Garść popiołu. Zawierucha. Tom 3

Cieszę się, że mogłam dowiedzieć się co słychać u sióstr Keller, które pokochałam całym sercem za ich hart ducha, niezłomną wolę, a przede wszystkim za siostrzaną miłość, która dodawała im siły w najtrudniejszych momentach i pozwalała przetrwać. Zmieniają się czasy, zmieniają się także siostry, które w wyniku zdarzeń, często tragicznych coraz bardziej dojrzewają. Zmienia się też ich zachowanie, bo coraz częściej są zdane tylko na siebie. W tle wielka historia, niespokojne czasy dziejowe, w których kobiety zmuszone są same sobie radzić. Autorka cudownie opisuje obrazy życia ludzi z tego okresu, świetnie oddaje klimat epoki, odkrywając przy tym kolejne tajemnice.

Trwa trzeci rok wojny.

Zosia dzięki Witoldowi uniknęła zsyłki i od miesięcy uchodzi za jego narzeczoną. Czuje się obco w Piotrogrodzie i szuka sposobu, by wrócić do Warszawy. Zdaje sobie sprawę z uczuć Tarłowskiego i coraz cieplej o nim myśli, ale pojawienie się dawnej przyjaciółki wszystko komplikuje.

Julia zachorowała na tyfus i tylko cudem uniknęła śmierci. Znajduje się daleko na wschodzie i nie ma możliwości kontaktu z rodziną. Jest zdana na samą siebie i by się utrzymać, podejmuje pracę szwaczki w znanym domu mody u Hersego.

Pola ze względu na stan zdrowia zostaje wyekspediowana wraz z dzieckiem na mazurską wieś. Adela postanawia wyswatać swoją córkę z wdowcem Richterem. Nad kobietami nadal wisi widmo niewyjaśnionego bankructwa i śmierci Maksymiliana.

W „Garści popiołu” Ida Żmiejewska kontynuuje losy sióstr Keller. Rok 1916, druga wiosna Wielkiej Wojny. Warszawą rządzą Niemcy i chociaż złagodzili nieco przepisy, to łupią mieszkańców bez litości, którzy z każdym dniem cierpią coraz większą biedę. Kłopoty finansowe nie ominęły także rodziny Keller. Wielkanoc kobiety musiały urządzić bardzo skromnie, bo nie tylko nie miały pieniędzy, ale także ceny zmuszały je do oszczędności. Jak zawsze podziw budzi babcia Adela dystyngowana dama, która znanymi sobie sposobami potrafi wyjść z tarapatów, osiągnąć swój cel, a przy tym zachować godność i klasę.

Ida Żmiejewska snuje przepiękną opowieść o kobietach z rodziny Keller, na tle historii Polski. Zręcznie splata ich losy z rzeczywistością tamtych czasów. Nie ubarwia, nie koloryzuje, przedstawia realia takimi, jakie były. Podziwiam talent autorki do tworzenia nietuzinkowych powieści, tworzenia postaci, które łatwo polubić i zrozumieć motywy ich postępowania. W „Garść popiołu” opowiada losy pięciu kobiet, twardych i dumnych, które mimo przeciwności losu, które wciąż je dotykają, pozbawionych męskiego wsparcia, majątku i złudzeń, nigdy się nie poddają. Autorka nie oszczędza swoich bohaterek, muszą sobie radzić nie tylko z przeciwnościami losu, ale dodatkowo nie zabraknie im także sercowych rozterek.

Ida Żmiejewska przedstawia wiarygodne sytuacje, oparte na rzeczywistych wspomnieniach i tekstach źródłowych. Jak mało kto potrafi osadzić swoich bohaterów w historycznych ramach, malując pełen emocji obraz społeczeństwa i realiów epoki. Autorka opisuje życie takim, jakie było, przedstawia historię nie tylko z perspektywy bohaterek, ale także innych ludzi, którzy muszą sobie radzić z życiem. Ida Żmiejewska zachwyca niesamowicie i realnie przedstawionym obrazem epoki, którą zna się jedynie z kart historii, olśniewa wspaniale połączoną fikcją literacką z prawdą historyczną. Akcja 𝐺𝑎𝑟ś𝑐𝑖 𝑝𝑜𝑝𝑖𝑜ł𝑢 jest umieszczona w okresie, w którym sporo się dzieje, następują duże zmiany, jeśli chodzi o kwestie obyczajowe. Kobiety do pierwszej wojny światowej nie miały praw, pracowały tylko te biedne, gdyż dobrze usytuowanym nie wypadało tego robić. Gdy wybuchła wojna, mężczyźni poszli walczyć, a kobiety musiały sobie radzić same, wtedy status społeczny przestał mieć znaczenie. Trzeba było żyć i na to życie zarobić.

