Fortepian

Fortepian Gai Kołodziej to książka dosłownie na jeden wieczór. Wprawdzie jest niewielka objętościowo i na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że niewiele w niej się dzieje... ot jubileuszowa gala szkoły muzycznej, która staje się okazją do rodzinnego spotkania – przede wszystkim trojga dzieci założycielki szkoły. Ale wierzcie mi, w tej książce aż kipi od emocji.

Fortepian Gai Kołodziej to przykład literatury pokazującej, że do wciągnięcia się w lekturę i śledzenia z zaciekawieniem rozwoju wydarzeń wcale nie są wcale potrzebne zwariowane zwroty akcji i pędząca na łeb na szyję akcja. Praktycznie od pierwszych stron czytelnik jest świadom tego, że w trakcie gali na pewno coś się wydarzy i że ten wieczór nie zakończy się spokojnie. Napięcie rośnie

z każdą przeczytaną stroną aż w końcu następuje kulminacja.

Gaja Kołodziej napisała zawierającą w sobie wiele prawdy, uniwersalną powieść o skomplikowanych relacjach rodzinnych. O oczekiwaniach wobec dzieci, o spięciach pomiędzy rodzeństwem i o tym ja bardzo potrzebna jest oczyszczająca atmosferę rozmowa.

Główni bohaterowie Fortepianu są bardzo wyraziści i każdy z nich zawiera takie cechy charakterystyczne, dzięki którym dana postać od razu zdobywa sympatię czytelnika lub wprost przeciwnie. Ich postawy dają czytelnikowi do myślenia i skłaniają do refleksji.

Można by odnieść mylne wrażenie, że książka będzie trochę przytłaczająca. Jednak tak naprawdę jest lekka w odbiorze i napisana bardzo przyjemnym stylem. Poza tym nie wiem jak Gaja Kołodziej to zrobiła, ale w trakcie lektury Fortepianu na pewno w waszych głowach usłyszycie muzykę, która stanowi nieodłączny element całości.

Zachęcam Was do przeczytania.

Zauważyłam, że książki obyczajowe oscylujące wokół muzyki zazwyczaj posiadają specyficzną atmosferę. Nieco oniryczną, spokojną, ale skutecznie potrafiącą wzruszyć. Niczym romantyczny koncert fortepianowy, po którym człowiekowi ciężko wrócić do rzeczywistości. I czytając opis powieści Gai Kołodziej czułam, iż także w tym przypadku będzie podobnie. Trochę bałam się rozczarowania, bo moje wyobrażenia na temat lektury były zapewne wygórowane. Jednak zorientowałam się, że całość skończę szybko, a nie zaznam zawodu. Tak, każda z przedstawionych przez autorkę sytuacji bardzo intryguje, obiecując interesujący finał. Aczkolwiek nie spodziewajcie się szalonych zwrotów akcji, zwariowanego tempa — to zupełnie inny typ fabuły. Stonowany, a potrafiący dosłownie wciągnąć. Chwilami odnosiłam wrażenie, że stoję tuż przy bohaterach, obserwując ich relacje oraz reakcje, posiadając również dostęp do umysłów, jakbym miała dar telepatii, jakkolwiek śmiesznie teraz nie brzmię.

Na samym początku obawiałam się, iż mam do czynienia z typowym romansidłem, a do takich myśli skłoniły mnie imiona postaci, troszkę wydumane. Ale po chwili zastanowienia uznałam to za bezsensowną krytykę z mojej strony, dlatego szybko porzuciłam podobne rozważania. I całe szczęście, gdyż prędko zrozumiałam, iż akcji daleko do kiczowatych historii, na które łatwo trafić. Gaja Kołodziej pokazuje po prostu życie — ze skomplikowanymi kontaktami, niedopowiedzenia z przeszłości, rzutujące na teraźniejszość, spięcia pomiędzy poszczególnymi członkami rodziny. A w tle muzyka, często przebijająca się na pierwszy plan, będąca pełnoprawnym elementem rzeczywistości. I to jej arcyważnym elementem…

Uwagę zwracają piękne opisy, niezwykle plastyczne, nadające książce wyraźny rys psychologiczny. Dialogów nie znajdziemy zbyt wiele, Kołodziej mocniej skupiła się na ujawnieniu życia wewnętrznego różnych postaci, z naciskiem na rodzeństwo Nutów (mam nadzieję, że odmieniłam nazwisko poprawnie), o których więcej napiszę za moment. Docieramy do ich emocji, nawet tych najgłębiej skrywanych przed światem. Zaczynamy rozumieć, dlaczego ich osobowości są takie, a nie inne, w jaki sposób zostały ukształtowane, i dlaczego dosłownie wszyscy wokół nie potrafią dojść do konkretnego porozumienia, bez wzajemnych pretensji.

