Fotograf utraconych wspomnień

Książka "Fotograf utraconych wspomnień" Sanaki Hiiragi to przepiękna opowieść o tęsknocie, miłości i traumie, która w sposób subtelny, ale niezwykle poruszający ukazuje, jak ważną rolę w naszym życiu odgrywają wspomnienia. Autor umiejętnie buduje napięcie narracyjne, zachęcając czytelnika do odkrywania kolejnych tajemnic z życia bohaterów, a przy tym porusza uniwersalne tematy, które dotyczą każdego z nas. Ta książka z pewnością zostanie ze mną na długo i polecam ją każdemu, kto szuka piękna w prostocie słowa i głębi emocji.

Gdzieś między życiem a śmiercią znajduje się studio fotograficzne. Każda dusza zanim przejdzie na drugą stronę trafia właśnie tam, aby z pomocą pana Hirasaki jeszcze raz moc ujrzeć na fotografiach swoje życie. Pani Hatuse Jagi pragnie wrócić do czasów powojennego Tokio, aby jeszcze raz zobaczyć pamiętny autobus, pan Waniguchi chciałby przenieść się do dnia, w którym mały chłopiec przyszedł do nich z podartym zdjęciem, a mała Mitsuru? Cóż, okazuje się, że to jeszcze nie jej czas na oglądanie fotografii.

„Fotograf utraconych wspomnień” to smutnie piękna opowieść o prawidłowości i ciągu ludzkiego życia. To także pierwsze japońska książka, z którą mam do czynienia.

Na czym polega jej fenomen? Myślę, że chodzi przede wszystkim o wartość w niej ukrytą. Ta książka obrazuje wszystko, co tak trudno wyrazić za pomocą prostych słów. Jest bolesna, nie mogę temu zaprzeczyć. Odniosłam wrażenie, że inność i cierpienie stały się dla tej książki tematem szczególnie ważnym.

Sanaka Hirragi przedstawia w swojej powieści temat przemocy domowej, a wręcz terroru domowego. Ukazuje jaki problem stanowiła edukacja w powojennym Tokio, obrazuje, że władza wolała inwestować w budynki przemysłowe, niż w wychowanie małych dzieci. Ponadto tworzy portret osoby chorej, prawdopodobnie umysłowo, która zmaga się z trudnościami i tylko za sprawą rodzica zdobywa pracę.

Autorka ukazuje nam teoretycznie trzy odrębne historie, które dopiero po przeczytaniu nabierają właściwego sensu i łączą się w całość, dopatrujemy się w nich szczegółów, chociażby takich, że w opowieści o życiu Pani Hatuse zauważamy postać Mitsuru. Przyznam, że jestem pod wrażeniem tego, jak dopracowana została ta książka, jeśli chodzi właśnie o takie drobne szczegóły.

Biorąc pod uwagę całokształt, z jednej strony niektóre fragmenty historii stanowiły dla mnie czytelniczą przeszkodę, bo najzwyczajniej były monotonne, ale z drugiej intrygowali mnie bohaterowie, ich osobiste tragedie i sposoby, w jakie sobie radzili, kiedy było źle.

Mimo monotonii, jestem poruszona. Poznanie tej historii było dla mnie przyjemnością. „Fotograf utraconych wspomnień” nie jest dla mnie szczytem literatury, aczkolwiek to dobra i ważna książka. Cieszy mnie, że pojawiła się na rynku wydawniczym i mam nadzieję, że zyska sobie spore grono czytelników.

Między światami istnieje studio fotograficzne, do którego trafiają ludzie po zakończeniu życia. Jednak zanim przeniosą się do innego miejsca (o którym nikt nie wie), spotyka ich jeszcze jedno zadanie. Zostają obdarowani zbiorem fotografii, po jednej z każdego dnia swojego dotychczasowego życia, a z nich muszą wybrać jedną z każdego przeżytego roku. Ponadto mogą wrócić do przeszłości i uwiecznić na fotografii jeden wyjątkowy dla nich moment. Po dokonaniu selekcji zdjęć Hirasaka organizuje wyjątkowy pokaz, w ramach którego każda z osób patrzy retrospektywnie na własne życie, po czym odchodzi do krainy, czekającej na nich po śmierci.

