Gate

Bardzo rzadko sięgam po książki, w których nic się nie dzieje, a za takie uważam te pozbawione wątków kryminalnych. Są one obecnie tak różnorodne, że w zupełności spełniają moje czytelnicze oczekiwania, można trafić zarówno na krwawe opisy zbrodni, jak i niezwykle głębokie rozważania o konsekwencjach wynikających z ich popełnienia, przyjrzeć się jej z perspektywy sprawcy, ofiary albo policjanta. Jednak kilka razy w roku "zmuszam" się do wyjścia poza strefę komfortu, bo tylko tak mogę się rozwijać.

Wiele lat temu, jeszcze jako nastolatka, próbowałam zmierzyć się z "Samotnością w sieci" Janusza Leona Wiśniewskiego i poległam po kilku stronach. Wtedy jeszcze nie kończyłam każdej rozpoczętej książki, więc zwyczajnie oddałam ją do biblioteki i zapomniałam o autorze. Jednak gdy zapoznałam się z opisem powieści "Gate", poczułam, że warto dać Wiśniewskiemu jeszcze jedną szansę. W końcu teraz jestem te kilka lat starsza i dojrzalsza. A jednak zaczęło się dokładnie tak samo, po jakiś dwudziestu stronach odłożyłam książkę i zabrałam się za inne, aż po jednej wyjątkowo mocnej lekturze uświadomiłam sobie, że potrzebuję chwili wytchnienia i "Gate" ponownie znalazła się w moich rękach. To najlepszy dowód na to, że na to jak odbieramy daną powieść, ogromny wpływ ma zarówno czas w jakim ją czytamy oraz to, co czytaliśmy wcześniej.

"Gate" mnie pochłonęła, sprowokowała do całej masy refleksji. O życiu, miłości, przemijaniu, niewykorzystanych okazjach. I o Rosji, innej niż ta, która dominuje w naszych myślach w tym roku. O Rosjanach wypędzonych z kraju, a mimo to noszących ojczyznę głęboko w swoim sercu. Autor nie mógł wiedzieć, pisząc tę powieść, że ukaże się ona w rzeczywistości, w której nikt nie chciał znaleźć. I że stworzeni przez niego bohaterowie przyniosą mi jakiś rodzaj ukojenia, wleją w moje serce nadzieję, że może być zupełnie inaczej, że gdzieś daleko nad Bajkałem Rosja może być piękna. I że jest różnica między narodem a jednostką, o czym tak łatwo jest teraz zapomnieć.

Potrzebowałam tej książki, tych emocji, które we mnie wywołała. Właśnie teraz, właśnie w momencie, gdy zaczęłam przewracać jej strony. To niesamowite, że za pomocą słów można otulić duszę. Nie pozostaje mi nic innego, jak zapoznać się z wcześniejszymi losami bohaterów "Gate".

"Gate" to opowieść, dzięki której zrozumiałam w pełni, czym jest literatura piękna. Polecam ją każdemu, choć nie na siłę. Tę powieść trzeba poczuć, sięgnąć po nią wtedy, gdy będzie się jej potrzebować, nawet o tym nie wiedząc.

Moje 8/10.

Połączył ich Hotel Grand w Sopocie, a los okrutnie rozdzielił. Jednak spotykają się ponownie na lotnisku. To właśnie w tym miejscu wyznają sobie wiele i będą musieli zdecydować czy żyć przeszłością czy jednak zacząć żyć na nowo. Jakiego wyboru dokonają bohaterowie? Czy odnajdą szczęście i spokój?

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autora, nie czytałam również pierwszego tomu tej serii, czyli powieści "Grand", jednak wcale mi to nie przeszkadzało, gdyż autor bardzo często nawiązywał do tego co wydarzyło się wcześniej w życiu bohaterów, a ja całkowicie skupiłam się na tym co tu i teraz. Fabuła jest ciekawa i wciągająca, napisana przyjemnym w odbiorze językiem, co sprawiło, że czytało mi się ją bardzo dobrze, chociaż w moim przypadku trwało to kilka dni, sama nie wiem dlaczego. Bohaterowie zostali świetnie wykreowani, a to z czym musieli się mierzyć spowodowało, że łatwo jest się czytelnikowi z nimi utożsamić. W tej historii zaznamy zarówno poczucia szczęścia, jak i bólu czy cierpienia, z tej powieści po prostu emocje wylewają się dosłownie na każdej stronie, w ja chłonęłam je całą sobą. "Gate" zmusza do chwilowego zatrzymania się, refleksji nad własnym życiem oraz wartościami jakimi się kierujemy. Jestem pewna, że jeszcze nie raz sięgnę po książkę autora. Moja ocena to 8/10.

