Galeony wojny

Q: Lubicie powieści marynistyczne?

Dzisiaj chciałem z Wami porozmawiać o nowym wydaniu "Galeonów wojny" od Jacka Komudy i liczę, że nie będzie to monolog, a będziecie jednak aktywni w komentarzach.

"Galeony wojny" to książka nietypowa, patrząc na twórczość tego autora. Jacek Komuda kojarzy mi się oczywiście z czasami szlacheckimi i to zostaje utrzymane, ale już typowe miejsce nie zostaje zachowane. Najczęściej są to Dzikie Pola, trakty, karczmy, tym razem autor jednak zabiera nas do Gdańska i na Morze Bałtyckie, a także na pokład statku. Z tego względu byłem bardzo ciekawy I zaintrygowany tym tytułem.

Na wstępie powiem, że powieść ta ma wysoki próg wejścia, chyba że lubicie powieści marynistyczne lub interesujecie się takimi tematami. Osobiście, na początku musiałem ciągle wachlować książkę do przypisów, by zrozumieć o czym pisze Jacek Komuda. Przez to książka szła mi nieco opornie, ale gdy już się wdrożyłem to lektura była przyjemna.

Choć mamy tu oczywiście potyczki i bitwy morskie, to przeplatają się one z intrygą w postaci poszukiwań Lewiatana, który masakruje załogi statków. Dzięki tej przeplatance fabuła się nie nudzi i wartko się przez nią płynie.

Komuda oczywiście słynie ze swojej wiedzy historycznej i trzymania się jej w swoich historiach. Tutaj jednak miał również spore pole do popisu w postaci zamalowania ciemnych plam życiorysu Arendta Dickmanna, głównego bohatera oraz przyszłego admirała floty polskiej, o którym nie zachowało się wiele źródeł. Uważam, że całość wyszła zgrabnie i ciekawie.

Może nie jest to moja ulubiona książka od Jacka Komudy, ale w TOP3 spokojnie by się zmieściła.

Więcej moich recenzji znajdziecie na Instagramie @[Adres usunięty]zje oraz TikToku o tej samej nazwie, gdzie serdecznie zapraszam.

„Galeony wojny” autorstwa Jacka Komudy to dwutomowa powieść historyczna, która doczekała się wygodnego wznowienia w jednym tomie. Książka ukazała się nakładem Fabryki Słów. To solidna, a jednocześnie poręczna książka, którą łatwo zabrać ze sobą – choć jej treść zdecydowanie nie jest lekka.

Akcja przenosi nas do Gdańska w 1627 roku. Szwedzi blokują ujście Wisły, a młoda flota Zygmunta III Wazy staje do walki z potęgą Gustawa Adolfa. Na czele polskich sił stoi kapitan Arendt Dickmann – postać historyczna, późniejszy zwycięzca w bitwie pod Oliwą. Towarzyszy mu Marek Jakimowski, szlachcic i buntownik, który uciekł z tureckiej galery. Razem wyruszają w morze, by zmierzyć się nie tylko z wrogiem, ale i z tajemnicą morskiego Lewiatana.

To powieść marynistyczna z pogranicza historii i fantastyki. Z jednej strony mamy realistyczne opisy bitew morskich, polityki i życia na okręcie, z drugiej – legendę o morskiej bestii, która może być czymś więcej niż tylko przesądem. Komuda świetnie oddaje klimat XVII-wiecznego morza: czuć zapach soli, prochu i krwi. Bohaterowie nie są papierowi – to ludzie z krwi i kości, którzy żyją tam, gdzie jeden błąd może oznaczać śmierć.

Książka nie jest nudną lekcją historii. To opowieść o honorze, odwadze i walce o ojczyznę. Autor umiejętnie łączy fakty historyczne z przygodą, dzięki czemu czytelnik ma wrażenie, że sam stoi na pokładzie okrętu w czasie sztormu.

Jeśli ktoś lubi morskie pojedynki, tajemnice i klimat podobny do filmów takich jak „Piracie z Karaibów", ta książka na pewno przypadnie mu do gustu. „Galeony wojny” to historia, która wciąga i pozwala poczuć smak morskiej wody – oraz grozę czasów, gdy o wszystkim decydowały wiatr, stal i odwaga.

J.J.

Szkolny Klub Recenzenta

Nie będę owijała w bawełnę. „Galeony wojny” Jacka Komudy to taka książka, którą wzięłam do ręki i naprawdę poczułam klimat morza, bitew i ludzi, którzy żyją tam, gdzie pogoda i los potrafią zmiażdżyć człowieka w jednej chwili. To nie jakaś nudna historia, tylko opowieść, która wciąga każdego, kto lubi przygodę i lubi poczuć, że jest częścią opowieści. Jeśli więc jesteście fanami „Piratów z Karaibów”, to jestem przekonana, że ta pozycja idealnie wpasuje się w wasze gusta.