Nie jestem wyjątkiem w temacie, najbardziej polubiłam Julię. Chyba tak właśnie ją skonstruowano — po prostu łatwo czuć do niej sympatię. Wyzwolona dusza, artystyczna, trochę roztargniona. Poznajemy też Sewerynę, piekielnie zorganizowaną, zasadniczą, skupioną wyłącznie na swej godności oraz reputacji. I, finalnie, ich brat, czyli Bogusz. Taką osobowość zazwyczaj określamy jako „paskudną”, oto człowiek rozmyślający tylko o pomnażaniu majątku, o jego biznesach, za nic mając własną rodziną. Trzy obce charaktery, to musi owocować nieporozumieniami. Obserwując z boku te trudne relacje możemy również zwrócić uwagę na swój stosunek do bliskich, zastanowić się, czy przypadkiem czasami nie jesteśmy zbyt krytyczni? I wobec siebie, i wobec innych.

„Fortepian” to naprawdę przyjemna w odbiorze książka, która spodoba się nie tylko miłośnikom muzyki klasycznej. Każdy z bohaterów to indywidualny styl, indywidualny utwór, a jako całość tworzą niezły album, jeśli mogę uderzyć w nieco patetyczne tony. Ale przyznaję, moje przeczucia tym razem okazały się dobre. Z pewnością zapamiętam Gaję Kołodziej, jej twórczość przypadł mi do gustu i chętnie sięgnęłabym po jej poprzednie publikacje. Oczywiście, równocześnie czekając na kolejne. Lekturę serdecznie polecam wszystkim wrażliwcom!

Recenzja:

„Fortepian” Gaji Kołodziej to powieść obyczajowa. Na gali z okazji założenia szkoły muzycznej spotyka się rodzeństwo. Seweryna, Bogusz i Julia, ale nie wszystko jest takie na jakie wygląda. Każdy z rodzeństwa ma swoje problemy, troski i zmartwienia. Jakie tajemnice ujrzą światło dzienne i co z tego wyniknie?

Nie wiem skąd autorka zaczerpnęła pomysł na tę książkę, ale przeczytałam ją w dwa wieczory. Może nie powala dynamiką akcji, ale przyjemnie mi się ją czytało. Akcja dzieje się w sumie jednego wieczora w szkole muzycznej. Wychodzą na jaw różne nieporozumienia i niesnaski, jak to w rodzinie bywa. Pomysł na imiona rodzeństwa niesamowity, dawno nie spotkałam się z takimi imionami, jak z ubiegłego wieku.

Książkę czytałam z dużym zainteresowaniem. Nie przepadam za muzyką poważną, a tu wszystko kręci się wkoło tego tematu. Piękna powieść o miłości, zdradzie, miłości rodzicielskiej, ale także o namiętności, nie spełnionych oczekiwaniach, o trosce względem drugiej osoby i natłoku emocji, które towarzyszą rodzeństwu. Powieść może nie gruba, tylko 300 stron, ale czyta się z dużą dawką spokoju i wielkim zainteresowaniem. Polecam z całego serca.

-Aneta

Autor: Gaja Kołodziej

Tytuł: Fortepian

Z okazji trzydziestolecia szkoły muzycznej założonej przez matkę, Konstancję Nutę, zaplanowano spotkanie trzech pokoleń rodziny. Trójka rodzeństwa, Seweryna, która jest dyrektorką szkoły oraz organizatorką uroczystości, Julia fotografka,

przyjeżdża z

zagranicy, aby profesjonalnie

zrobić zdjęcia uroczystości, Bogusz, biznesmen, człowiek sukcesu. Wszyscy pragną

udowodnić, że są mądrzejsi i

faworyzują się. Mają swoje problemy o

których nie

mogą

przestać

myśleć, cała sytuacja wymyka

się

spod kontroli, emocje biorą górę. Powstałe zmiany zaważa nad przyszłością oraz relacjami rodziny. Czy rodzeństwo w końcu zacznie siebie szanować?

Nie wiem co napisać o książce, z jednej strony podobała mi się, ale z drugiej bardzo się wlokła. Nie przepadam za książkami, które zawierają w sobie tylko jeden określony obszar. Lubię, gdy w książce się coś dzieje. Nie przekonuje mnie ona, ponieważ cała akcja toczy się w szkole muzycznej na uroczystości. Trójka rodzeństwa cały czas sobie dokucza i wychodzą na jaw ich problemy oraz pojawia się trochę brak jakiegoś szacunku dla siebie. Nie chcę powiedzieć, że książka jest zła, bo nie jest. Z takimi sytuacjami często się spotykamy, więc dla nas to takie jakby małe nic, ale najbardziej w całej tej historii spodobał się fakt, że autorka porusza tak popularny temat, jak brak zrozumienia od drugiej osoby. Pokazuje również jak sobie radzić z tym. Pokazuje, że najlepiej jest sobie wyjaśnić, dlaczego postępuje się tak, a nie inaczej. Spodobało mi się również

to, że każdy ma swój świat i w nim się zamyka. Można powiedzieć, że rodzina się pogodziła i wszystko wróciło do jakiejś normy. Ocena 8/10

16 września 2020 roku światło dzienne ujrzała powieść pt. „Fortepian” autorstwa polskiej pisarki młodego pokolenia - Gai Kołodziej. Akcja utworu trwa zaledwie kilka godzin. Trzy pokolenia rodziny Nuta spotykają się na gali z okazji trzydziestolecia Konserwatorium Muzycznego w Warszawie, na której jako honorowy gość zjawia się była dyrektorka oraz założycielka Konstancja Nuta. Od siedmiu lat szkołą muzyczną zarządza jej córka Seweryna, która podczas obchodów pragnie udowodnić, że jest odpowiednią osobą na tym stanowisku i świetnie radzi sobie z powierzoną jej funkcją.