Nie czytałam części pierwszej, aczkolwiek wcale mi to nie przeszkadzało. Zastanawia mnie tylko, czy śmierć córki bohatera nie nastąpiła w tomie pierwszym, ale wzięłam pod uwagę fakt, że odeszła i na takim myśleniu czytałam ją dalej.

Od razu rzuciło mi się w oczy, że książka niby jest miła, choć, kiedy bohater przytacza nam rozmowy z inną postacią, to często naśladuje jej sposób wypowiedzi, dlatego zdarzały się tutaj przekleństwa. Piszę o tym, gdyż niektóre książki w ogóle ich nie zawierają. W wielu kwestiach potrafi wypowiadać się z czułością, niemal wczuwając się w historię, która wtedy miała miejsce. Bardzo często wspomina swoją córeczkę i medalik, który mu po niej został. Chciałabym, aby każdy człowiek był tak kochany, jak ona:-)

Niby książka rozpoczyna się nieco smutno, jednak później następuje pewien zwrot. Nasza postać w ogóle nie spodziewa się, że takie emocje zawładną jego ciałem. Tym bardziej, że dla niego życie już się skończyło. Ból przepełnia jego serce, a dusza krwawi w rytmie uderzeń starego zegara. Bardzo chciałby cofnąć czas, jednak wie, że nie jest to możliwe. W pewnym momencie jego losy się zmieniają o czym obficie nas informuje. Niczego nie ukrywa, niemal w sposób babcinych opowieści opowiada o wszystkim po kolei. Nigdy nie zapomina też jaki był wtedy czas, w jakim miejscu co mu się przytrafiło i co z czym mu się kojarzy. Dosłownie jakbyśmy przeniknęli do jego świadomości i widzieli obrazy i sytuacje o których opowiada.

Powiedziałabym, że zamiast powieść, jest to bardziej opowieść, gdyż ilość dialogów jest jak jak letni deszczyk. Czasem się pojawiają, a czasem ich po prostu nie ma. Ma niesamowity styl, który potrafi nami zawładnąć. Były takie momenty w których wydawało się, iż nic już go nie spotka i nagle bum, działo się i to sporo. Za nic nie potrafiłam przewidzieć zachowania, czy też opowieści bohatera, gdyż niczego nam wcześniej nie zdradza. Każda sytuacja jest jakby sekret, którego nie wszystkim może zdradzić. Jest tu wielu bohaterów, którzy pojawiają się i znikają, jednak każdy z nich pozostawia po sobie to coś.

W 2014 roku premierę miała książka GRAND, jedna z najbardziej przeze mnie lubianych książek Wiśniewskiego. Po 8 latach, w lutym tego roku, wielka ekscytacja, będzie ciąg dalszy!! Czy spełniła oczekiwania, czy przyniosła satysfakcję? Narzekań nie będzie choć pewnie jestem nieobiektywna i wykażę się zbyt dużą tolerancją co do tej pozycji. Książce brakuje świeżości części wcześniejszej, jest też bardziej przegadana ale i tak dostarczyła wystarczającej porcji emocji.

Autor kontynuuje opowieść o bohaterach, których losy przybliżył nam w pierwszej części. Jest wprawdzie sporo nawiązań, sporo przypomnień (jak dla mnie zbyt dużo i niepotrzebnie się książki dublują) ale i tak uważam, że warto odświeżyć GRAND. Mam wrażenie, że GATE nabierze wtedy głębszego sensu, przyniesie znacznie więcej emocji podczas czytania.