⚡️Każda z trzech historii niesie ze sobą ogromny ładunek emocjonalny. Chociaż opowiadania są krótkie, to maksymalnie angażują czytelnika. Nie ma w nich nagłych zwrotów akcji, niesamowitych przygód, a jedynie życie w pełnej kresie. Ciężkie, niesprawiedliwe, brudne i przykre. Nieważne jednak jak długo trwałaby burza, zawsze ostatecznie pojawi się słońce i choć chwilę pozwoli napawać się nadzieją na lepsze jutro.

💫Bardzo podobała mi się narracja, ponieważ w swojej prostocie kryła mnóstwo emocji, które często są sprzeczne ze sobą. Czułam się boleśnie odsłonięta, a równocześnie i zawstydzona zaglądaniem w życie innych. Nie wiedziałam, czy to ja ich obserwuję, czy oni mnie.

☔️Bolesne, ale i piękne wydarzenia, dużo pięknych słów oraz ponadczasowe przesłanie. Jeśli myślicie, że jest to słodko-gorzki tytuł, to zaznaczę jedynie, że proporcje są rozłożone nierównomiernie. Dużo goryczy, troszkę słodyczy - jak w życiu.

TW: przemoc wobec dzieci!

Dzisiaj przychodzę do Was z długo wyczekiwaną przeze mnie pozycją, która od początku dawała mi vibe mojego cudownego odkrycia 2022 r. (Zanim Wystygnie Kawa). A mówię o książce "Fotograf Utraconych Wspomnień" wydanej przez niezastąpione Wydawnictwo Relacja.

Osoby zmarłe przed pójściem na "tamten świat" odwiedzają studio fotograficzne, gdzie mają wybrać tyle zdjęć ze swojego życia ile mają lat by po raz ostatni obejrzeć je w kalejdoskopie i powspominać przeżyte doświadczenia.

W książce poznajemy historię trzech zupełnie różnych ludzi - wychowanki przedszkola powojennej rzeczywistości, członka yakuzy i ukaranego przez życie dziecka.

Uwielbiam wydawnictwo, które wydało tę perełkę. Przede wszystkim za Zanim Wystygnie Kawa, które miało nieco podobny vibe. Mimo wysoko postawionych oczekiwań nie zawiodłem się, aczkolwiek nie bawiłem się tak jak przy książce Kawaguchiego.

Pani Hiiragi stworzyła niezapomniany koncept fabularny dzięki któremu możemy poznać życie trójki osób i zetknąć się z tematyką nękania szkolnego, przemocy w rodzinie, trudach życia i doceniania chwil codziennych. Każdy z jej aspektów został potraktowany przez autorkę z najwyższym szacunkiem, delikatnością i rzetelnością.

To książka, którą każdy odbierze na swój własny sposób i o której ciężko się pisze bo trzeba poznać ją samemu. To podróż dla nas przez różnorodne emocje, które pozostaną w nas nawet na długo po lekturze. To refleksje po każdej historii - które pozwolą nam głębiej zastanowić się nad własnym życiem. Jeśli miałbyś/abyś wybrać tylko jeden moment z każdego roku swojego życia to co by to było? Różnorodne pytania kotłują się w głowie i myślę że kotłować się będą bo jest to pozycja, o której trudno zapomnieć. Którą się trawi i czuje na swój indywidualny sposób.

