Kobieta założyła przytułek dla sierot, by opiekować się dziećmi bez rodziców, domu, błąkających się samotnie po ulicach. Jej narzeczony chce wyjechać i zabrać Chane ze sobą, jednak dla niej opieka nad tymi maluchami jest najważniejsza. W ośrodku dzieje się coraz gorzej, a Niemcy nie mają litości nawet dla dzieci. Nadeszły czasy, gdzie nawet tak dobra kobieta jak Chana, nie jest w stanie ochronić wszystkich przed najgorszym złem.

Mimo tego, że książka ma w sobie bardzo mało klimatu świątecznego to i tak moje serce zostało mocno ściśnięte. Książka przedstawiona jest oczami trójki bohaterów, z czego Sara i Daniel są w teraźniejszości, a wraz z Chaną przenosimy się do przeszłości. Co ich łączy? Otóż ośrodek kultury w którym pracuje Sara, w roku 1941 był właśnie owym domem dla sierot prowadzonym przez Chane. Bardzo poruszyła mnie ta historia. Tak naprawdę kobieta poświęciła życie dla tych dzieci. Zrezygnowała ze spokojnej przyszłości z narzeczonym, bo nie chciała zostawić maluchów na pastwę Niemców. Tak naprawdę oprócz niej i opiekunek nie miały nikogo. Co do Sary, była ona bardzo podobna do bohaterki z przeszłości. Posiadała równie wielkie serca jak i ona. Na wieść o chorobie małej Zuzi postanowiła stanąć na głowie, byle tylko pomóc w zebraniu jak największej ilości pieniędzy na jej leczenie. Oczywiście Daniel brał w tym duży udział.

Podsumowując, mimo niewielkiego klimatu świątecznego, który towarzyszy nam głównie na koniec powieści to była to najpiękniejsza książka z pakietu świątecznego wydawnictwa Czwarta Strona. Oczywiście w moim odczuciu.