„Garść popiołu” to fascynująca opowieść o sile kobiet żyjących w czasach ciągłej niepewności, o nadziei, odwadze i siostrzanej miłości. To piękna historia, która nie tylko wzrusza, przyprawia o szybsze bicie serca, ale nie pozbawiona jest też szczypty humoru, bez którego życie bohaterów byłoby szare i monotonne. Zakończenie powieści jest otwarte, więc nie pozostaje nic innego jak sięgnąć po kolejną część „Zawieruchy” i przygotować się na wspaniałą ucztę literacką na najwyższym poziomie.

Powróciłam do moich ulubionych bohaterek: Niny, Zosi, Julii i Poli. Przeżywałam z nimi wszystkie ich rozterki ale też i radości. Tyle się wydarzyło... Serce mi pękło w pewnym momencie ale dziewczyny świetnie sobie radzą. Każda z nich inna ale razem pokonują przeciwności losu. Trwa wojna a wraz z nią bieda i głód, który coraz bardziej ludziom doskwiera. Nawet święta Wielkanocne nie obfitowały w szynki czy inne specjały mimo, iż babcia Adela wyprzedaje, co może. Sprawa śmierci ojca dziewczyn, Maksymiliana, jest w trakcie rozwiązywania przez komisarza Górskiego i wszystko idzie w dobrym kierunku. Ostatecznego rozwiązania jednak nie otrzymujemy.

Wojna rozdziela ludzi. Jedni uciekają, inni stają się niewolnikami, jeszcze inni stają do walki. Rodzina się dekompletuje i ludzie tracą poczucie bezpieczeństwa. Doskwierający głód powoduje destabilizację we wszystkich aspektach życia i utrudnia codzienne funkcjonowanie. Zaginieni członkowie rodziny próbują wrócić. Małżeństwo z wyboru lub nakazu a nie z miłości. Kobiety, które musiały przejąć część męskich obowiązków, bo mężczyźni byli na froncie. Dostarczane listy dają nadzieję, że bliscy żyją, bo to jest przecież najważniejsze. Życie ludzkie. Życie naszych bliskich. Na kartach powieści „Garść popiołu” pojawia się światełko w tunelu. Nadzieja na lepszy czas, bez wojny. Trzymająca się razem rodzina, w jakiejkolwiek formie by nie pozostała czeka na swoich bliskich a oni mając nadzieję, że tak właśnie jest, mają siłę walczyć każdego dnia o powrót na jej łono. Realia czasów wojny są nam często niezrozumiałe i obyśmy nigdy jej nie doświadczyli.

Jestem zachwycona kolejną powieścią Idy Żmiejewskiej. Powroty do powieści Autorki są dla mnie zawsze fascynującą przygodą z historią. Język i styl prowadzenia opowieści o przeszłości, jej wartości w naszym codziennym życiu, o tle obyczajowo-społecznym jest empatyczny i niezwykle wyważony. Mocno współodczuwałam emocje bohaterów a przez to odbiór całej powieści był dla mnie niesamowitym przeżyciem. Serdecznie polecam Wam kolejną część cyklu „Zawierucha”. Ja pokochałam tę serię całym sercem. Zakończenie pozostaje otwarte, co sugeruje kolejny tom. I bardzo się z tego cieszę!

Gratuluję Pani Idzie Żmiejewskiej kolejnej wspaniałej powieści. Dzięki Pani na nowo odkrywam fascynującą historię Polski.

“Są takie noce, kiedy świat się kończy. Świat odchodzi i zostawia nas z rozszerzonymi źrenicami i bezradnie opuszczonymi rękoma”.