Polecam Fotografa Utraconych Wspomnień każdemu, kto lubi sięgać po literaturę azjatycką i interpretować historię na swój własny sposób. Za to właśnie pokochałem literaturę piękną - gdzie zwykły zbitek słów nabiera swojego indywidualnego uroku

"Tak to już jest. Życie to podróż, w trakcie której stopniowo wypuszczamy pamięć z rąk."

Książka składa się z trzech pozornie krótkich opowiadań. Dlaczego pozornie? Ponieważ nie sądziłam, że w tak małej ilości stron można zawrzeć tyle emocji, uczuć i historii, które zmuszą do głębszych refleksji.

Książka samą formą i klimatem przypomina „Zanim wystygnie kawa”, która zrobiła na mnie spore wrażenie. Jednak historie zawarte w tej książce urzekły mnie dużo bardziej.

Podczas czytania odczuwałam tyle emocji, których początkowo się nie spodziewałam. Skłoniły mnie one do tylu refleksji, że po jej skończeniu nie mogłam sięgnąć od razu po kolejną książkę. Potrzebowałam trochę czasu, żeby wszystko poukładać sobie w głowie i zastanowić się, co ja bym zrobiła jakbym już znalazła się w tym miejscu. Co chciałabym zobaczyć ponownie? Czy byłabym zadowolona z mojego życia i z tego co osiągnęłam do tego momentu?

Dla mnie najsmutniejszym momentem, który najbardziej mnie poruszył było ostatnie spotkanie Waniguchi ze Szczurem. Wtedy pierwszy raz poczułam łzy pod powiekami.

Ostatnie opowiadanie jest szczególnie trudne i ciężkie. Jednak nie do końca spodobało mi się samo zakończenie, spodziewałam się czegoś trochę innego. Nie wpłynęło to jednak na moją ocenę ponieważ całościowo książka bardzo na mnie wpłynęła i myślę, że długo zostanie w mojej pamięci.

Polecam z całego serca. Myślę, że pozycja obowiązkowa zwłaszcza dla miłośników „Zanim wystygnie kawa”. 👀

Ig:goosediaries_

Co zrobilibyście, gdyby śmierć spotkała się z wami szybciej niż się tego spodziewaliście? Tylko… czy można się w ogóle spodziewać jej o danej porze dnia czy nocy? Czy świadomie możemy wybrać sobie datę, godzinę i… zadecydować o tym, jak to się stanie?

Czasem na pewno. Ale co jest dalej?

Wyobraźcie sobie sytuację. Budzicie się. Bo tak to sobie wyobrażam. Otwieracie oczy i co widzicie?

W książce Sanaka Hirragi, zmarły pojawia się w miejscu, o którym z pewnością nie pomyślałby, gdyby ktoś wcześniej go o to zapytał.

Studio fotograficzne. Pan Hirasaka, sympatycznie witający dusze.

Mężczyzna przekazuje przybywającym, plik zdjęć. Ale nie byle jakich zdjęć. To ujęcia KAŻDEGO dnia z życia zmarłego. Jeśli żyliście 60 lat, to otrzymujecie zestaw prawie 22 tys zdjęć.

Po co te wszystkie zdjęcia?

Żeby się dowiedzieć trzeba sięgnąć po książkę, bo daję Wam słowo - będziecie zadowoleni.

Lubię ten styl. Lekkie pióro, ciekawa fabuła. Przemyślenia o życiu.

Ja na samym końcu miałam problem z powstrzymaniem łez. To piękna książeczka i z pewnością jeśli ktoś poprosi o polecenie jakiejś, to będzie jedna z tych najlepszych.

„Przypomniała sobie. Tamto lato kiedy była jeszcze dzieckiem, ciągnęło się i ciągnęło, jakby miało trwać wiecznie. Jej ciało wypełniała po brzegi siła, miała wrażenie, że mogłaby bez końca biec tak drogą w dół”.