Akcja dzieje się w roku 1627 nad Bałtykiem. Szwedzkie galeony blokują ujście Wisły, żeby odciąć Gdańsk od świata i tym samym zdominować handel i morze. Po drugiej stronie są polskie okręty wojenne Zygmunta III Wazy i kaprowie, czyli prywatni marynarze walczący w imieniu Korony. Główny bohater to Arendt Dick mann, kapitan, który potem zostaje admirałem i bierze udział w słynnej bitwie pod Oliwą. Razem z nim poznajemy ten świat od środka sztormy, walka o każdy metr morza, salwy armatnie, załogi na pokładach i cała ta adrenalina, która sprawia, że trudno odłożyć książkę na bok. To jest powieść marynistyczna, mieszająca historię z taką lekką nutą fantastyki. Nie ma tu samej sucharowej historii, tylko są elementy, które sprawiają, że całość żyje i pobudza wyobraźnię.

Po pierwsze, dlatego że to prawdziwa przygoda. Autor nie próbuje nas zanudzić szczegółami wyposażenia statków albo suchymi faktami, tylko zabiera nas na pokład i stawia w samym środku wydarzeń. Jakbyś był z tymi ludźmi na tym galeonie, z ich strachem, z ich dumą, z ich nadziejami i porażkami. Akcja jest dynamiczna. Są potyczki z innymi okrętami, sztormy, abordaże, a momentami nawet trochę elementów tajemniczych albo takich, które przekraczają granice zwykłej historii. Nie chodzi tu o jakieś kosmiczne fantastyczne stwory, ale o to, że autor umie tak opisać sytuację, że czujesz, jakby morska przygoda brała cię w swoje ręce.

To nie jest tylko opowieść o bitwach. Dla mnie to książka, która uczy patrzeć na świat z innej perspektywy. Czytasz i zaczynasz rozumieć, co to odwaga, co to odpowiedzialność za innych ludzi, jak ważne jest trzymanie słowa i współpraca w grupie. Na pokładzie okrętu każdy zna swoją rolę i każdy wie, że jego zadanie ma sens. Nawet jeśli boi się fal. Do tego dostajesz solidną porcję wiedzy o czasach, o których na co dzień nie myślimy. XVII wiek to nie tylko herby, zamki i rozprawy sądowe. To też ludzie, którzy żyli w świecie niebezpieczeństw, ale mimo to szli do boju i próbowali coś zmienić. Ta książka pokazuje to w bardzo ludzki sposób.

Na pewno nie jest to lekka powieść jak te codzienne, krótkie historie. Ma prawie 600 stron, więc trzeba trochę czasu i uwagi. Ale jeśli lubisz jak coś cię wciąga i nie nudzi, to właśnie taką książkę znajdziesz tu. To nie jest nudna „lekcja historii”. To opowieść, od której trudno się oderwać, bo autor prowadzi cię tak, że chcesz wiedzieć, co dalej z tą załogą, z tymi okrętami, z tym morzem. Przyznać się muszę do jednej rzeczy. Podczas czytania złapałam się na tym, że przecierałam dłonie, tak jakbyś miał popękane, zmęczone i chcesz rozetrzeć zbolałe ręce. Tak jakbyś ty sam ruszał, przeciągał te wszystkie liny, żagle itp. Wciągnęłam się do tego stopnia, że podczas oderwania się od niej na polecenie córki, bo coś tam chciała, do końca dnia mówiłam żartobliwie ARRR…., Ahoj kapitanie, co moją córkę bardzo rozbawiło. Jestem fanką wcześniej wymienionego filmu „Piraci z Karaibów”, więc mogłam sobie dopasować postaci, krajobrazy do danej sceny.

Jeśli chcecie wiedzieć, dla kogo jest ta książka, to według mnie dla każdego, kto lubi np. przygodę i wartką akcję, świat dawnych czasów, który nie jest tylko suchą datą w podręczniku, książki, które zostawiają w głowie obrazy bitew i morza, historie, które trzeba powoli smakować, a nie tylko skakać po rozdziałach. To prawdziwa przygoda z morzem i bitwami, daje solidną dawkę emocji i napięcia, pokazuje kawał historii w formie, którą chce się czytać, uczy myśleć o ludziach i wyborach, które musieli kiedyś podejmować.