Trzeci tom rewelacyjnej serii “Zawierucha”. Przenosimy się w czasie, jest rok 1916, Warszawa, w której rządzą Niemcy. Trudne, niepokojące czasy, bieda się szerzy, choroby, głód jest wszechobecny, a oprawca ciągle ma mało. Rodzina Kellerów jak wiele innych zmaga się z trudną codziennością. Dla czterech sióstr Niny, Poli, Juli, Zosi i ich ciotki Klary nastał czas smutku. Każda z nich nosi w sobie żal, tęsknotę, bolesną stratę. Nie jest im łatwo, ale mają siebie, mogą liczyć na siebie w każdej sytuacji. Z podniesioną głową idą naprzeciw przeciwnością losu. Wydaje się, ze trochę lepiej ma Zosia, która po przymusowym rozdzieleniu z rodziną przebywa w Petersburgu, opiekę nad nią roztoczył Witold Tarłowski.

Liczne życiowe zawirowania, które przybierają tylko na sile. Wielowątkowa, a przy tym bardzo spójna opowieść, szeroka, wnikliwa perspektywa. Akcja toczy się swoim rytmem i intryguje. Fabuła ciekawie poprowadzona, ukazuje trudne relacje międzyludzkie i silne, charakterne kobiety, którym przyszło żyć w trudnych czasach. Styl autorki jest bardzo płynny, plastyczny, obrazowy, a przy tym lekki, powodował ogromną przyjemność z czytania. Pani Ida pisze z pasją, czuć stopniowo rosnące napięcie i wiedzę historyczną. Niepodważalnym atutem powieści są bohaterowie. Skomplikowane, autentyczne, rewelacyjnie wykreowane osobowości, cały czas miałam wrażenie, że razem z nimi przemierzałem ich kręte życiowe ścieżki.

Siła tych kobiet jest wręcz namacalna. Stopniowo zachodzą w nich zmiany, pokonują własne słabości. Nieustannie zmagają się z przeciwnościami, jaki niesie im życie i niesprzyjający czas, a także z własnymi, czasami niezrozumiałymi emocjami. Autorka umiejętnie szarpiecie naszymi emocjami, stopniowo odkrywa przed nami tajemnice, a tych nie brakuje. Naszym bohaterom nie szczędzi dramatycznych przeżyć. Intrygujący, prawdziwy obraz minionej epoki, nastroje, jakie panowały w społeczeństwie, niepokój o jutro.

Wartościowa, trudna, fascynująca seria o kobiecej sile, o odwadze, o solidarności. Głęboko porusza, trąci czułe struny, nie daje się odłożyć, choć na chwilę. Fikcja literacka idealnie współgra z prawdą historyczną. Zakończenie porusza, zostaje otwarte, więc jest nadzieja, na ciąg dalszy. Bardzo na to liczę. Serdecznie polecam, Tatiasza i jej książki :)

„Półmetek został przekroczony” – to słowa autorki Ida Żmiejewska - autorka, które padły w wywiadzie przeprowadzonym przez redaktora naczelnego Skarpa Warszawska Rafał Bielski dla InB[Adres usunięty].

Wobec tego nie jest już żadną tajemnicą, iż dostępna, trzecia część sagi pt. „Zawierucha”, będzie miała kontynuację.

Nie mogłoby być inaczej!

„Tak bardzo chciałaby zobaczyć babcię, ciotkę i siostry. A przynajmniej dowiedzieć się, co u nich słychać […] Jak radzą sobie pod niemieckimi rządami?”.

Już od ponad dwóch lat siostry Keller: Zofia, Nina, Julia i Pola, zmuszone są zakasywać rękawy w trudnych czasach. Ich kobieca, i zarazem rodzinna rewolucja, związana z obniżeniem statusu majątkowego, wciąż trwa. Mimo przeciwności finansowych, traumatycznej przeszłości, Wielkiej Wojny, prą w trudach do przodu.

Niestety na ich drogach niejednokrotnie kładzione są kłody, które nie zawsze są do usunięcia. Co tym razem je czeka?

Zimą 1916 roku Zofia przebywa w Piotrogrodzie. Mimo tęsknoty może liczyć na duchowe wsparcie Witolda Tarłowskiego. Czy na coś więcej?