Książka "Fotograf utraconych wspomnień" autorstwa Sanaki Hiiragi to zbiór trzech opowieści, które krążą wokół tajemniczego studia fotograficznego, będącego miejscem pośrednim pomiędzy dwoma światami. Bohaterowie trafiali tam po śmierci, aby spojrzeć na swoje życie w postaci zdjęć i wybrać po jednym z każdego przeżytego roku. Ponadto mieli możliwość powrotu do przeszłości, aby uwiecznić na zdjęciu jedno ważne dla nich wydarzenie.

Każda z opowieści skupia się na innych bohaterach i różni się od pozostałych, ale łączy je główny motyw - tajemniczy studio fotograficzne i refleksja nad życiem. Książka wzbudza wiele emocji i skłania do przemyśleń nad własnym życiem i wartościami, jakimi powinniśmy kierować się w codziennym funkcjonowaniu.

Hiiragi pisze w sposób bardzo płynny i przyjemny dla czytelnika, a każda z historii jest dobrze skonstruowana i przemyślana. Najbardziej urzekająca jest druga opowieść, w której mamy do czynienia z członkiem mafii, który w wyniku pewnych okoliczności musi zmierzyć się z konsekwencjami swoich działań. Naprawdę trudno oderwać się od lektury.

W książce "Fotograf utraconych wspomnień" Sanaki Hiiragi prezentuje nie tylko interesujący pomysł, ale również wiele wartościowych przesłań, które sprawiają, że pozycja ta jest nie tylko dobrą literacką rozrywką, ale również ważnym źródłem refleksji. Myślę, że może zainspirować do głębszej refleksji nad życiem i jego wartościami.

Q: Gdybyś miał wybrać jedną stop-klatkę ze swojego życia, co wybierzesz?

Gdzieś, pomiędzy światami, znajduje się zakład fotograficzny, do którego trafiają ludzie po śmierci. To chwilowa poczekalnia, w której na każdego czeka pewnego rodzaju zadanie. Wszyscy otrzymują stos zdjęć – po jednym na każdy przeżyty dzień i muszą z niego wybrać ich określoną ilość. Zdjęcia te to wspomnienia, z których tworzony jest specjalny pokaz, podsumowanie życia zmarłego. Jeśli któraś z fotografii jest rozmyta lub uszkodzona, możemy cofnąć się do przeszłości i ponownie ją odtworzyć. Czy jednak igranie z czasem jest dobrym pomysłem?

Poznajemy historie trzech osób – starszej kobiety, która ma co wspominać, członka mafii o dobrym sercu i tajemniczej, cichej dziewczynki, która mimo młodego wieku, wiele przeszła. Każda z opowieści jest inna, ale łączy je więcej niż na pierwszy rzut oka może się wydawać.

„Fotograf utraconych wspomnień” to przepiękna, ciepła i wartościowa historia, która całkowicie mnie oczarowała. Z radością mogę stwierdzić, że znalazłam nowego ulubieńca, który zostanie ze mną na długo. To jeden z tytułów, który oprócz ciekawego pomysłu na fabułę, niesie ze sobą świetne wykonanie. Przepięknie napisana historia dostarcza nam wielu emocji – jedna opowieść, ciepła i zabawna, otula, wywołuje uśmiech; kolejna – brutalna i przykra, wzrusza, wyciska łzy.

Książka już od pierwszych stron zachwyca swoim klimatem – spokojnym i kojącym; od pierwszych słów angażuje i sprawia, że nie sposób jest oderwać się od lektury.

„Fotograf utraconych wspomnień” to kolejny przykład na to, że ilość nie równa się jakość. Mimo że książka jest krótka (dla mnie zdecydowanie za krótka – nie chciałam rozstawać się z tą historią!) niczego w niej nie brakuje. Na pewno będę do niej wracać, tak jak wraca się do albumu z ulubionymi zdjęciami. Ten tytuł z czystym sercem mogę polecić każdemu, zwłaszcza tym, których „Zanim wystygnie kawa” oczarowała tak jak mnie!