Wiśniewski ma wszystko to czego oczekuję od świetnego autora, lekkość pióra, morze uczuć i mądrość. Tak, mądry mężczyzna, który potrafi pisać tak wzruszające historie miłosne potrafi zahipnotyzować słowem. Prawdziwie opisuje rzeczywistość, przenikliwie obserwuje ludzi. Mknę po stronach, bo nikt tak jak On nie potrafi mnie wzruszyć. Czuję bohaterów, wierzę w te historie, przeżywam. Kiedyś płakałam okrutnie teraz, z wiekiem wydaje się, że już nabrałam skóry. I choć wielu czytelniczkom książki o miłości kojarzą się dziś z prostymi, wyuzdanymi erotykami to szczęśliwie są pisarze, którzy o miłości piszą mądrze a o seksie potrafią uderzyć w subtelne tony. Lubię też tą wnikliwość potrzebną podczas czytanie, wyłapywanie między słowami nawiązań do historii czy nauk ścisłych. Wydarzenia z "wiadomości" stają się tłem dla rzeczywistości bohaterów, wiele historycznych momentów z kraju i ze świata odnotowuje Wiśniewski w swoich powieściach.

Podsumowując, od 21 lat 🙈 książki Wiśniewskiego mają na moim regale specjalną półkę. Jeżeli miałoby się coś zmienić, to tylko zmiana półki na większą.

Jak się czujecie z początkiem kolejnego miesiąca? Macie już porobione swoje TBR na ten miesiąc? Z chęcią dowiem się co macie w planach czytać w najbliższym czasie.

Miłość, która spada na człowieka w niewłaściwym momencie życia. I nowy początek, który pojawia się, gdy wszystko wydawało się już skończone. Sopocki hotel Grand ich połączył. Życie rozdzieliło. Nie przeczuwają, że spotkają się ponownie. Lotnisko stanie się poczekalnią przed rozpoczęciem nowego rozdziału w życiu. Konfesjonałem, w którym wyznają swoją prawdę. I rozdrożem, gdzie będą musieli dokonać wyboru: czy żyć przeszłością i wspomnieniami, czy wyruszyć na spotkanie nieznanego. Pełna czułości opowieść o ludziach, którym przytrafiło się życie, ze wszystkimi odcieniami szczęścia i cierpienia. To historie o tym, że los potrafi upomnieć się o nas w najmniej oczekiwanym momencie, by wyrównać rachunki. Janusz Leon Wiśniewski po raz kolejny udowadnia, że nie ma sobie równych w opisywaniu tego, co wydarza się między dwojgiem bliskich sobie ludzi.

„Gate” Janusza Leona Wiśniewskiego.

Jest to kontynuacja wcześniej już recenzowanej przeze mnie książki „Grand”.

Obie te pozycje można czytać oddzielnie. Nie wpływają jakoś mocno na siebie, choć są ze sobą powiązane.

Po raz kolejny mamy tutaj przedstawione historię różnych ludzi. Każda z tych opowieści ma w sobie coś interesującego. Wiadomo, jedne są ciekawe inne nieco mniej, ale ze wszystkimi warto się zapoznać. Niestety tak jak przy „Grand”, tak i tutaj uderzył mnie brak dialogów. Ja osobiście przy zbyt długich opisach bądź przemyśleniach niekiedy odpływam. Zdecydowanie jestem większą fanką konwersacji. Jednak uważam, że ten zabieg również miał swój klimat i zapewne znajdzie także swoich zwolenników.

W tej książce trzeba, się więc umieć odnaleźć. Autor ma swój niepowtarzalny styl i trzeba, się na nim trochę skupić, by się nie zamotać. Nie ma więc sensu gnać przez treść, a lepiej po prostu zwolnić i skupić się dokładniej na tym, co się czyta.

Jeśli już wczujecie się, w opowieści to będą na was czekać wszelakie emocje. Niekiedy idzie się wzruszyć kiedy indziej rozczulić albo nawet nieco uśmiechnąć.

Ostatecznie książkę czytało mi się dobrze. Ja ten tom odebrałam lepiej niż wcześniejszy. Czułam się mniej znudzona i zmieszana.

Na pewno za często nie będę sięgać po podobne pozycje. Ja jestem raczej fanką czegoś bardziej żywiołowego. Zachęcam jednak do wydania samodzielnej opinii.