W Warszawie zaś, oprócz Julii, przebywają pozostałe panie. A do ich grona dołącza nowy członek rodziny.

Wraz z ciotką Klarą, mieszkanki warszawskiej kamienicy, stawają na głowie, by zapewnić sobie podstawowe warunki do życia. A po wkroczeniu wojsk niemieckich do Warszawy, brakuje wszystkiego. Jedzenia, nafty, pracy. Zewsząd wyziera bieda. To niezwykle ciężki czas. Pomimo tych codziennych trudności kobiety wierzą, że poradzą sobie z całym światem. Czy aby na pewno?

Kogo tym razem na swoich życiowych drogach spotkają?

I jakim przeciwnościom losu będą musiały sprostać?

„Grzebanie w tej sprawie może przynieść więcej szkody niż pożytku”.

Jeden z najważniejszych wątków w tej sadze wraca jak bumerang. Czy zostanie wreszcie wyjaśniony?

„Przyprowadźcie mi księdza. Tylko przystojnego”.

Wspominałam już nieraz, iż to uczta czytelnicza dla mnie, że przyglądam się kolejnemu procesowi zmian, jakie zachodzą w bohaterkach. Ich rozterki, problemy, sensacje kryminalne, ba!, pojawienie się znanych (mowa o cyklu pt. „Warszawianka”) czytelnikowi postaci w ich życiu, stają się dla mnie emocjonalnymi wydarzeniami. Wraz z nimi śmieję się, rozpaczam, denerwuję. A co najważniejsze kibicuję im w działaniach. Przecież to kobiety z krwi i kości. Ze swoim zaletami i wadami. Które w dobie trudnych czasów walczą o niepodległość Polski. Potrafią wykorzystywać i przełamywać konwenanse nie tylko te towarzyskie.

Tracę poczucie rzeczywistości, przenosząc się do Warszawy XX wieku.

Czyż nie taka powinna być powieść?

Pani hrabino trzeci raz kłaniam się w pas i składam jasną deklarację, iż nie mam żadnych obiekcji, może prawie, co do stworzonej historii.

Zamiarujecie to przeczytać?

„Garść popiołu” to trzeci tom serii powieści z historią w tle autorstwa Idy Żmijewskiej. I już na wstępie od razu zaznaczę, że ogromnie żałuje, iż nie rozpoczęłam przygody z cyklem ZAWIERUCHA w odpowiedniej kolejności. Choć niniejszą książkę można czytać bez znajomości wcześniejszych tomów, bowiem autorka opowiedziała ją w taki sposób, że wszystko jest jasne i klarowne, to jednak żal pominąć jakikolwiek etap życia tych jakże barwnych bohaterów. Zatem nie popełnijcie moje błędu!

Ale do sedna. „Garść popiołu” to emocjonalna podróż do czasów Wielkiej Wojny, okresu głodu, biedy i ogromnej niepewności. Historia, która opowiada losy rodziny Kellerów, trudności, rozterki i dylematy, z jakimi przyszło im się zmagać w tych jakże niestabilnych i bezwzględnych czasach. Autorka niezwykle umiejętnie kreśli postaci z krwi i kości, nie pozbawiając ich realizmu kosztem upiększenia fabuły. Maluje portrety silnych kobiet, bohaterów, którym nie brakuje wad i przywar ludzkich, ale również takich, których nie sposób nie polubić. Dostarcza czytelnikowi solidnej dawki wzruszeń. To niezwykle przyjemna w odbiorze historia naszpikowana emocjami i skomplikowanymi relacjami międzyludzkimi, podczas lektury której pojawiają się łzy smutku i żalu, ale także uczucie zadowolenia. I to zakończenie, które sprawia, że z ogromnym zniecierpliwieniem będę wyczekiwać kontynuacji tej serii.

Jeśli tylko lubicie powieści przepełnione wyrazistymi i wielobarwnymi bohaterami, w których nie brakuje demonów przeszłości i historycznego tła, to koniecznie sięgnijcie po „Garść popiołu”, a najlepiej cały cykl „Zawiechura”. Totalnie wspaniała!