Recenzja powstała we współpracy z @wydawnictworelacja - dziękuję bardzo za egzemplarz! 🥰

⛰️👨🏻‍🦱

,,Życie to podróż, w trakcie której stopniowo wypuszczamy pamięć z rąk".

🖼️🎨

Gdzieś pomiędzy życiem a śmiercią znajduje się tajemnicze studio fotograficzne, do którego trafiają zmarli, zanim ruszą w dalszą drogę. Pracujący tam pan Hirasaka prezentuje odwiedzającym po jednym zdjęciu z każdego dnia ich życia, a oni wybierają najbliższe swemu sercu fotografie, by móc później po raz ostatni obejrzeć je w specjalnie przygotowanym pokazie. Wybór zdjęć staje się okazją do ciekawych rozmów, odświeżenia wspomnień, a nawet... cofnięcia się do niektórych z nich.

🧓🏻👩🏻‍🦱

Zachwyciła mnie ta książka.

Już od pierwszych stron poczułam magiczny, kojący klimat powieści, któremu dałam się porwać. Czytając, czułam jednocześnie ogromny spokój i wzruszenie.

Historie opisane w ,,Fotografie utraconych wspomnień" poruszyły mnie do głębi i skłoniły do rekleksji na temat życia i przemijania. Nie ukrywam, że przy historii o pracowniku warsztatu naprawczego uroniłam kilka łez.

Bardzo podobało mi się to, jak losy bohaterów, pozornie niezwiązane ze sobą, w pewnym momencie się skrzyżowały.

(Ciekawostka: książka została przetłumaczona bezpośrednio z języka japońskiego na polski).

Polecam z całego serca 💓

📽️🎞️

Wyobraźcie sobie sytuację w której po śmierci trafiacie do studia fotograficznego. Do miejsca, gdzie będzie Wam dane obejrzeć po raz ostatni najważniejsze kadry z Waszego życia. Co chcielibyście wtedy zobaczyć?

Trudno mi w tej chwili znaleźć odpowiednie słowa, które określiłyby jak czuję się po przeczytaniu tej książki. Wraz z bohaterami powieści odbyłam niesamowitą, sentymentalną podróż nie tylko po ich życiu, ale również po własnym. Dzięki niej przywołałam w głowie wspomnienia, które już dawno zaszły kurzem i uświadomiłam sobie, że zbyt mało pielęgnuję te, które są dla mnie najważniejsze. Jest to przepiękna historia z ukrytym przekazem, podświadomie skłaniająca czytelnika do głębokiej refleksji nad życiem. Pomysł na fabułę okazał się niezwykle ciekawy i skradł moje serce. Poruszył wyobraźnię i sprawił, że zatraciłam się w tej wyjątkowej lekturze. Chętnie wróciłabym do tego salonu fotograficznego po więcej takich opowieści. Myślę, że podczas czytania tej książki nie sposób nie przywołać na myśl własnych wspomnień, zarówno tych pięknych, jak i trudnych. Ja zakochałam się w tym tytule i jak tylko przeczytałam książkę, bez wahania zaczęłam polecać ją moim najbliższym. To mądra i wartościowa pozycja, która zmienia coś w sercu czytelnika, a przede wszystkim, nie daje o sobie zapomnieć. Myślę, że sięganie po kolejne pozycje z literatury azjatyckiej stanie się moim nowym hobby, bo czuję, że odnajduję się w specyficznym stylu w jakim napisane są te książki i jestem szczerze urzeczona. Język jest prosty, powieść czytało się bardzo szybko, natomiast ogrom refleksji jaki został po lekturze jest nie do porównania z innymi tytułami. Zachęcam również Was, abyście sięgnęli po książkę „Fotograf utraconych wspomnień” i odwiedzili studio pana Hirasaki. Dajcie się porwać fabule i zbudujcie wraz z nim własny kalejdoskop wspomnień.