Kluczową rolę w powieści odgrywa trójka rodzeństwa Konstancji o całkowicie odmiennym temperamencie i stosunku do życia. Przebieg zdarzeń w każdym rozdziale zostaje osobno przedstawiony, z perspektywy każdego z nich, stosując przy tym mimo wszystko narrację trzecioosobową. Seweryna jest osobą rozważną, zdystansowaną i dokładną. Zawsze dąży do perfekcji w tym, co robi. Nieprzewidziane zwroty akcji w trakcie wydarzenia stanowią dla niej nie lada wyzwanie, z którym musi się zmierzyć, jako organizatorka, chcąc godnie zaprezentować placówkę. Jej cierpliwość zostaje wystawiona na próbę między innymi przez brata bohaterki - Bogusza. Jest ON egoistą i biznesmenem nieustannie myślącym o wzbogaceniu swojego majątku. Wartości takie jak rodzina nie mają dla niego większego znaczenia. Nadmiernie zależy mu na pozytywnej opinii innych i pozorowaniu idealnego małżeństwa, dzięki czemu zyskuje zaufanie klientów. Nie waha się nad złamaniem przysięgi małżeńskiej i uważa to za rzecz naturalną przy bliższych relacjach tylko z jedną osobą. Ani Seweryna, ani Bogusz nie zyskali mojej sympatii. Natomiast trzecie dziecko Konstancji Nuty całkowicie różniło się od rodzeństwa. Julia była prawdziwą artystką bujającą w obłokach. Podążała za marzeniami bez względu na wszystko. Jej roztargnienie bywało momentami wręcz zabawne. Bohaterka wkładała całe swoje serce w pasję, jaką była dla niej fotografia. Widziała piękno w rzeczach, które inni uważali za śmieci.

W utworze nie brakuje opisów emocji, które nieustannie szargają bohaterami. Powieść jest wręcz nimi przesycona. Z początku zdaje się nieco nużąca, jednak od pierwszych stron książki czytelnik ma przeczucie, że zaraz wydarzy się coś całkowicie zaskakującego. Zostają przedstawione nie tylko zalety, ale również wady postaci, bo w końcu nikt nie jest idealny. Myślę, że autorka posługuje się językiem przystępnym dla każdego. Plastyczne opisy zdarzeń przyspieszają tempo czytania.

„Fortepian” to dojrzała lektura. Skłania do refleksji. Przedstawia znaczenie wartości, jaką jest rodzina. Tutaj również można zauważyć różnorodność jej postrzegania przez bohaterów powieści. W końcu każdy z nich jest na innym etapie życia i familia ma dla niego odmienne znaczenie. Konstancja wraz z mężem wiedzie szczęśliwe życie, ciesząc się wnukami. Seweryna znalazła już tego jedynego, ale nie myśli jeszcze nad stworzeniem z nim rodziny. Zależy jej na matce i bratankach. Bogusz nadal tęskni za życiem kawalerskim. Julia szuka prawdziwej miłości, choć jednocześnie najważniejszy jest dla niej aparat fotograficzny. Powieść mówi o skomplikowanych relacjach międzyludzkich, oczekiwaniach rodzinnych, podziale ról i obowiązków. Ze względu na liczne opisy emocji sceny są wielokrotnie przedstawiane z punktu widzenia psychologicznego. Osobiście brakuje mi ich dogłębnej analizy. Większego skupienia się na przyczynach i skutkach ich uczuć i tego, co robią pod ich wpływem. Oczekiwałam tego, tym bardziej że autorka oprócz pisania książek jest psychologiem.

Jak sam tytuł na to wskazuje, utwór związany jest z muzyką. Nie brakuje wzmianek i porównań na przykład w postaci często stosowanych określeń tempa w stosunku do sytuacji. Nawet rozdziały zostały nazwane muzycznymi terminami, a ich części oddzielono zmianą klucza. Ponadto możemy przenieść się myślami i poczuć klimat wspaniałych galowych koncertów.

Powieść Gai Kołodziej pt. „Fortepian” jest bardzo przyjemna i w sam raz nadaje się na spokojne wieczory. Nie wymaga od czytelnika szczególnego skupienia i nadmiernych analiz. Wystarczą zaledwie dwa wieczory na jej przeczytanie. Wydaje mi się, że jest to lektura, która zdecydowanie bardziej zostanie doceniona przez osoby starsze i to dla nich jest przeznaczona.

Anastazja Geruzel, lat 16

źródło: [Adres usunięty]