Galaktyka

Jestem osobą, która czyta książki względem swojego nastawienia do życia, by odnaleźć w nich to, co dobre, nie pomijając tego, co czasem niedopracowane. Powieść autora można podzielić na dwie części. Jedna służy bardzo dokładnym opisom. Widać, że pragnął dopracować ją pod każdym względem, byśmy zrozumieli o co mu chodziło, a nie błądzili po omacku. Jednak tych dokładności jest naprawdę bardzo dużo. Wydaje mi się, że fani fantastyki i kosmicznych opisów będą tymi detalami zachwyceni. Jednak jeśli lubi ktoś konkretne akcje, historię a nie jej wykonanie, to może poczuć się troszkę nią przytłoczony. Wpierw wydarzeń jest mniej, to etap poznawania świata, jego ułożenia i zamiarów. Później, kiedy to wszystko mija pojawia się wciągająca opowieść i to jest ta druga część. Tutaj z kolei wszystko dzieje się szybko. Ja podziwiam autora za tak ogromną obrazowość przygód. Jakby chciał nam wynagrodzić wcześniejsze opisy. Dzięki początkowi później nad niczym się nie zastanawiamy, bo wcześniej było to wyjaśnione. Nazwałabym tą powieść układną, bo wszystko ma swój przedział. Jest dokładny początek, opisy fabuły, przedstawienie postaci, wątek pod który została napisana i rozwiązanie problemu. Niemal rozgrywka podręcznikowa:-) Są tutaj dwa światy i naprzemiennie dla porównania będą opisane. W jednym zdecydowanie żyło się lepiej w drugim gorzej. Kobiety nie były traktowane dobrze, musiały się słuchać mężczyzn zwłaszcza tych z drugiej planety. Nie każdy jest tu miły dla innych, oni mają swoje cele i do nich dążą. Ten kto zostaje wybrany nie ma łatwego zadania, bowiem tam nie rządzi przypadek. W momencie, kiedy postacie zmuszone są uciekać, wychodzą ze swojej strefy komfortu, gdyż wychodzi na to, że potrafią coś czego drudzy się obawiają. Kiedy dwoje głównych postaci się ze sobą spotka, opowiedzą skąd są i w jakim celu się znaleźli w obecnym miejscu. Podobało mi się, że dużo było tutaj rozmów, jakby jedna osoba naprawdę słuchała drugiej. Czytało się ją wolniej i szybciej, ona ma swój rytm. Krótkie rozdziały i duży druk są tym, co uwielbiam najbardziej. Myślę, że po mojej opinii zainteresowani nią znajdą się sami:-)

Wyobrażaliście sobie kiedyś życie na innej planecie? Jeśli tak, to jak?

Wojtek Miłoszewski w swojej powieści „Galaktyka” zabiera nas w podróż na zupełnie inną planetę. I chociaż Tercja nie należy do Ziemian została ona przez nich skolonizowana, co było skutkiem ogromnych zaniedbań ludzi względem naszej planety matki. Jak wygląda zatem teraz Ziemia? Czy tym, którzy na niej pozostali udało się chociaż w niewielkim stopniu pójść po rozum do głowy i naprawić to co złe? Już niebawem będzie mógł przekonać się o tym Tercjanin Borg, który wyruszy w nieznane mu zakątki błękitnej planety. Ale czy aby na pewno trafi w dobre miejsce?

„Galaktyka” to powieść zupełnie inna niż te, które czytam na co dzień, ale zachwyciła mnie fabułą i całą zawartą w niej intrygą. Jest to książka pełna wielu niewiadomych i zagadkowych, niejednokrotnie przerażających, historii. Czytając czułam się trochę zagubiona i skołowana. Działo się dużo i to w zawrotnym tempie, a losy głównego bohatera umiejętnie przeplatano z innymi postaciami książki, co dodatkowo mieszało mi w głowie. Zupełnie traciłam poczucie czasu, a w tej powieści jest on bardzo ważnym elementem. Zakończenie było dla mnie wielkim zaskoczeniem, ale i poskutkowało wieloma przemyśleniami.

„Galaktyka” będzie doskonałym wyborem dla fanów fantastyki, ale i dla tych, którzy chcą rozpocząć swą podróż z tym gatunkiem.

Wyobraźcie sobie świat, w którym Ziemia nie nadaje się do zamieszkania. Zapobieganie skutków zanieczyszczeń przemysłowych nie przyniosło efektów i zmiany klimatyczne nie pozwalają na swobodne wyjście z domu. Jednak naukowcy intensywnie pracują nad odkrywaniem innych planet, na których da się zamieszkać i opracowują sposób na transport ludzi.

Dzieje się to w XXII wieku, bo taka jest oś czasowa w „Galaktyce”. Jednak co do czasu, w którym rozgrywa się akcja książki im dalej tym robi się bardziej zawile, bo nie zawsze postrzegany w niej czas ma odbicie na naszą linearność czasową. Książka jest napisana z taką lekkością, która sprawia, że łatwo w nią wskoczyć. Jednocześnie to nie jest tak, że akcja jest prosta, bo jako książka z gatunku sci-fi wymaga chwili, by zrozumieć otaczający świat, ale też odnalezienie się w niej nie sprawiło mi większego problemu. Nie było w niej momentu, który byłby nie potrzebny do kreacji świata, a wręcz dla mnie trzyma poziom do samego końca.

Tym bardziej, gdy teraz widzę jak zręcznie została poprowadzona fabuła, która pod koniec tłumaczy nam jak doszło do tego co czytaliśmy od początku. Akcja podzielona jest tak jakby na dwie perspektywy, które względem czasowości czasami trudno określić, ale skupiają się wokół dwóch par: profesora Hu Zenga i Nadii oraz Aurory i Borga. Bohaterowie mają różne pochodzenie i stopień wiedzy na temat tego co obecnie się dzieje.

Książka jest utrzymana bardziej w stylistyce postapokaliptycznej i rozważaniach, że nieuchronnie zbliżamy się do tego, że zagłada Ziemi, do której doprowadziła ludzkość może się powtórzyć. Ja wiem, że sama tematyka nie powinna mi sprawić przyjemności, ale odłączając moralne rozważania i skupiając się na samej akcji to miałam niezłą rozrywkę z czytania. Z resztą czytałam już inne książki autora, więc pod względem stylu byłam o to spokojna czy mi się spodoba, ale zastanawiałam się czy poradzi sobie z gatunkiem i według mnie dał radę.